Aurora & Bear McCreary

Μία ματιά στα ονόματα των συντελεστών (θα έπρεπε να) είναι υπέρ-αρκετή. Για την αγαπημένη Aurora τα έχουμε πει, τα έχουμε ξαναπεί, και όσες φορές αν τα πούμε λίγες θα είναι. Για τον Bear McCreary αποδεχόμαστε ευθύνη καθώς οι δύο πρόσφατες metal opera κυκλοφορίες του κάπου μας έχασαν στη μεγαλεπήβολη λογική τους και δεν αξιωθήκαμε να παρουσιάσουμε καμία τους, αλλά και πάλι, μιλάμε για τον άνθρωπο που έχει την υπογραφή του σε "Battlestar Galactica", "The Walking Dead", "God Of War", "Outlander" συν ένα σκασμό άλλα πρότζεκτ, οπότε οι συστάσεις κρίνονται ως προαιρετικές.

Το ότι, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ο Αμερικάνος συνθέτης από τη στιγμή που ανέλαβε την επένδυση του τηλεοπτικού Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών είχε ως στόχο ένα τραγούδι για τη φωνή της Νορβηγίδας, βγάζει απόλυτα νόημα. Η ανέκαθεν γνωστή αγάπη της τελευταίας για το σύμπαν του J. R. R. Tolkien είναι ένας επιπλέον ωραιότατος συνδετικός κρίκος στην αλυσίδα. Τα όποια σχόλια για την ποιότητα της σειράς γίνονται εν μέρει δεκτά, αλλά αρχικά ας πάρουμε όλοι μαζί μία ανάσα κι εν συνεχεία ας σκεφτούμε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της, το οποίο δεν έπασχε ποτέ στο ελάχιστο.

Για την αρμονική σύμπραξη του ντουέτου δεν υπήρξε η παραμικρή αμφιβολία, από την αναπάντεχη πρώτη ανακοίνωση λίγες μέρες πίσω. Η επιβεβαίωση έρχεται πριν προλάβουν να συμπληρωθούν δύο στροφές. Το βασικό θέμα ξεδιπλώνεται μαεστρικά. Η ενορχήστρωση βγάζει αναμενόμενα μια φανταχτερή αίσθηση, χωρίς ωστόσο να πλησιάζει τα όρια της υπερβολής που θα επέτρεπε/επέβαλε ένα blockbuster. Το φως γεμίζει διακριτικά το κάδρο. Τα ξωτικά διακρίνονται κάπου στο βάθος του. Στο ανέβασμα μετά το τρίτο λεπτό, οι ουρανοί της Λόριεν ανοίγουν. Morning shall come, indeed.