Cancer Bats

Διάθεση για φασαρίες. Ανεβασμένοι ρυθμοί. Τσιτωμένες εντάσεις. Χτυπήματα έτοιμα για σανίδι. Πάνκικη καρδιά. Μεταλλάδικο περιτύλιγμα. Μπαίνοντας στον κόσμο των Cancer Bats, είκοσι πατημένα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, τα πάντα μοιάζουν γνώριμα μέχρι εκεί που δεν πάει. Τι κι αν ο κόσμος γύρω τους έχει αλλάξει ξανά και ξανά από τότε. Ο δικός τους στόχος δεν έχει μετακινηθεί, και η προσέγγισή τους παρομοίως. Το ότι από δίσκο σε δίσκο μπορεί να ανανεώνουν τις δοσολογίες τους δεν έχει πολλά να πει. Τα μάτια τους γυαλίζουν ακόμα.

Αν μείνει κάποιος στη 'metallic hardcore' ταμπέλα και μπει εδώ περιμένοντας να βρει κάτι ουσιαστικά σύγχρονο ή κυριολεκτικά εμπορεύσιμο, καλά θα κάνει να σκεφτεί ξανά. Η τετράδα από τον Καναδά έχει φάει με το κουτάλι ό,τι κλαμπ μπορεί να βάλει ο νους, υπόγειο και μη. Μόνο η ιδέα ότι θα μπορούσαν να αντιγράψουν μία σελίδα από τις σημειώσεις των Turnstile ή να κατεβάσουν γυαλισμένα djent-y θέματα για να ανοιχτούν σε μεγαλύτερο ακροατήριο, θα ήταν προσβολή στο ήθος τους. Το κροσέ για επιβεβαίωση έρχεται πριν καν ολοκληρωθεί ακρόαση.

Ο Liam Cormier φτύνει στίχους σα να μην έχει περάσει μέρα από το "Hail Destroyer". Οι Jaye Schwarzer & Mike Peters ρίχνουν ρυθμικό μπετό με την άνεση βετεράνων του επαγγέλματος. Ο νέος Jackson Landry έχει μεγάλα παπούτσια να γεμίσει, στο πρώτο δείγμα γραφής ωστόσο τα πάει ωραιότατα. Τα ονόματα των προσκεκλημένων λένε τα πάντα, χωρίς ανάγκη για προβολείς. Ο πολύς Nate Newton. Η Brooklyn Doran, που επιστρέφει για δεύτερο γύρο μετά το "Psychic Jailbreak". Ο Chris Creswell και ο Efrem Schulz από The Flatliners και Death By Stereo αντίστοιχα.

Από την πονηριά που κρύβει το εισαγωγικό riff του "World Wild Fire Death Race" μέχρι το 'rather be a dreamer than die inside' στο "Positive Grid" κι από το πανηγύρι του "Stay Stuck" μέχρι το σκισμένο «καληνύχτα και καλή τύχη» στο "Fools Like You", οι στιγμές για ανάσες συνοψίζονται σε ένα σχεδόν ολοστρόγγυλο μηδέν. Κάθε κόψιμο στην εξάχορδη, κάθε σιγοντάρισμα σε μπάσο και ντραμς, κάθε μικροφωνικό κάλεσμα, τα πάντα στο "Give Me Dirt" παίζουν στην υπηρεσία του υλικού mosh. Κανένας νεοτερισμός. Καμία ευγένεια. Μόνο ιδρώτας και φωνές.