Allt

Σας έχει τύχει ποτέ να περιμένετε με μεγάλη ανυπομονησία ένα άλμπουμ, επειδή μια μπάντα έκανε το “μπαμ” με μια δουλειά που σας συνεπήρε; Αυτό ακριβώς έπαθα εγώ με τους Allt, μετά το εξαιρετικό “From The New World”. Πίστεψα πολύ σε αυτή τη μπάντα, γιατί κατάφερε να ακουστεί διαφορετική σε έναν σχετικά κορεσμένο χώρο, έχοντας προσωπικότητα και μοναδική ατμόσφαιρα στα κομμάτια της, ξεφεύγοντας από τις αναρίθμητες metalcore-related μπάντες της σειράς. 

Με την πρώτη ακρόαση του “Ataraxia”, έφαγα μια μεγάλη κρυάδα. Κι αν το “Snowblind” που μας είχε δώσει ένα δείγμα γραφής έμοιαζε σαν εμπορική στροφή, ήταν τόσο μελαγχολικό και όμορφο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Εξάλλου η εξέλιξη είναι καλοδεχούμενη στη μουσική. Έλα που το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε όμως. 

Η απλοποίηση του ήχου των Allt είναι εμφανής, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα πρόβλημα. Το πρόβλημα έγκειται στην πειστικότητα του αποτελέσματος, αφού ρίχνοντας τις εντάσεις και δίνοντας μεγαλύτερη προσήλωση στη μελωδία, θα πρέπει η μελωδία να είναι και αντίστοιχη για να μπορεί να λειτουργήσει ως πρωταγωνιστής. Αντ’αυτού, το “Ataraxia” μοιάζει συνολικά άνευρο και ανισόρροπο. Τα ρεφραίν μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό κοινότυπα, τα riffs έχουν γίνει πιο μονολιθικά, και η ερμηνεία του Robin Malmgren ακούγεται μονότονη στο σύνολο του δίσκου.

Οι εντυπωσιακές στιγμές είναι μετρημένες στα δάχτυλα, με το κλείσιμο του άλμπουμ με τα “Snowblind”, “Ηigh Hopes” και το ατμοσφαιρικό “Avalon” να είναι πιθανότατα το πιο ουσιώδες τμήμα του. Είναι η πίεση από τις εταιρείες για έναν πιο εμπορικό ήχο; Είναι η πίεση της ίδιας της μπάντας να κάνει κάτι διαφορετικό από πριν; Όπως και να χει, το αποτέλεσμα δυστυχώς είναι άνισο και δεν στέκεται αντάξιο των προσδοκιών που μας είχαν δημιουργήσει.