If These Trees Could Talk

Μπαίνοντας στην τέταρτη ολοκληρωμένη κυκλοφορία των If These Trees Could Talk, οποιοσδήποτε θα είχε κάθε λόγο να κουβαλήσει αρκετές αμφιβολίες κι άλλα τόσα ερωτηματικά. Έχουν ακόμα αυτό το κάτι που τους έκανε να ξεχωρίσουν σαν μεγάλη post-rock ελπίδα, τότε που η λάμψη του ιδιώματος σταδιακά έσβηνε; Μπορούν δέκα γεμάτα χρόνια μετά το "The Bones Of A Dying World" να φτιάξουν μουσικές που να ακούγονται φρέσκες, μένοντας στα γνώριμα όρια του ήχου; Ή μήπως η εποχή τους προσπέρασε, όπως τόσους άλλους από τους συνοδοιπόρους τους; Οι απαντήσεις στα παραπάνω συνοψίζονται σε δύο δυνατά «ναι» κι ένα περήφανο «όχι», σε σειρά.

Οι όποιοι προβληματισμοί μπορεί να υπάρχουν για την ποιότητα του υλικού, εξανεμίζονται προτού καν ολοκληρωθεί ακρόαση. Η προσγειωμένη αίσθηση, οι τόσο-όσο συννεφιασμένες ατμόσφαιρες, η αυστηρά κιθαριστική λογική, τα καλοστημένα ανεβάσματα, τα πάντα συνεχίζουν ακριβώς από εκεί που είχε αφήσει το σχήμα στην τελευταία βόλτα του, πριν χαθεί στις σκιές. Κάποιος πιστός πιθανότατα θα πεταχτεί εδώ για να φωνάξει ότι ο πρότερος βίος δεν άφηνε πραγματικά περιθώρια απαισιοδοξίας. Ίσως να προσθέσει κι ένα επιπλέον σχόλιο για το προ διετίας "Trail Of Whispering Giants". Προφανώς θα έχει το δίκιο με το μέρος του. Εκ των υστέρων, τουλάχιστον.

Κοιτώντας αποστασιοποιημένα, η πίστη με την οποία αποδίδεται η παλιά, καλή συνταγή και η προσοχή στη λεπτομέρεια αξίζουν όλο το θαυμασμό. Πολύ περισσότερο, βάζοντας στην εξίσωση το πόσο σωστά στέκεται το αποτέλεσμα. Δεν είναι δα ότι υπάρχει έλλειψη από δουλειές στο ύφος που παγιδεύονται στα ρηχά προσπαθώντας να αναπαράγουν τις βασικές αρχές που κάποιοι μεγάλοι καθιέρωσαν κάποτε. Είπαμε, όμως, η παρέα από το Ohio είναι κάθε άλλο παρά χθεσινή. Πλησιάζοντας πιο κοντά στις συνθέσεις, δε, οι έστω και στιγμιαία ανανεωμένες δοσολογίες βάζουν ένα καλοδεχούμενο αστερίσκο. Τίποτα το καινοτόμο εδώ μέσα με αυστηρούς όρους. Τίποτα κακό σε αυτό.

Είτε ειδωθεί στο τωρινό πλαίσιο του χώρου στον οποίο γεννήθηκε και καθιερώθηκε η μπάντα, είτε ως μέρος της δισκογραφίας της, το "The Hidden Hand" μοιάζει με μικρό θρίαμβο. Η σημείωση για τα δέκα γεμάτα χρόνια υπογραμμίζεται και στις δύο εκδοχές. Διάολε, έχουμε δει καλλιτέχνες να ξεφουσκώνουν και σκηνές να τσακίζονται σε λιγότερα. Σαφέστατα, το επίτευγμα δεν θα δει φώτα δημοσιότητας, ούτε θα επαναφέρει χαμένες δόξες. Κάτι τέτοιο δεν ήταν ποτέ στα χαρτιά, ακόμα κι αγνοώντας το χαμηλών τόνων προφίλ των δημιουργών του. Σε κάθε περίπτωση, τα σαράντα λεπτά κυλούν νεράκι και οι αλήθειες τους είναι εκεί για όσες κι όσους ενδιαφέρονται.