Public Opinion

Παρά το γεγονός ότι είμαι κατα γενική ομολογία ένα μίζερο τσουτσέκι, εγώ με νιώθω περισσότερο ρομαντικό παρά μίζερο. Η ρομαντική αυτή διάθεση είναι εκείνη που διατηρεί τον εθισμό μου στη νοσταλγία και στο παρελθόν και, η ρομαντική αυτή διάθεση ευθύνεται επίσης που εδώ και χρόνια πάντα προσέχω τι κάνουν εκεί στη SideOneDummy Records.

Αυτό το λέω επειδή από τη μία είναι η δισκογραφική που πρώτη στήριξε πολλούς από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες (Gaslight Anthem, Chuck Ragan, PUP) αλλά που επίσης τα τελευταία χρόνια έκανε μία πολύ αδιάφορη στροφή στις επιλογές του ρόστερ της - και στα αυτιά μου τουλάχιστον - δεν κυκλοφόρησε τίποτα που να με ενδιέφερε εδώ και καιρό. Τελοσπάντων, κάπως είπαν να σπρώξουν λίγο παραπάνω αυτή τη δουλειά και έδωσα και γω λίγη προσοχή παραπάνω και να’μαστε εδώ να γράφω μία κριτική και εσύ να τη διαβάζεις.

Δεύτερος δίσκος λοιπόν για τους πάνκηδες από το Ντένβερ/Σηάτλ (δεν έχω ακούσει το πρώτο δίσκο), και είναι ένα από τα πιο ευχάριστα πράγματα που έχω ακούσει φέτος. Σε γενικές γραμμές το "The Curse of Public Opinion" κουβαλά μία ρετρό* αισθητική που όμως φαντάζει φρέσκια. Λιγάκι σαν το "Glow On" των Turnstile, αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα.

Θαρρώ κάτι έχει να κάνει και με το ότι και αυτή η μπάντα στηρίζεται πάνω σε hardcore θεμέλια πάνω στα οποία χτίζει πιο mainstream μουσικές κατασκευές. Οι Public Opinion στρέφονται περισσότερο προς το punk-rock (με πινελιές pop-punk και emo) αλλά τα  βάημπς παραμένουν θετικά καθόλη - τη μικρή - διάρκεια του δίσκου.

Ατού λοιπόν του δίσκου είναι πως ό,τι έχει να πει, το λέει σε μονάχα 23 λεπτά, πράγμα που σε κάνει να θες να τον βάλεις να παίζει από την αρχή δύο και τρεις φορές πριν βαρεθείς. Και καθώς όλοι ξέρουμε πως όλοι οι δίσκοι είναι growers, η επανάληψη αυτή ριζώνει τις πολλαπλές μελωδίες του δίσκου βαθιά στο υποσυνείδητό σου. Βοηθάει επίσης το γεγονός πως επιστρατεύονται την παλιά ξεχασμένη τέχνη του κάθε τραγουδιού να ρέει στο επόμενο, ασταμάτητα. Εξαιρετική ιδέα από την παραγωγή και τη μπάντα.

Αγαπημένη στιγμή το "I Pay Everyone I Still Talk To", ύμνος για όλους τους συ-παθόντες που δυσκολεύονται να κρατήσουν σχέσεις ενεργές λόγω κάκιστων επικοινωνιακών ικανοτήτων. Οι φωνητικές γραμμές σε όλο το κομμάτι είναι άκρως εθιστικές και είναι η κατάρα των Public Opinion σε μένα να το τραγουδώ όλη μέρα, κάθε μέρα.

‘Οπως συνηθίζω να λέω, ο δίσκος ρέει υπέροχα (και πιστεύω ακράδαντα πως είναι η μισή μάχη ώστε ένας δίσκος να ξεχωρίσει και να θεωρηθεί καλός) και ακράδαντο παράδειγμα είναι το αμέσως επόμενο κομμάτι - "Lucky Me" - που ενώ δε θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετικό από το προηγούμενο, η προαναφερθείσα ροή το κάνει και ξεχωρίζει.

Ο Kevin Hart (όχι εκείνος ο Kevin Hart) - μπροστάρης της μπάντας - νομίζω είναι η κινητήρια δύναμη στην πιασαρικοσύνη του δίσκου. Οι φωνητικές μελωδίες είναι αυτές που σου μένουν στο τέλος και είναι όλες παράξενα εύπεπτες και εθιστικές.

Πανέμορφη δουλειά από τους Public Opinion, ένας μερακλιδικος και ευpopτος πανκ δίσκος που αξίζει μια, δύο, τρεις, πενηντατρεις σου ακροάσεις.

*όταν λέμε ρετρό, πλέον εννοούμε αρχές των 00ς, το οποίο είναι τρομακτικό.