Mental Cruelty

Οι Mental Cruelty είναι από τη Γερμανία και αν θέλουμε να περιγράψουμε τί πραγματικά παίζουν είναι αδύνατο να μη χωρίσουμε την πορεία τους σε περιόδους. Η πρώτη με το ντεμπούτο, όπου έπαιζαν ένα πολύ τεχνικό, ακραίο deathcore, με groove στα όρια του slam και βαριά breakdown. Από το δεύτερο άλμπουμ άρχισαν να εισάγουν συμφωνικά και πιο σινεματικά στοιχεία στη μουσική τους κάτι που γιγαντώθηκε στο εντυπωσιακά φτιαγμένο "Zwielicht" του 2023. Όχι εντάξει, καλό ήταν το "Zwielicht", μη λέμε ότι να ναι τώρα, είχε κομματάρες μέσα. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων των δίσκων τους όμως ήταν η συνεχής εξέλιξη προς αυτή την κατεύθυνση χωρίς να αποκόπτωνται ποτέ από τις deathcore ρίζες τους. Μέχρι τώρα. Νομίζω ότι με το καινούργιο, "Echoes Of A Forlorn Land" δεν υπάρχει πια ο χώρος ή τα χαρακτηριστικά για να πούμε ότι οι Mental Cruelty παίζουν deathcore. Ούτε καν symphonic.

Πρώτα πρώτα η θεματολογία του δίσκου: πού ξανακούσατε norse mythology thematic album στο deathcore; Αυτά τα κάνουν οι μεταλάδες, οι true! Κοράδες vikings, σαν ανέκδοτο ακούγεται… Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, σε τελική ανάλυση για να είμαστε δίκαιοι, το symphonic deathcore έχει τα θεμέλια για να υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Το βασικό που έχουν αλλάξει είναι η μουσική τους, οι δομές των ενορχηστρώσεων, τα φωνητικά, η παραγωγή και η αισθητική του artwork. Όλα δηλαδή. Το μόνο που θυμίζει ακόμα τη σκηνή είναι το όνομά τους.

Εντάξει αφήνοντας στην άκρη τις υπερβολές, συνθετικά δεν είναι σε κάποιο άλλο άκρο από το προηγούμενο άλμπουμ. Μπα, η φυσική του εξέλιξη θα έλεγα ότι είναι. Έχουν αυξηθεί τα folk στοιχεία, έχει περισσότερο extreme symphonic metal, περισσότερο blackened death στο στυλ των Behemoth, Dimmu Borgir, Septic Flesh, Fleshgod Apocalypse αλλά και Ensiferum, Children Of Bodom και Wintersun . Αυτό που έχει αλλάξει πολύ όμως είναι από τη μία τα φωνητικά κι από την άλλη η σχεδόν εξαφάνιση τα breakdown, δηλαδή τα δύο στοιχεία που έδεναν την μπάντα ακόμα με τον deathcore χώρο. Στα φωνητικά έχουμε ακόμα και καθαρά σε κανονική θέση, όχι σε κάποιο εμβόλιμο ιντερλούδιο ή backing, ενώ ταυτόχρονα τα ακραία έχουν αποκτήσει μια χαρακτηριστική διαύγεια που τα κάνει πολύ κατανοητά. Πέρα από προσωπικές προτιμήσεις ή θέματα ηχητικού προσανατολισμού πάντως, η αλήθεια είναι ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά με τις ερμηνείες.

Η παραγωγή είναι πεντακάθαρη, πολύ μεγάλη και με μία μίξη που επιτρέπει σε όλα τα διαφορετικά layers να βγαίνουν στην επιφάνεια. Είναι σίγουρα μια πολύ επαγγελματική, πολύ μοντέρνα προσέγγιση, που όμως, να πούμε την αλήθεια, χάνει σε όρους ωμής δύναμης. Βέβαια όποιο ψάχνει τέτοιους ήχους, καλό θα ήταν να κοιτάξει στα πιο myspace deathcore revival σχήματα της εποχής, όπως τους Killing Of A Sacred Deer ή τους Without A Face.

Ονόματα όπως οι Lorna Shore και Shadow Of Intent, έρχονται πια στο μυαλό περισσότερο από συγκεκριμένη προδιάθεση λόγω της πορείας της μπάντας και των προηγούμενων δύο δίσκων παρά λόγω αυτών που ακούς. Μέσα σε αυτό λοιπόν το (σχεδόν) καινούργιο πλαίσιο, τα κομμάτια που έχουν γράψει είναι αρκετά καλά και με ωραία ροή. Λίγο πιο γενικής απήχησης ίσως, με την έννοια ότι έχουν μπει σε μια πιο πλατιά σφαίρα μουσικής κατεύθυνσης, αλλά είναι καλογραμμένα και καλοπαρουσιασμένα.

Οι Mental Cruelty έχουν γενικά το υλικό, ειδικά στα δύο προηγούμενα άλμπουμ, που θα μπορούσε να τους βάλει στην εμπροσθοφυλακή του σύγχρονου symphonic deathcore, το οποίο μάλιστα είναι όσο πιο hot μπορεί να πάει (μάλλον) αυτή τη στιγμή. Αντί αυτού, νομίζω ότι κοιτάνε στο μεθαύριο, υπολογίζοντας μια μελλοντική πτώση του ήχου ίσως ή ψάχνοντας πιο διαχρονικά λημέρια που αφήνουν περισσότερες ευκαιρίες να μεγαλώσουν και να αναπτύξουν τις ιδέες τους. Θα τους βγει μακροπρόθεσμα; Θα δούμε. Η μουσική πάντως είναι καλή και αυτό είναι που τελικά έχει περισσότερη σημασία.