The 69 Eyes, Cyanide 4 @ Gazarte, 07/05/26

Μπορεί οι συζητήσεις γύρω από συγκροτήματα που έκαναν δεκαέξι χρόνια να παίξουν στην Αθήνα, να επικεντρώνονται λίγο περισσότερο σε ένα σαφέστατα πιο αναγνωρίσιμο όνομα από αυτό των 69 Eyes, ωστόσο θα ήταν ανόητο να υπονοήσει κανείς πως δεν αποτελούν και αυτοί ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής εφηβείας. Άλλωστε, το φινλανδικό gothic rock είχε και συνεχίζει να έχει την τιμητική του στη χώρα μας από πολύ, πολύ νωρίς, με τους HIM, Rasmus και 69 Eyes να απολαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος αυτής της αγάπης.

Τελευταία φορά το 2010 λοιπόν ήταν και αυτή που μας επισκέφθηκαν οι 69 Eyes, και μοιάζει και αυτή η συναυλία μια ζωή πίσω. Από όσο γνωρίζω μιας που δεν βρέθηκα εκεί, η προσέλευση δεν ήταν αντιπροσωπευτική της απήχησης του συγκροτήματος τότε. Πολύ διαφορετικά ευτυχώς αναμενόταν να είναι τα πράγματα το βράδυ της Πέμπτης που μας πέρασε, μιας που ο κόσμος είχε γεμίσει πλήρως το χώρο του Gazarte από πολύ νωρίς, σημειώνοντας την μεγάλη αγάπη που γνωρίζω καλά ότι έχει η πόλη μας στους Φινλανδούς.

Χώρος συγκέντρωσης πολλών ανθρώπων που είχαμε να συναντηθούμε καιρό να αναπολήσαμε τις κάποτε άγριες νύχτες μας, η συναυλία προοριζόταν να έχει ιδιαίτερα νοσταλγικό με την καλή έννοια χαρακτήρα, γεμάτη αναμνήσεις από αστείες και ουσιαστικές στιγμές. Για να ανοίξουν τη βραδιά επιλέχτηκαν οι Cyanide 4, δικαίως μιας που αποτελούν ένα από τα πιο ιστορικά και δραστήρια σχήματα της πόλης που καταπιάνεται με glam rock / gothic rock / sleaze μουσικές, ενεργοί πλέον σχεδόν είκοσι χρόνια.

Με τις όποιες αλλαγές ανά τα χρόνια στο line up, απ’ ό,τι φαίνεται οι Cyanide 4 συνεχίζουν ακάθεκτοι. Εμφανώς άνετοι πάνω στο σανίδι αφού το έχουν γυρίσει σε διάφορα μέρη του κόσμου και με την «οικογένεια» τους από κάτω να τους υποστηρίζει, ομολογουμένως ζέσταναν πολύ ικανοποιητικά το χώρο. Δεν είναι και δύσκολο άλλωστε αφού τα κομμάτια τους διαθέτουν πολύ ζωντανά ρεφρέν. Αναρωτιέμαι κιόλας με τα τραγούδια που παρουσίασαν μιας που μέχρι πρότινος κυκλοφορούσαν δίσκο κάθε πέντε χρόνια, αν πρόκειται να ακολουθήσει σύντομα ένας νέος δίσκος, εφόσον που η πενταετία πλησιάζει.

Ο κόσμος θερμόαιμος, η διάθεση στα ύψη, ποιος καλύτερος τρόπος να υποδεχτούμε τους The 69 Eyes. Τα διαβολόπαιδα ξεκινούν την εμφάνισή τους με κομμάτια από το ζωηρό "Devils" και το κλασικό "Don’t Turn Your Back On Fear". Ο χορός απλώνεται χωρίς να ζητήσει τα ρέστα στο σώμα, σαν να μην τον ελέγχει το υποκείμενο. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Για να φεύγει από τη μέση το πιο μίζερο σχόλιο και να σταθούμε μόνο στα θετικά, υπήρξαν κάποιες λίγες στιγμές που ένιωσα πως οι The 69 Eyes έχουν μεγαλώσει και προσπαθούν να το κρύψουν αντί να το αγκαλιάσουν, κι αυτό έχει να κάνει κυρίως με το πως στεκόντουσαν στη σκηνή και καθόλου με την τεχνική τους απόδοση. Παρ’ όλα αυτά, κατά κύριο λόγο η διάθεση και η επικοινωνία τους ξεδιάλυνε τις όποιες αμφιβολίες.

Κι αφού έκανα αυτές τις σκέψεις, μου τις κατακρεουργούν με το σερί "The Chair", "Drive" και "Betty Blue" θυμίζοντας μου εποχές που στην ψυχή μου παρά την μαυρίλα τους, ζουν ως αγνές και ειλικρινείς και είμαι σίγουρη πως το ίδιο συναίσθημα κυκλοφορούσε σε πολύ κόσμο τριγύρω μου - τουλάχιστον, όσους για δεκαετίες μοιραζόμαστε τα ίδια στέκια κι έχουμε ενίοτε χορέψει μαζί αυτά τα τραγούδια. Επιστρέφω στις προηγούμενες σκέψεις σε κομμάτια πιο πρόσφατα που όμως δεν με έχουν αγγίξει το ίδιο συναισθηματικά, η ένταση παραμένει όμως κατά γενική ομολογία αμείωτη. Και όσο το τζιν τόνικ (συγγνώμη fellow bats, δεν είναι σώφρον να αγγίζω το κρασί συχνά) βολεύεται καλύτερα στις φλέβες, το "Never Say Die" μεταμορφώνει το Gazarte σε πραγματικό dancefloor.

Από εκεί και μετά, το σετ, μέσα στον αψεγάδιαστο ήχο του, απολαμβάνει μια διαρκή κλιμάκωση. O Jyrki 69 με το μοναδικό του στιλ όπως πάντα, μέσα στη μαυρίλα του διαθέτει μια πολύ θερμή αύρα που σε προσελκύει. Χαρακτηριστικό γνώρισμα που πρέπει σε τελική ανάλυση να διαθέτουν τα βαμπίρ, για να τα προσκαλέσεις στο σπίτι σου ή την ψυχή σου. Και δεν είναι φυσικά τόσο η διάθεση και τα λόγια του μεταξύ τραγουδιών που τον φανταζόμαστε ως τόσο οικεία περσόνα, αλλά είναι οι στίχοι του "Wasting The Dawn". Είναι η ταηπ-ο-νεγκατιβίλα (είναι σίγουρα λέξη) του "Gothic Girl". Είναι οι αναμνήσεις από το φόρο τιμής στον "Brandon Lee". Είναι ο αθάνατος ρομαντισμός του "Dance D’ Amour". Και είναι φυσικά, ο απόλυτος goth ‘n’ roll ύμνος του "Lost Boys" που δικαιωματικά ολοκληρώνει το μουσικό κομμάτι της βραδιάς και τραγουδιέται ομόφωνα - "Nothing’s gonna make you stop, nothing’s gonna break you up".

Εν αγνοία τους ή εντελώς σκόπιμα, οι 69 Eyes προμήνυαν ότι τελικά, η γενιά αυτή του rock ‘n’ roll με σκοτεινές προεκτάσεις, αποδείχθηκε η πιο υγιής και σε σωστό διάλογο με τα συναισθήματά της από πολλές πριν και μετά. Κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά, μιλώντας λίγο αργότερα, σε περισσότερο ή λιγότερο γνώριμα πρόσωπα αναγνώριζα σκέψεις και αντιδράσεις. «Αυτά τα τραγούδια μου θυμίζουν όμορφες στιγμές και χρόνια». Δεν ξέρω αν και που τις χάσαμε και αν αυτή η απώλεια είναι μη αντιστρέψιμη, σίγουρα όμως κάθε μας συνάντηση με τους The 69 Eyes θα μας προσφέρει απλόχερα αυτές τις αναντικατάστατες αναμνήσεις και θα μας χαρίζει λίγες τέτοιες ακόμη.