Temic

Πριν τρία χρόνια οι Temic μας συστήθηκαν ως «ένας φιλικός Frankestein», θέλοντας να τονίσουν το γεγονός της διαφορετικών εκφάνσεων που επιχειρούν να συνδυάσουν στο progressive metal τους. Ορμώμενοι από την εμπειρία των μελών τους σε σχήματα όπως οι Haken, η Neal Morse Band, ο Devin Townsend, οι Maraton και οι Shining, συνέδεσαν τον παραδοσιακό με τον σύγχρονο ήχο του ιδιώματος, ικανοποιώντας πλήρως τις προσδοκίες με το εξαιρετικό "Terror Management Theory". Αναπόφευκτα, το δεύτερο δισκογραφική βήμα τους συνοδεύεται από περισσότερες απαιτήσεις.

Κατ’ αρχάς, οι Temic φροντίζουν να διατηρήσουν τα κύρια χαρακτηριστικά του πρώτου άλμπουμ, και πολύ ορθά πράττουν, υπό την έννοια ότι χρειάζονται να χτίσουν πρώτα μια ταυτότητα για να σταθούν στα πόδια τους. Την ίδια στιγμή, όμως, είναι εμφανές ότι δεν μένουν καθόλου στάσιμοι στην συνθετική τους προσέγγιση, καθώς το πιο παραδοσιακό progressive στοιχείο μοιάζει να ενισχύθηκε σημαντικά κι αν μη τι άλλο συνεχίζει να τους χαρακτηρίζει μια καλλιτεχνική ανησυχία. Ως αποτέλεσμα, το "Ceiba" είναι ακόμα πιο πυκνό σε πληροφορία, με κάμποσες εναλλαγές σε εντάσεις και έρχεται να θέσει ένα 66λεπτο challenge στον ακροατή, από εκείνα που οι πιο παλιοί progsters αγαπάγαμε…

Λέω «αγαπάγαμε», διότι φαντάζομαι η πλειονότητα των σημερινών ακροατών δεν μπορεί να ταυτιστεί με το βίωμα του να αγοράζεις ένα νέο άλμπουμ, από το οποίο δεν έχεις ακούσει νότα προηγουμένως, να βάζεις το δισκάκι στο CD player και να βλέπεις στην οθόνη ότι η διάρκεια είναι γύρω στα 70 λεπτά. Να βγάζεις το booklet, ελπίζοντας να είναι όσο πιο χοντρό γίνεται, και να λες «εδώ είμαστε», πατώντας το play.

Ο τρόπος και οι συνθήκες ακρόασης μπορεί να έχουν αλλάξει αρκετά, αλλά η ουσία παραμένει πως η δεύτερη μουσική πρόταση των Temic απαιτεί μια κάποια επένδυση από τον ακροατή, υπό την έννοια ΄ότι δεν προσφέρει τα πάντα στο πιάτο, από την πρώτη ακρόαση. Σαφώς και υπάρχουν στοιχεία στο παίξιμο του Eric Gillette (κιθάρα) ή του Diego Tejeida (πλήκτρα) που ξεχωρίζουν με τη μια, αλλά όλες οι συνθέσεις διαθέτουν περισσότερο βάθος και δεν καθορίζονται από κάποιον παικτικό εντυπωσιασμό, ούτε από κάποιον μεμονωμένο πρωταγωνιστή. Στο επίκεντρο βρίσκονται σταθερά οι ίδιες οι συνθέσεις.

Είτε μιλάμε για πιο άμεσες και δυναμικές συνθέσεις όπως το "Ashes" ή το "Beyond The Voice" με τα πολύ ωραία ρεφραίν, είτε μιλάμε για πιο ήπια, απογυμνωμένα και συναισθηματικά έντονα τραγούδια σαν το "Broken" ή το "Night Of Veils" που φέρνουν τις ερμηνείες του Fredrik Klemp σε πρώτο πλάνο, οι Temic τα καταφέρνουν εξίσου εξαιρετικά. Όταν δε ανεβάζουν στροφές στο 9λεπτο "Casting Stone" και στο καταιγιστικό "See Myself", αποτίνοντας και μικρούς φόρους τιμής στους μεγάλους μέντορές τους (βλέπε Dream Theater"), υπάρχουν στιγμές που καθηλώνουν σε τεχνικό επίπεδο, χωρίς όμως να το παρακάνουν.

Σημαντικό ρόλο παίζει η γενικότερα φορτισμένη ατμόσφαιρα, που αντανακλάται στην φορτωμένη παραγωγή και κυρίως έχει να κάνει με το στιχουργικό περιεχόμενο, καθώς το άλμπουμ καταπιάνεται με τις διάφορες μορφές της απώλειας και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν. Όπως είναι αναμενόμενο, μεγάλο βάρος πέφτει στο ερμηνευτικό κομμάτι και δη στον Fredrik Klemp, ο οποίος τα καταφέρνει υπέροχα, έχοντας συνεισφορά στις αρμονίες από τον - επίσης τρομερό ως τραγουδιστή - Eric Gillette. Μάλιστα, στην power ballad του "Alone" ο Eric βγαίνει μπροστά και μοιράζεται τα lead φωνητικά με τον Fredrik, απογειώνοντας το τραγούδι και καθιστώντας το εύκολα το αγαπημένο μου μέσα από το άλμπουμ. Από κοντά ακολουθεί το πανέμορφο τελείωμα, με το 10λεπτο "Al Long As We Last" με τις αιθέριες μελωδίες του, διαφοροποιώντας το συνολικό mood, καθώς κλείνει το άλμπουμ με μια νότα αισιοδοξίας.

Εν τέλει, μπορεί το "Ceiba" να απαιτεί λίγη παραπάνω επένδυση και προσοχή από τον ακροατή, αλλά τον επιβραβεύει, βασιζόμενο περισσότερο στην ουσία και λιγότερο στον εντυπωσιασμό, έχοντας όμως κι από τα δυο, όπως οφείλει κάθε πραγματικά καλό progressive metal άλμπουμ. Κυρίως, όμως, επιβεβαιώνει πως ήρθαν για να καταθέσουν την δική τους πρόταση και να σταθούν ανάμεσα στους καλύτερους του είδους.