Interpol

Οι Interpol με κάθε ανακοίνωση δίσκου τους, συσπειρώνουν μεγάλη μερίδα ακροατών του εναλλακτικού ήχου, η οποία προσμένει αμφιθυμικά δύο πράγματα. Η ελπίδα για μια κυκλοφορία που θα χτυπήσει στα σωθικά όπως τα δύο πρώτα τους άλμπουμ, ισορροπεί με την εμπιστοσύνη πως το σχήμα από τη Νέα Υόρκη δεν θα καταντήσει μια φθηνή απομίμηση του prime εαυτού του. Ακόμη και σε κλασικότροπες στιγμές όπως στο "El Pintor", ένα από τα 100 αξιομνημόνευτα alternative άλμπουμ της προηγούμενης δεκαετίας για εμάς εδώ, οι Interpol αδυνατούν να ηχήσουν κοινότυποι. Στον όγδοο στούντιο δίσκο του όμως, το post-punk σχήμα δεν επανέρχεται απλώς δυναμικά, αλλά σχεδόν θριαμβευτικά.

Το "This Mirror Weights A Ton" διαδέχεται το προ τετραετίας "The Other Side Of Make-Believe", και συνεχίζει πολλές από τις καλλιτεχνικές του εξερευνήσεις. Τα 53 λεπτά του νέου άλμπουμ του σχήματος του Paul Banks αποτελούν μεν ένα από τα ποικιλόμορφα σύνολα μουσικής που έχει κυκλοφορήσει, αλλά παράλληλα διαθέτουν και τα πιο σμιλευμένα κομμάτια που έγραψε η μπάντα εδώ και, πολλά, πάρα πολλά χρόνια.

Οι Interpol οικοδόμησαν τη νέα τους δισκογραφική δουλειά πάνω σε τρία θεμέλια. Πρώτον, ο περιοδεύων μπασίστας Brad Tuax, εντάσσεται και στουντιακά στο σχήμα. Ως αποτέλεσμα, το "This Mirror Weighs A Ton" διαθέτει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές μπασογραμμές (π.χ. "Wake Up") έπειτα από τη φυγή του Carlos Dengler. Παράλληλα, ο, μύστης, Daniel Kessler, πέρα από τα χαρακτηριστικά, στροβιλιστικά και εθιστικά του riffs, ή τις, σχεδόν ψυχεδελικές γέφυρες που τον χαρακτηρίζουν, αναλαμβάνει στα φωνητικά, για πρώτη φορά έπειτα από το ντεμπούτο, του "See Out Loud", μιας ελεγειακής up-tempo τραγουδάρας που μοιάζει βγαλμένη από τις μυθικές αρχές των ‘00s, πρώτη φορά ακουστική κιθάρα, καθώς και το πιάνο σε τρία κομμάτια. Οι Interpol λειτουργούν ως πλήρες σχήμα έπειτα από καιρό, «απελευθερώνοντας» τον Banks για να δώσει στην πολλή πληροφορία τις μεγάλες φωνητικές γραμμές που θα την οδηγήσουν στην αποθέωση.

Δεύτερον, ο Banks συνεργάζεται εκ νέου με τον διάσημο παραγωγό Andrew Wyatt. Ο τελευταίος, μπορεί να διαθέτει credits σε κυκλοφορίες μουσικών όπως η Rosalia, η Charli XCX και ο Liam Gallagher, αλλά έχει συμμετάσχει και στην αδιανόητη προ δεκαετίας σύμπραξη του Paul Banks με τον RZA, ως Banks & Steels (τι θα λέγατε για ένα δεύτερο δίσκο; ). Η τρομερή παραγωγή του πρώτου άλμπουμ του σχήματος υπό τη σκέπη της Partisan έπειτα από την πολυετή τους θητεία στη Matador, πέρα από ανέκαθεν συμπαγής, αναδεικνύει και στο έπακρο όλες τις υφολογικές ακροβασίες και πειραματισμούς που επιχειρεί το σχήμα. Από το συγκλονιστικό ομότιτλο εναρκτήριο κομμάτι, που φέρνει το trip-hop στο προσκήνιο απομακρυνόμενο από το γνώριμο ύφος της μπάντας το άλμπουμ προετοιμάζει για μια καθηλωτική ακρόαση.

Τρίτον, το "This Mirror Weights A Ton" βρίσκει τους Interpol να επιστρέφουν στη Νέα Υόρκη για να το ηχογραφήσουν, πρώτη φορά έπειτα από το "El Pintor". Η μητρόπολη στην οποία το σχήμα πριν σχεδόν 25 χρόνια άλλαζε την alternative rock σκηνή, επιστρέφει για να το στοιχειώσει, με τρόπο διόλου νοσταλγικό. Οι περιπλανήσεις στους δρόμους και τα πάρκα της πόλης που δεν κοιμάται και τα φώτα τις μικρές ώρες, αποτέλεσαν πηγή ηχητικής εξερεύνησης. Ο αστικός τόνος έφερε εντονότερη και πολυεπίπεδη χρήση synths, ενώ στο δίσκο ενυπάρχουν έγχορδα και ορχηστρικά arrangements δια χειρός Wyatt, ξύλινα πνευστά, μεταλλόφωνο καθώς και ηχογράφησης κελαηδίσματος.

Going out in vain for someone I'd remain for

Η Νέα Υόρκη όμως λειτουργεί και ως μικρογραφία του σκληρού παρόντος, όπως αποτυπώνεται στο συγκλονιστικό "Iron City". Το υπνωτικό άσμα, που αιχμαλωτίζει τους προβληματισμούς του Banks για τους μηχανισμούς επιτήρησης με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, λειτουργεί και ως μια «ιδεολογική» τομή για το άλμπουμ. Οι Interpol εκφράζουν τους προβληματισμούς τους για το άψυχο, απρόσωπο, κενό ενσυναίσθησης, τεχνοκρατικό παρόν ενώ αναζητούν εκείνο το συναίσθημα που κρατά την ελπίδα ζωντανή. Το "Wounded Soldier", χαρακτηριστική ατμοσφαιρική στιγμή της ύστερης πορείας τους ανεβαίνει το γολγοθά της απελπισίας πάνω σε μια εξαίσια ενορχήστρωση. Το κεραυνοβόλο "Wings On Fire" στον αντίποδα, διαθέτει, μες την αινιγματική αμφισημία των στίχων του, εκείνη τη ρεφραινάρα που θα σου κολλήσει μονομιάς στο μυαλό.

Ακόμη και στις πιο πειραματικές του στιγμές, το "This Mirror Weights A Ton"  δεν παραδίδεται στην ιδιοσυγκρασία του. Το ποιητικό "So Rides The Reindeer" επιτρέπει στα έγχορδα και τα ρυθμικά του μέρη να ανθίσουν ανάμεσα στο ηλεκτρονικό ambiance χάρη στις ελεγχόμενες φωνητικές γραμμές. Η δεύτερη πλευρά του άλμπουμ μπορεί να φαντάζει πιο εσωστρεφής, αλλά παραμένει το ίδιο διαφωτιστική. Ακόμη και σε πιο μαξιμαλιστικές στιγμές όπως το "Bird And Serpent", η πειραματική ενορχήστρωση διατηρεί το ενδιαφέρον θυμίζοντας συγχρόνως διαφορετικές εποχές της μπάντας, αλλά είναι η σπαραξικάρδια δυάδα των "Enemy" και του καταληκτικού "Sudden" που αφήνει βαρύ το στίγμα της.

To πρώτο, μια δραματική μπαλάντα με τη συμμετοχή της Juliet Seger, αποτελεί την πληγωμένη ερωτική στιγμή που ρίχνει τις άμυνες. Τα ηλεκτρονικά στοιχεία του δεύτερου, δίνουν μια αλλόκοτη υφή στην ερμηνεία του Banks πάνω από ένα πιάνο, παραδίνοντας τις ακροάσεις σε ατέρμονα όνειρα που ζωντανεύουν τις πρώτες πρωινές ώρες, δίνοντας πνοή στις ενοχές του χωρισμού. Μια σκοτεινή chamber pop σύνθεση, που ξεχωρίζει χάρη στη λιτότητά της.

On must we go, these nets of summer
Have captured my own melody, rapture
I'll lead you there, I'll see you coming
You're righteous when things get too hard

Στη δισκογραφική τους επιστροφή, οι Interpol φαίνεται πως πέρα από το ίδιο τους το ηχητικό καλειδοσκόπιο, εμπνέονται και από τις επιρροές τους εντονότερα από άλλοτε. Παράλληλα, επιχειρούν τη μέγιστη δυνατή ηχητική συμπύκνωση, δημιουργώντας ένα δίσκο που υψώνει ηχητικά και συναισθηματικά τείχη από τσιμέντο, ηλεκτρισμό, και μοναξιά. Ο διαχρονικά απόμακρος χαρακτήρας τους, η σουρεαλιστική προσέγγιση ομόηχων συνειρμικών στίχων και ο ρόλος παρατηρητή που χαρακτηρίζει τις ερμηνείες του Banks, είναι παρόντα μα ταπεινωμένα μπροστά στην αντανάκλασή τους.

Γεμάτο ανασφάλειες μα και με διάθεση για αυτοπαρατήρηση, το "This Mirror Weights A Ton" δεν θα συνταράξει συθέμελα τη σύγχρονη μουσική σκηνή. Αρνούμενο να περιοριστεί όμως ως μια απρόσμενη έκπληξη στο πιστό ακροατήριο, αναδύεται ως μια μοντερνιστική τομή ανάμεσα στο οικείο και το πρωτόγνωρο. Το εξώφυλλο του άλμπουμ, στο ίδιο μήκος κύματος, παρουσιάζει το εικαστικό έργο "Asymmetric Love Number 2" της Addie Wagenknecht. Η λακανική ερμηνεία της αντανάκλασης ως αλλοτριωτικής εικόνας, μέσα από την οποία το υποκείμενο αναγνωρίζει αλλά και αποξενώνεται από τον εαυτό του, καθώς και η λειτουργία του βλέμματος του Άλλου ως παράγοντα που συμμετέχει στη συγκρότηση της ταυτότητας, δημιουργούν την αίσθηση πως οι Interpol αναμετρώνται με την ίδια τους την (κατασκευασμένη) εικόνα, τις προσδοκίες που τη συνοδεύουν και τη θέση τους στο παρόν.

Τα όνειρα καίνε στο φυτίλι της ελπίδας και το άσβεστο φώς τους αποκαλύπτει τα πολλαπλά είδωλα του καθρέπτη. Από τα γλυκά, ευτυχισμένα πρωινά μέχρι τις πληγωμένες νυχτερινές επιστροφές στη μελαγχολία, ο συγκεκριμένος καθρέπτης ξετυλίγει ένα ενδοσκοπικό νήμα για τη χαρτογράφηση μιας ασταθούς πραγματικότητας περνώντας με τρόπο ταρκοφσκικά συνειρμικό, και για αυτό και είναι αφόρητα βαρύς. Περικλείει στη σιωπή του όλο τον κόσμο, και οι Interpol στέκονται στο ύψος τους, διαχωρίζοντας εαυτούς από την συντριπτική πλειοψηφία των συνοδοιπόρων τους, παραδίδοντας ένα άλμπουμ που διεκδικεί περισσότερα από όσα του επιτρέψαμε να υποσχεθεί.

I was asleep
I saw the one
I tried to stand for something
I fought defeat
Stay outside
And never separate

Bandcamp