Του αρέσει διαρκώς να αναθεωρεί τις απόψεις του για συγκροτήματα του παρελθόντος και να ταξινομεί ανάλογα τη δισκοθήκη του. Λατρεύει το hard rock των δεκαετιών '70 και '80 αλλά ενίοτε κρυφοκοιτάζει...
Paul Laine
The Long Road Back
Melodic rock όπως παλιά, από τον πρώην frontman των Danger Danger
Ο Paul Laine, εντάξει, μπορεί να μην ήταν ο αρχικός τραγουδιστής των Danger Danger αλλά το στίγμα του το άφησε ο Καναδός. Μεγάλος μάστορας του melodic rock σε εντελώς προσωπικό άλμπουμ μετά από πολλά χρόνια και δεν έχει χάσει τη φόρμα του καθόλου. Η φωνή του παραμένει δυνατή όπως φάνηκε από το πρώτο single και opening track του άλμπουμ "Love Me Or Leave Me". Melodic rock Καναδικής επιρροής, φωνακλάδικο και με μεγάλα hook όπως πρέπει. Παρέα με τον χρόνια συνεργάτη του και στην επίσημη μπάντα του, τους Defiants αλλά και από τους Danger Danger, Bruno Ravel στο μπάσο και στην παραγωγή αλλά και τους Scotty "Hooch” Taylor, ντράμς, Andrew Oye στα πλήκτρα, και Michael Schau στην κιθάρα.
Με όλα τα κλισέ που μας είχαν λείψει, ποζεράδικο με την καλή έννοια που σε κάνει να αναζητάς εκείνες τις ροκ νύχτες στο Wizard. Στιχουργικά κινείται στα γνωστά ερωτικών απογοητεύσεων και ρομάντζων θέματα και με άγνοια κινδύνου για τον ήχο, σε σημείο που σε κάνει να ψάχνεις στο ημερολόγιο για να επιβεβαιώσεις ότι είναι 2026 και όχι 1989. Υπάρχουν και μοντέρνα κομμάτια σαν το "Heaven And Earth Collide" που είναι πιο pop αλλά και της των Bon Jovi μεγάλης του ροκ σχολής σαν την κομματάρα "Someday" και "The Ones That Got Away".
Γενικά η πρόθεση του άλμπουμ είναι να σε κάνει να διασκεδάσεις, σαν να ζεις στα late 80s και να μην προβληματιστείς για τίποτα. Υπάρχουν άλλα συγκροτήματα για αυτή τη δουλειά. O Paul Laine, ένα δυνατό όνομα του χώρου, δεν έχει να αποδείξει τίποτα. Αντίθετα μπορεί άνετα με ευκολία να ανταγωνιστεί νεόκοπους ροκάδες χωρίς πρόβλημα.
Φέτος είναι μια καταπληκτική χρονιά για το melodic rock και το "The Long Road" έρχεται να προστεθεί σε αυτές.
