Release Athens: Helloween, Saxon, Ashes Of Ares @ Πλατεία Νερού, 10/07/26

Η προηγούμενη headline εμφάνιση των Helloween στη χώρα μας και το Release Athens, η πρώτη μετά την πολυπόθητη επανένωση, ήταν τόσο ολοκληρωτική, σε βαθμό που η επιστροφή τους θεωρήθηκε εξαρχής επιβεβλημένη. Και για όσους ήμασταν εκεί πριν από τρία χρόνια, αλλά και για όσους για κάποιον λόγο δεν κατάφεραν να είναι. Το συνολικό billing της ημέρας μάλιστα, με τους δασκάλους Saxon και τους Ashes Of Ares του αγαπημένου Matt Barlow και του επιβλητικού "The Dark Saga", ήταν ίσως συνολικά τοκαλύτερο του φετινού καλοκαιριού για τους λάτρεις του κλασικού metal.

Το πολύ μεγάλο σε διάρκεια σετ των headliners θα έφερνε το ξεκινημα αρκετά νωρίς, με δύο τραγούδια από το περσινό "New Messiahs", τελευταίο μέχρι στιγμής άλμπουμ των Ashes Of Ares και αρκετό ακόμη κόσμο να εισέρχεται με γοργούς ρυθμούς στον χώρο. Η πεντάδα φαινόταν αρκετά δεμένη, με τις φιγουρες των Matt Barlow και Freddie Vidales να τραβούν τα περισσότερα βλέμματα, χωρίς κάποια χτυπητή αδυναμία ο ήχος δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός, τα πάντα όμως άλλαξαν όταν πήραν σειρά τα τραγούδια του "The Dark Saga", σαν να μεταφερθήκαμε μονομιάς σε μιαν άλλη διάσταση.

Το εναρκτήριο και ουσιαστικά ομότιτλο του άλμπουμ "Dark Saga" έσυρε τον χορό, ακολουθούμενο από τα δύο επόμενα στο tracklist, το love song "I Died For You" και το hate song "Violate", όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά. Ο θεάρεστος αυτός κύκλος αυτός έκλεισε προσωρινά με το απόλυτο "Vengeance Is Mine" που έφερε και τις ιαχές "Barlow, Barlow". Μετά την παρεμβολή του "The Iron Throne", εμπνευσμένου από το "Game Of Thrones", επανήλθαμε σε ρυθμίσεις Iced Earth με το κλασικό "Burning Times" συν μία τζούρα από το έπος "Dante's Inferno", για να γραφτεί ο επίλογος με το "The One-Eyed King", ίσως το καλύτερο κομμάτι των Ashes Of Ares που ακούστηκε, απολύτως πιστό στις διδαχές του US power.

Η ιαχή "we want more" που ακούστηκε με το πέρας του σετ, ήταν ενδεικτική του πόσο πολύ αγαπούν ακόμη οι Έλληνες μεταλλάδες αυτά τα ρημάδια τα τραγούδια που σημάδεψαν τα '90s, αλλά και τον Barlow. Ακόμη και αν το κόκκινο μαλλι είναι κοντοκουρεμένο και δεν φτάνει μέχρι τη μέση όπως τότε στο Ρόδον, ακόμη και αν ο χρόνος έχει αφήσει τα σημάδια του, η φιγούρα στεκόταν μπροστά μας και βεβαίως η αντρίκεια χροιά έφτανε και περίσσευε για μια ιδανική προθέρμανση για όλα τα καλύτερα που θα ακολουθούσαν. [Θ.Ξ.]

Κάθε επιστροφή των Saxon στη χώρα μας σημαίνει χαράς ευαγγέλια για όλους τους λάτρεις του κλασικού metal ήχου, αφού οι Βρετανοί ανήκουν στους κυριότερους και πιο αξιόπιστους πυλώνες αυτού. Ερχόμενοι από μια εποχή δίχως social media, streaming πλατφόρμες και άκρατη ψηφιοποίηση των πάντων, είναι ευεργετημένοι, πλέον, και με την παρουσία του Brian Tatler των Diamond Head, παρουσιάζοντας μας ένα κατά τι κουτσουρεμένο set χρονικά, αλλά με τη διάθεση και τη στόφα για άπλετες συγκινήσεις.

Προφανώς, βέβαια, στην εξίσωση πρέπει να μπουν κάποιες παράμετροι. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τα σοβαρά θέματα υγείας που αντιμετώπισε ο Biff Byford, με τον Εγγλέζο frontman να παραμένει αγέρωχος, ερμηνευτικά συνεπής και με το χαρακτηριστικό του σφύριγμα να δίνει το παρόν στο “Motorcycle Man”, αλλά δείχνοντας μια ελαφρά, αναμενόμενη και λόγω των προαναφερθέντων (αλλά και της ζέστης) καταπόνηση.

Από εκεί και πέρα, για την μπάντα και την επί σκηνής δυναμική της είναι γνωστά τα όσα λεχθέντα, με την μικρή επισήμανση ότι η συγκεκριμένη δεν άνηκε στις καλύτερες των εμφανίσεων που έχουν δώσει στη χώρα μας. Σίγουρα με αρκετές αιτιολογίες σχετικά με αυτό, με κυριότερη τα προβλήματα ήχου που αντιμετώπισαν σε μεγάλο μέρος της εμφάνισης τους και αφορούσαν το κιθαριστικό δίδυμο των Scarratt και Tatler.

Οι ίδιοι, βέβαια, αντιμετώπισαν εξαιρετικά την όλη κατάσταση, μετατρέποντας τα προβλήματα σε ένα δυναμικό, συνεχιζόμενο sing along στο “Strong Arm Of The Law”, δίχως να διακόψουν ποτέ τη ροή της εμφάνισης τους κι ενσαρκώνοντας άψογα το μότο του “And The Bands Played On”. Τους περιμένουμε – δια στόματος Biff – ξανά σύντομα, πιθανότατα με το νέο άλμπουμ (που θα κυκλοφορήσει τον προσεχή Γενάρη) στις αποσκευές τους.

Το κεφάλαιο των νεότερων Helloween είναι τεράστιο από μόνο του, με την μπάντα να καρπώνεται αυτά που πάντα άξιζε από το reunion κι έπειτα. Είχαμε την τύχη να τους απολαύσουμε το 2023, σε μια εμφάνιση μνημειώδη, με τον πήχη των προσδοκιών να στέκει ήδη ψηλά για το τί θα μας παρουσίαζαν στη φετινή τους επίσκεψη. Και η αλήθεια είναι πως τα κατάφεραν περίφημα, χαρίζοντας μας μια βραδιά που θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στο μυαλό μας.

Ας ξεκινήσουμε, όμως, από τα μικρά – μικρά των όποιων ζητημάτων, ώστε γρήγορα να βγουν από το κάδρο της συζήτησης. Καλώς ή κακώς, ούτε οι Γερμανοί γλίτωσαν από τα προβλήματα ήχου που έκαναν την εμφάνιση τους μέσα στη συναυλιακή ημέρα, αν κι, ευτυχώς, αυτά περιορίστηκαν στα πρώτα κομμάτια του set τους, μέχρι να εκλείψουν σχεδόν εντελώς.

Στα θέματα της απόδοσης της μπάντας, δε, αν θέλουμε να είμαστε αυστηροί/αντικειμενικοί με τα όσα είδαμε, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την ερμηνευτική αστάθεια του έτσι κι αλλιώς απαιτητικού “Twilight Of The Gods” (με τον Kiske να δέχεται καίρια τη συμβολή του Hansen στα φωνητικά) ή τις εντελώς παθιασμένες – αν και λίγο άτσαλες – ερμηνείες του Kai Hansen ανά στιγμές, αλλά μιλάμε για σταγόνες στον ωκεανό μιας φαντασμαγορικής εμφάνισης, με πρωταγωνιστές μουσικούς που, στην πλειονότητα τους, διανύουν την έκτη και την έβδομη δεκαετία της ζωής τους.

Κατά τα λοιπά, αυτό το ταξίδι 40 χρόνων καριέρας που μας προσομοίασαν μέσα σε κάτι λιγότερο από δυόμιση ώρες άγγιξε το θυμικό μας, φθάνοντας σε συνεχόμενες και καίρια τοποθετημένες κορυφώσεις κατά το δοκούν. Κι αν ο χαμός στα απολύτως κλασικά άσματα του σχήματος είναι λίγο – πολύ αναμενόμενος, η συμμετοχή του κοινού ακόμη και στα νεότερα κομμάτια του – έστω και με την παρακίνηση του πανταχού παρόντα Andi Deris – υπήρξε το μεγάλο κερδισμένο στοίχημα.

Οι δισολίες των Weikath και Hansen στο “Future World”, ο πρωταγωνιστικός Sascha Gerstner στο “Universe”, το fan favorite “I Want Out”, η ζωντανή εκτέλεση του “The King For A 1000 Years” με τον Kiske να συμβάλλει φωνητικά σε αυτό το έπος των νεότερων χρόνων της μπάντας· η βραδιά ήταν γεμάτη αξιοπρόσεκτες στιγμές, το παζλ των οποίων δημιουργούσε μια μεγάλη εικόνα πανηγυρική, όπως θα άρμοζε στη μεγαλύτερη μπάντα του ευρωπαϊκού power metal.

Μάλιστα, αξίζει να επισημανθεί η στοχευμένη αλληλουχία συνθέσεων στη ροή της εμφάνισης τους, αλλά και η σύγχρονη χρήση των οπτικοακουστικών εφέ που προσφέρει η τεχνολογία, με τον Keeper να προλογίζει τα εκάστοτε «κεφάλαια» της βραδιάς από τις γιγαντοοθόνες και πιο mid-tempo και μπαλαντοειδείς στιγμές να παρεμβάλλονται των ταχυδύναμων τραγουδιών τους. Μια από αυτές, το medley των “In The Middle Of A Heartbeat” και “A Tale That Wasn’t Right” υπήρξε η απόδειξη πως η χημεία των Kiske και Deris είναι πλέον αδιαμφισβήτητη, λίγο πριν ο Kai Hansen μας γυρίσει ξανά στο 1986 και το κορυφαίο “Walls Of Jericho”.

Τελικά, τα ύστερα της ημέρας θα μας επιφύλασσαν μια καταιγιστική εκτέλεση του επικού “Halloween”, αλλά κι ένα encore που θα κορυφωνόταν στο “Dr Stein”, με τα κομφετί και τις επετειακές, πορτοκαλί μπάλες να απασχολούν ταυτόχρονα το ασταμάτητο κοινό που συμμετείχε ενεργά στην εκτέλεση. Έτσι, το outro του “Keeper Of The Seven Keys”, τραγουδημένο από το ντουέτο των Deris/Kiske και κάποιες δεκάδες χιλιάδες κόσμου, θα ολοκλήρωνε μια εμφάνιση που δεν άφησε πίσω της παρά χαρούμενα πρόσωπα και μια αίσθηση ικανοποίησης πως βιώσαμε μια από τις καλύτερες συναυλιακές εμπειρίες της φετινής χρονιάς. They’ve got the power, they are divine. [Σ.Κ.]

Φωτοραφίες: Κωνσταντίνος Κονταράκης