Scald

Υπάρχουν ήχοι που δεν ακούγονται, θυμούνται. Το "Relics" είναι ένα τέτοιο κειμήλιο - μια φωνή που έρχεται από τον πάγο, κουβαλώντας μέσα της τη σκόνη τριάντα χειμώνων, μια ανάσα παγωμένη στον χρόνο που τώρα, επιτέλους, ελευθερώνεται. Το Γιαροσλάβλ, εκεί όπου ο θρύλος των Scald γεννήθηκε και σχεδόν έσβησε, ξαναζωντανεύει σήμερα σαν αναλαμπή παλιάς φωτιάς μέσα στο σκοτάδι. Τα "Master Of Tundra", "Ravens" και "Flame" δεν είναι τραγούδια· είναι απολιθωμένα δάκρυα μιας εποχής που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί.

Γραμμένα στο μεσοδιάστημα 1996-97, στην κορύφωση της δημιουργικής έξαρσης που ακολούθησε το "Will Of Gods Is A Great Power", λίγο πριν ο Agyl σβήσει στα είκοσι τέσσερά του, σαν κερί που κάηκε πολύ γρήγορα μπροστά σε έναν άνεμο που δεν συγχωράει. Κάθε νότα εδώ κουβαλά το βάρος ενός μέλλοντος που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, κι όμως, παράδοξα, δεν στάζει μελαγχολία παρά αντοχή.

Θα μπορούσε κανείς να φοβηθεί την τυμβωρυχία, την εκμετάλλευση ενός ονόματος που δεν μπορεί πια να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Όμως το "Relics" δεν σκάβει τάφους - ανάβει εκείνο το κερί. Το doom εδώ δεν είναι βάρος, είναι τελετουργία και η μπάντα το εμπλουτίζει με βαρβάτο US metal στα πιο στριφνά του: "Flame", και μόνο τυχαίες δε λες τις τσιρίδες διαρκείας του Hrafn.

Στο κέντρο αυτής της αναγέννησης στέκεται αυτή η φωνή που δεν ζήτησε ποτέ να γίνει κληρονόμος, κι όμως αποδεικνύεται αντάξια του θρόνου. Ο Hrafn - Alexey Goryachev, γνωστός στους μυημένους από τους Vendel - δεν προσπαθεί να αναστήσει τον Agyl. Τον αφήνει να αναπαυθεί, και τραγουδά ο ίδιος για λογαριασμό του, με μια θεατρικότητα που δεν είναι πόζα αλλά αναγκαιότητα, με ένα πάθος που δεν μιμείται, θρηνεί. Στη φωνή του υπάρχει εκείνη η σπάνια ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και το ράγισμα - τραγουδά σαν κάποιος που ξέρει πως κουβαλά κάτι ιερό και δεν τολμά να το ρίξει κάτω, παρά το βαστά σφιχτά.

Κι έπειτα, το "Falcon / Sokol". Ένα κομμάτι που ο ίδιος ο Agyl είχε σκαλίσει στις αρχές των ενενήντα για το προσωπικό του project Ross, εδώ ξαναγράφεται δύο φορές, μια στα αγγλικά, μια στα ρωσικά (ολέ), σαν δύο φτερά του ίδιου γερακιού (Huginn ή Muninn= σκέψη ή μνήμη) που τελικά καταφέρνει να πετάξει. Είναι η στιγμή που ο χρόνος σταματά να είναι γραμμικός, που το τότε και το τώρα σμίγουν σ' ένα σημείο, κι εσύ, ακροατής, στέκεσαι εκεί ανάμεσα, χωρίς ανάσα, σαν να παρακολουθείς μια συνάντηση που δεν έπρεπε να συμβεί, κι όμως συνέβη.

Το "Relics" δεν είναι δίσκος για να τον κρίνεις. Είναι δίσκος για να σταθείς μπροστά του, όπως στέκεσαι μπροστά σε τάφο παλιού φίλου - με σεβασμό, με σιωπή, και με την αίσθηση πως κάτι, επιτέλους, βρήκε την ανάπαυσή του. Σε μία χρονιά στον επικό ήχο όπου κυριαρχεί η πενία, υποδεχόμαστε τη νέα προσφορά από το Γιάροσλαβ με ανοιχτές αγκάλες. Να ‘ναι καλά η ρώσικη τετράδα που δεν τα παράτησε.

Bandcamp