Spanish Love Songs

Τούτο το κείμενο θα είναι μια κριτική αυστηρή ενδεχομένως, αλλά αναγκαία δε όταν μιλάμε για ένα συγκρότημα που σου έχει επηρεάσει μεταφορικά και κυριολεκτικά την ψυχοσύνθεση. Οι Spanish Love Songs είναι ένα συγκρότημα που μάλλον κατέχει την πεμπτουσία του emo rock στο σήμερα. Τραγούδια σπαρακτικά με στίχους που σε κάνουν να παρατήσεις κάθε προσπάθεια να γράψεις δικούς σου γιατί απλά πως τα καταφέρνουν, κιθάρες που κολλάνε σαν τσίχλες κάτω από θρανία, συναισθήματα που σου θυμίζουν εκείνες τις μέρες που κόλλαγες επαναστατικά τσίχλες κάτω από θρανία θαρρώντας τον κόσμο απαίσιο και ανυπομονώντας να ενηλικιωθείς και να ξεφύγεις από τη γονεϊκή καταπίεση. Και αυτή η φωνή του Dylan που δεν ξέρεις για πότε θα τα παρατήσει όλα και θα πέσει στην αγκαλιά σου να κλάψει.

Κι όλα αυτά που τόσο αγαπήσαμε σε δίσκους όπως τα "Brave Faces Everyone" και "No Joy" μοιάζουν να υποχωρούν στη σφοδρότητα των συναισθημάτων τους για να προσπαθήσουν να βρουν λίγη χαρά, αυτή που με λυγμούς δεν μπορούσαν μέχρι πρότινος να βρουν με τίποτα στη ζωή τους. Υπάρχει άραγε αυτή η φημολογούμενη κατάρα πως αν εκκινήσεις ως καταραμένος ποιητής, δυσκολεύεσαι να ξεπεράσεις τον εαυτό σου ως προς την καλλιτεχνική σου ιδιότητα αν νιώθεις καλύτερα μέσα σου; Σε πολύ φιλοσοφικά μονοπάτια μπήκαμε, οπότε ας πιάσουμε πάλι τη μουσική.

Το "Future Nausea" δεν στερείται αρχικά από ωραία τραγούδια. Το ομώνυμο έχει δύο πράγματα να πει, και πολύ περισσότερα έχουν να πουν τα συνοδευτικά singles "Good American" και "Welcome To Hell", που διατηρούν ρεφρέν για sing alongs αλλά και το τελευταίο τον τιτάνιο στίχο “Kill your sense of sonder before it kills you and we all move on”. Από εκεί και πέρα όμως, τα πράγματα αρχίζουν επί τω πλείστον να μοιάζουν κάπως κατώτερα των προσδοκιών σε σχέση με όσα οι Spanish Love Songs μας έχουν συνηθίσει. Τα ήρεμα κιθαριστικά ματζόρε (τι έγινε εδώ) χάνουν λίγο στην δυναμική και στην αξιομνημονικότητα. Μεγάλες εξαιρέσεις σε αυτή την παρατήρηση το "Doom Tripping" που είναι γραμμένο μουσικά λες και βγήκε από το παρελθόν και το "No Dreams" που η εγγενής θεματική κατήφεια του παρά την απλή ακουστική γραφή του κερδίζει έδαφος. Βλέπω και το noise / shoegaze πείραμα του "Jan666" αλλά δεν έχει κανένα πάτημα να συνεχιστεί εντός των πλαισίων του δίσκου, κι ας έχει μια νοητή θεματική συνέχεια στο "Until The Sun Explodes" που κλείνει το δίσκο. Μια γενική αίσθηση που δεν σε αφήνει απογοητευμένο αλλά ούτε και ενθουσιασμένο, κι αυτή είναι ειλικρινής και ουσιώδης παρατήρηση, όχι αποφυγή για να κριθεί αρνητικότερα ο δίσκος λόγω της απύθμενης προσωπικής αδυναμίας.

Λεχθέντων όλων αυτών βέβαια, εκεί που στεκόμαστε και καταλαβαίνουμε την πιθανότητα του να πήρε το "Future Nausea" αυτή την τροπή, είναι το αμερικάνικο τώρα. Μου φαίνεται απόλυτα λογική και πνιγερή η ανάγκη ένα συγκρότημα από την Αμερική που πραγματεύεται κατά βάση τη στεναχώρια να ψάξει να βρει λίγο ελπίδα στο ζόφο. Εκεί που φώναζε «βοήθεια θέλω να πεθάνω» πρέπει να αντλήσει βοήθεια από το σκέτο «βοήθεια». Στην τραμπική αμερική ο κόσμος έχει τρομάξει τόσο και αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα των midterms, δεν αντέχει άλλο.

Στην πιθανολογία μου οι Spanish Love Songs να αναζήτησαν λίγη αισιοδοξία τόσο για τους εαυτούς τους όσο και για την απεύθυνση σε ένα ραγδαία αυξανόμενο οπαδικό κοινό, βγάζουν πολλά νόημα ως προς τις επιλογές σε αυτό το δίσκο. Όμως, οι Spanish Love Songs είναι βασιλιάδες της κλάψας, της κατήφειας και της στεναχώριας και έχουμε ανάγκη να τους βλέπουμε να τις ξορκίζουν υμνώντας το μεγαλείο τους, και όχι προσπαθώντας να το απομακρύνουν. Κρατάμε τις μερικές αρκετά δυνατές στιγμές του "Future Nausea" κι ετοιμαζόμαστε να τραγουδήσουμε μαζί τους στην πρώτη ευκαιρία.

Bandcamp