Κομπιούτερς, αριθμοί και μουσικές. Προτιμά το ροκ του σκοτεινό και έξυπνο. (Συνήθως.) Εκτιμά εξίσου ιδιότροπες και πιασάρικες μελωδίες. Πιστεύει ότι η ιδανική ακρόαση δίσκου γίνεται συνοδεία booklet....
Royal Blood
Ten Over Ten
Τα αγόρια ξαναθύμωσαν
...και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό. Τα ήπια στησίματα και οι φορτισμένες ατμόσφαιρες του "Back To The Water Below" είχαν αναμφισβήτητες ομορφιές, στο σύνολο του άλμπουμ ωστόσο κάτι έλειπε. Κι από τη στιγμή που η μεγάλη μηχανή και το φιλοθέαμον κοινό δεν υπάρχει περίπτωση να δώσουν περιθώρια για δύο πλάγια βήματα, το μισό πίσω έρχεται νομοτελειακά.
Η παραμόρφωση στο μπάσο μοιάζει βγαλμένη από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας. Το riff σκάει σαν τέλειο κλείσιμο ματιού. Στον ορίζοντα δεν υπάρχει τίποτα από το κοντινό παρελθόν. Η μόνη γραμμή που δεν τραβάει πάνω από πέντε χρόνια και βγάζει στοιχειωδώς νόημα είναι με το "Honeybrains". Όποιο ψυχάκι είχε ποντάρει στο 'Royal Blood με blast beat' να περάσει από το ταμείο με το καρέ που πληρώνει.
Κατά πόσο το πρώτο δείγμα είναι αντιπροσωπευτικό της προσέγγισης του "Dead Company" θα φανεί το Νοέμβριο. Για όλο το προβλέψιμο που κουβαλάει, η «πιο γρήγορα και πιο σκληρά» αναφορά από τη συνοδευτική ανακοίνωση του ντουέτου, αυτή τη φορά ίσως και να έχει βάση. Σε κάθε περίπτωση, ο πήχης των προσδοκιών ανέβηκε με συνοπτικές. "Ten Over Ten" σα να λέμε 10/10.
