Buzzcocks: «Δεν αναδημιουργούμε το παρελθόν. Δημιουργούμε το μέλλον»

Πενήντα χρόνια μετά τη δημιουργία των Buzzcocks, ο Steve Diggle δεν δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να αντιμετωπίσει το συγκρότημα ως ένα κεφάλαιο της μουσικής ιστορίας που έχει ήδη γραφτεί. Με το νέο άλμπουμ "Attitude Adjustment", τους Buzzcocks ξανά στον δρόμο και μια πορεία πέντε δεκαετιών πίσω του, προτιμά να μιλά για το παρόν - και ακόμη περισσότερο για όσα έρχονται.

Λίγο πριν τις εμφανίσεις των Buzzcocks στη Ελλάδα, μιλήσαμε μαζί του για το Manchester του 1976, τη σχέση του punk με την πολιτική και την ανθρώπινη ζωή, την επιρροή που άφησε το συγκρότημα στις επόμενες γενιές, την απώλεια του Pete Shelley και το πώς συνεχίζεις να δημιουργείς όταν κουβαλάς μαζί σου μισό αιώνα ιστορίας.

Πού σας βρίσκουμε σήμερα και πώς είστε; Πρέπει να είναι μια ιδιαίτερα πολυάσχολη περίοδος, με τον νέο δίσκο, την περιοδεία και τα 50 χρόνια των Buzzcocks που γιορτάζετε.

Αυτή τη στιγμή τα πράγματα πηγαίνουν εξαιρετικά. Όλοι αγαπούν τον νέο δίσκο. Βρισκόμαστε στον δρόμο και παίζουμε μπροστά σε καταπληκτικά κοινά.

Όταν μιλάμε για τη γέννηση του punk, το Manchester των μέσων της δεκαετίας του ’70 αποτελεί κεντρικό κομμάτι αυτής της μυθολογίας. Εσείς όμως ήσασταν εκεί. Τι πιστεύετε ότι έκανε εκείνη τη σκηνή αυτό που ήταν; Και υπάρχει κάτι που τείνουμε να χάνουμε όταν την κοιτάζουμε σήμερα εκ των υστέρων;

Κατά κάποιον τρόπο, είδαμε την punk σκηνή του Manchester να γεννιέται. Ήμασταν ένα συγκρότημα από το Manchester, από τα πρώτα της πόλης εκείνη την εποχή, και αυτό άνοιξε τον δρόμο για όλα τα συγκροτήματα του Manchester που ακολούθησαν.

Οι Buzzcocks έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στο να ζωντανέψει το Manchester εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Μιλάμε για το 1976. Φέραμε τους Sex Pistols στην πόλη, ανοίξαμε τη συναυλία τους και αυτό έβαλε εμάς στον χάρτη. Αλλά βάλαμε και το Manchester στον χάρτη, γιατί παίζαμε πολλές συναυλίες στην πόλη.

Και αυτή ήταν η αρχή της σκηνής του Manchester.

Μερικές φορές χρειάζεται να κοιτάξεις πίσω για να συνειδητοποιήσεις πόσο σημαντικό ήταν αυτό εκείνη την εποχή. Οι Buzzcocks βρίσκονταν στην αρχή αυτού που αργότερα έγινε το θρυλικό Manchester.

Όλα είναι πολιτικά με έναν τρόπο. Ακόμη και ο έρωτας είναι πολιτικός. Οι σχέσεις είναι πολιτικές

Το punk συχνά συνδέεται με τον θυμό και την πολιτική. Εσείς όμως γράψατε πολύ ανοιχτά και για την επιθυμία και την ευαλωτότητα. Πολλά από τα τραγούδια που σας καθόρισαν μιλούν για επιθυμία, σεξ, έρωτα, απόρριψη και απογοήτευση. Σας φαινόταν κι αυτό, με τον δικό του τρόπο, ριζοσπαστικό;

Ναι, ήταν. Όλα είναι πολιτικά με έναν τρόπο. Ακόμη και ο έρωτας είναι πολιτικός. Οι σχέσεις είναι πολιτικές.

Αλλά εμείς συμπεριλάβαμε όλο αυτό το εύρος της πολιτικής. Έγραψα τραγούδια όπως το "Autonomy", το "Why She’s a Girl from the Chainstore", το "Fast Cars". Όλα αυτά είναι πολιτικά με τον τρόπο τους.

Γράφαμε για την πολυπλοκότητα της ζωής και της ανθρώπινης κατάστασης. Τα πάντα στον κόσμο είναι πολιτικά, ό,τι κι αν κάνεις. Ακόμη και μόνο το γεγονός ότι βρίσκεσαι εδώ είναι πολιτικό.

Αλλά, όπως λέω, είχαμε αντιληφθεί την πολυπλοκότητα των πραγμάτων και προσεγγίζαμε τη σύνθεση, κατά κάποιον τρόπο, πιο υπαρξιακά. Και πιο φιλοσοφικά.

Ήταν κάτι πολύ ευρύτερο από την απλή, προφανή πολιτική. Βλέπαμε τον κόσμο σαν κάτι μεγαλύτερο.

Είναι όλα εκεί. Ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται μέσα στα τραγούδια των Buzzcocks.

Οι Buzzcocks γιορτάζουν 50 χρόνια - ένα εξαιρετικά μεγάλο διάστημα για ένα συγκρότημα. Όταν κοιτάζετε πίσω σε αυτές τις πέντε δεκαετίες, τι σας έρχεται πρώτο στο μυαλό; Υπάρχουν συναυλίες, μέρη, άνθρωποι ή μικρές, φαινομενικά ασήμαντες στιγμές που παραμένουν ιδιαίτερα ζωντανές;

Τα 50 χρόνια μοιάζουν να πέρασαν πολύ γρήγορα. Αλλά θυμάμαι τον εαυτό μου νέο, μέσα σε ένα δωμάτιο, με μια κιθάρα, να γράφω τραγούδια και να αναρωτιέμαι πού θα με οδηγήσει όλο αυτό και τι θα συμβεί στον κόσμο.

Έχεις επιθυμίες, έχεις οράματα, αλλά δεν μπορείς πραγματικά να σχεδιάσεις τη ζωή σου με αυτόν τον τρόπο - ειδικά στο rock ’n’ roll.

Κάποιες φορές όμως χτυπάς τη σωστή συγχορδία, αγγίζεις το σωστό νεύρο.

Υπάρχουν λοιπόν αυτές οι βαθιές αναμνήσεις που πηγαίνουν 50 χρόνια πίσω. Και μετά ξεκινάει το ταξίδι: παίζεις σε όλο τον κόσμο και συνειδητοποιείς ότι πάρα πολλοί άνθρωποι μπορούν να ταυτιστούν με αυτά τα τραγούδια και να καταλάβουν τη σημασία τους.

Γιατί δεν ήταν απλώς pop τραγούδια. Τραγουδούσαμε για τις ζωές μας και για τις ζωές των άλλων - για πράγματα που μπορούσαν να αναγνωρίσουν και να καταλάβουν.

Και πιθανότατα γι’ αυτό βρισκόμαστε ακόμη εδώ, 50 χρόνια αργότερα.

Είχαμε πολλές επιτυχίες στα βρετανικά charts, αλλά η μουσική ήταν κάτι περισσότερο από επιτυχημένους δίσκους. Δεν ήταν απλώς διασκέδαση.

Κατά κάποιον τρόπο ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Κάθε στιγμή στη ζωή μετράει. Και αυτό είναι που λένε τα τραγούδια, κάτω από τη μουσική.

Δεν ήταν απλώς pop τραγούδια. Τραγουδούσαμε για τις ζωές μας και για τις ζωές των άλλων

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα δυαδικότητα στην κληρονομιά των Buzzcocks: από τη μια, ακαταμάχητα catchy τραγούδια που για πολλούς έγιναν η είσοδος στο punk· από την άλλη, μια επιρροή που διατρέχει το punk, το hardcore, το indie και το alternative. Πότε καταλάβατε για πρώτη φορά ότι οι Buzzcocks είχαν γίνει μέρος του μουσικού DNA άλλων ανθρώπων; Και πώς βλέπετε σήμερα αυτή την κληρονομιά;

Όταν ξεκινήσαμε, ήμασταν πολύ punk. Ήταν ωμή, πρόχειρη, «γρατζουνισμένη» μουσική εκείνες τις πρώτες μέρες. Αυτό ακούγεται και στο πρώτο μας EP, το "Spiral Scratch".

Αλλά όταν έχεις κάνει κάτι μία φορά, πρέπει να προχωρήσεις. Να πας κάπου αλλού.

Ανακαλύψαμε ότι μπορούσαμε να γράφουμε αυτά τα catchy τραγούδια, με υπέροχες μελωδίες αλλά και βαριά λόγια. Μπορούσαμε λοιπόν να είμαστε ένα δυνατό punk συγκρότημα και ταυτόχρονα να έχουμε αυτή τη μεγάλη pop ευαισθησία.

Μια καλή μελωδία μπορεί να ταξιδέψει πολύ μακριά - στον κόσμο αλλά και στο μυαλό των ανθρώπων, γιατί μπορούν να τη θυμούνται.

Και επηρεάσαμε, επίσης, την τέχνη της σύνθεσης. Καλλιεργήσαμε το δικό μας χωράφι, με τον δικό μας τρόπο. Δεν υπήρχε τότε τίποτα σαν τους Buzzcocks. Ο ήχος ήταν τόσο χαρακτηριστικός και τόσο μοναδικός, ώστε επηρέασε πάρα πολλά συγκροτήματα σε όλο τον κόσμο.

Είναι σχεδόν απίστευτο πόσο πολύ. Γίναμε ένα «συγκρότημα για συγκροτήματα». Επηρεάσαμε πάρα πολλές μπάντες και ακόμη και σήμερα μπορείς να ακούσεις τον ήχο των Buzzcocks σε πολλά συγκροτήματα.

Σήμερα υπάρχει, κατά κάποιον τρόπο, μια αναβίωση της punk σκηνής, ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε παλαιότερα συγκροτήματα να επιστρέφουν με νέα ενέργεια - για παράδειγμα τους Sex Pistols με τον Frank Carter. Αναγνωρίζετε ακόμη αυτή την αίσθηση κινδύνου στο punk; Πού τη βρίσκετε;

Υπάρχει ακόμη αυτή η αίσθηση κινδύνου. Όταν παίζουμε live, κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά ταυτόχρονα είναι ένας συναρπαστικός κίνδυνος.

Κάποιοι στίχοι και κάποια κομμάτια μας μπορεί να είναι φωτεινά, αλλά άλλα μπορεί να είναι πολύ σκοτεινά. Μερικοί από τους στίχους μας είναι αρκετά σκοτεινοί.

Αυτό είναι ένα πιο σύνθετο είδος κινδύνου από το να προσπαθείς απλώς να σοκάρεις. Πηγαίνει βαθύτερα στην ανθρώπινη ψυχή.

Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και αυτή η αίσθηση ότι γιορτάζεις τη ζωή και αισθάνεσαι ζωντανός. Πρέπει να νιώθεις ζωντανός μέσα στον κόσμο - διαφορετικά είναι σαν να ζεις νεκρός. Έτσι λειτουργούμε εμείς.

Μέσα σε αυτά τα 50 χρόνια έχουμε καλύψει πολύ μεγάλο έδαφος, σε φως και σκιά. Μπορούμε να είμαστε πολύ punk και πολύ pop. Τελειοποιήσαμε την τέχνη τού να είμαστε Buzzcocks.

Και, σε αντίθεση με άλλα συγκροτήματα που επανενώνονται απλώς για να παίξουν τα greatest hits τους, εμείς συνεχίζουμε να βγάζουμε δίσκους.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια κυκλοφορήσαμε δύο νέα άλμπουμ: το "Sonics in the Soul" και τώρα το "Attitude Adjustment".

Εξακολουθούμε να προχωράμε. Δεν κοιτάμε πίσω. Δεν προσπαθούμε να αναδημιουργήσουμε το παρελθόν.

Δημιουργούμε το μέλλον.

Δεν κοιτάμε πίσω. Δεν προσπαθούμε να αναδημιουργήσουμε το παρελθόν. Δημιουργούμε το μέλλον

Στο "Attitude Adjustment" η ενέργεια παραμένει, αλλά ο ήχος μοιάζει ευρύτερος και πιο ποικίλος. Υπάρχουν στιγμές που συνδέονται με πιο σύγχρονες εκδοχές του punk, ενώ αλλού ακούγονται στοιχεία αμερικανικού rock και pop των ’60s. Θέλατε συνειδητά να διευρύνετε την ηχητική παλέτα σε αυτόν τον δίσκο; Ποια ήταν η δημιουργική διαδικασία;

Ναι. Κάθε άλμπουμ πρέπει να είναι διαφορετικό. Κάθε άλμπουμ πρέπει να είναι γεμάτο εκπλήξεις.

Δεν θέλεις να επαναλαμβάνεις αυτό που έκανες στον προηγούμενο δίσκο ή στον προ-προηγούμενο. Με κάθε νέο άλμπουμ ψάχνεις κάτι άλλο.

Ναι, υπάρχουν κάποια πολύ βασικά punk κομμάτια και κάποια πολύ αναγνωρίσιμα στοιχεία των Buzzcocks. Αλλά, όταν φτάνεις περίπου στη μέση του άλμπουμ, αρχίζουμε να εξερευνούμε διαφορετικές περιοχές.

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πρέπει να υπάρχει κάτι που να σοκάρει ή να ξαφνιάζει στην τέχνη - είτε γράφεις είτε ζωγραφίζεις.

Είναι σαν τον Picasso. Δεν έκανε ποτέ το ίδιο πράγμα δύο φορές. Γιατί να κάνουμε εμείς το ίδιο πράγμα δύο φορές;

Προχωράμε. Το "Attitude Adjustment" και το "Sonics in the Soul" είναι και τα δύο σπουδαίοι δίσκοι. Συμπληρώνουν τους δίσκους για τους οποίους γίναμε γνωστοί πριν από τόσα χρόνια.

Βρισκόμαστε σε ένα μεγάλο δημιουργικό ταξίδι. Ρέει συνεχώς, σαν ποτάμι.

Ο θάνατος του Pete Shelley αναπόφευκτα άλλαξε την εσωτερική δυναμική του συγκροτήματος. Συνεχίζοντας τους Buzzcocks, δεν μεταφέρετε απλώς την ιστορία τους στο μέλλον· δημιουργείτε και νέα μουσική χωρίς έναν από τους ανθρώπους που καθόρισαν τη δημιουργική τους χημεία. Χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσετε τον δικό σας ρόλο, τόσο ως συνθέτης όσο και ως frontman;

Εγώ έγραφα τραγούδια, ο Pete έγραφε τραγούδια. Ήμασταν και οι δύο συνθέτες μέσα στο συγκρότημα. Και, φυσικά, δυστυχώς χάσαμε τον Pete - έχουν περάσει οκτώ χρόνια τώρα.

Η ζωή όμως συνεχίζεται, εξελίσσεται. Είναι σαν τη θεωρία της εξέλιξης του Darwin. Ένας κύκνος έρχεται, περνάει από το ποτάμι και φεύγει. Ύστερα έρχεται ένας άλλος κύκνος και είναι διαφορετικός από εκείνον που πέρασε πριν.

Έτσι εξελίσσονται και τα συγκροτήματα.

Συνειδητοποιώ πλέον ότι είμαι ο βασικός συνθέτης της μπάντας, ενώ παλαιότερα ήμασταν εγώ και ο Pete. Πρέπει να το δεις και να το δεχτείς γι’ αυτό που είναι.

Εγώ βρίσκομαι ακόμη στη χώρα των ζωντανών και συνεχίζουμε.

Παλαιότερα τραγουδούσα αρκετά τραγούδια στις συναυλίες. Τώρα τραγουδάω πολύ περισσότερα. Και γράφω πολλά καινούργια τραγούδια που ταιριάζουν σε αυτό που κάνω και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζω σήμερα το συγκρότημα.

Είναι σαν να έχουμε μπει σε μια νέα εποχή των Buzzcocks - μια νέα χρυσή εποχή. Υπήρξαν διάφορες φάσεις, αλλά αυτοί είναι οι Buzzcocks σήμερα.

Και νομίζω ότι ο κόσμος το αγαπάει. Έρχεται στις συναυλίες και εκπλήσσεται γιατί, όπως επισημάνατε και για τα άλμπουμ, υπάρχει πλέον μεγάλο εύρος στη γραφή.

Διευρύνω το βάθος και το πλάτος αυτού που κάνουμε, τόσο ζωντανά όσο και στους δίσκους.

Γίνεται κάτι πιο πανοραμικό.

Είμαι ακόμη στη χώρα των ζωντανών και συνεχίζουμε

Πέρα από τη μουσική και την ιστορία των Buzzcocks, μοιραστήκατε ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής σας με τον Pete. Όταν τον σκέφτεστε σήμερα, τι είναι αυτό που θυμάστε πιο συχνά;

Πέρασα 43 χρόνια με τον Pete. Ξεκινήσαμε μαζί το συγκρότημα από την αρχή.

Και, φυσικά, έχω flashbacks. Μου έρχονται συνεχώς εικόνες και αναμνήσεις. Αλλά αυτή είναι η ανθρώπινη ζωή.

Έχουν πεθάνει πολλοί άνθρωποι στη ζωή μου - ο πατέρας μου, φίλοι, κάθε λογής άνθρωποι. Μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις τον θάνατο.

Δεν ξεπερνάς ποτέ τον θάνατο, αλλά έχεις όλες αυτές τις αναμνήσεις.

Σκέφτομαι τον Pete και απολαμβάνω να παίζω τα τραγούδια που έγραψε, αλλά και εκείνα που γράψαμε μαζί. Οι αναμνήσεις του εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα σε αυτά.

Κατά κάποιον τρόπο κρατάω το όνομά του ζωντανό.

Με τον θάνατο δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν μπορείς να τον αλλάξεις. Πρέπει να μεγαλώσεις και να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου. Γιατί όλοι περιμένουμε στην ίδια ουρά.

Πρέπει λοιπόν να γιορτάζουμε τη ζωή όπως είναι τώρα. Εγώ είμαι ακόμη ζωντανός και πρέπει να συνεχίσουμε τους Buzzcocks γι’ αυτό που είναι σήμερα.

Αν ο Pete μπορούσε να μας κοιτάζει από εκεί πάνω, θα αγαπούσε αυτό που κάνουμε τώρα.

Θα έχω πάντα αυτές τις αναμνήσεις. Και αυτό είναι το μόνο που μπορείς να έχεις όταν κάποιος πεθαίνει: τις αναμνήσεις.

Αλλά πρόκειται να συμβεί σε όλους μας. Οπότε, όσο είμαστε εδώ, πρέπει να αξιοποιήσουμε τη ζωή όσο καλύτερα μπορούμε.

Δεν ξεπερνάς ποτέ τον θάνατο. Αυτό που σου μένει είναι οι αναμνήσεις

Υπάρχει ένας στίχος των Buzzcocks που μοιάζει ιδιαίτερα ακριβής σήμερα: «Something goes wrong again and again and again». Ζούμε ανάμεσα σε πολέμους, μια αναβίωση του συντηρητισμού και ένα μίσος που συχνά περνάει στο mainstream. Έχοντας ζήσει αρκετές εποχές που θεωρήθηκαν πολιτικά καθοριστικές, πώς βλέπετε τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα;

Είναι πολύ περίπλοκος. Αλλά πάντα ήταν.

Περάσαμε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πρόγονοί μας πέρασαν κάθε είδους μάχες. Πάντα ήταν δύσκολα.

Κανείς δεν ξέρει προς τα πού πηγαίνουν τα πράγματα.

Το "Attitude Adjustment" αντανακλά κάπως αυτή την κατάσταση. Υπάρχει ένα τραγούδι στον δίσκο, το "All Gone to War", που περιγράφει τη ματαιότητα του πολέμου, χωρίς να παίρνει το μέρος κανενός.

Απλώς λέει ότι κανείς δεν θα έπρεπε να πεθαίνει εξαιτίας ενός πολέμου. Αυτή είναι ουσιαστικά η θέση του.

Στον δίσκο υπάρχει επίσης το "Heavy Streets". Τόσοι άνθρωποι βλέπουν τα κινητά τους να κλέβονται στους δρόμους του Λονδίνου και σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό το τραγούδι ασχολείται με αυτό το θέμα.

Υπάρχει κι ένα τραγούδι για τους άστεγους, το "The Greatest of Them All". Είναι για μια κοπέλα που γνώριζα, η οποία ζούσε σε μια είσοδο και πέθανε σε μια είσοδο. Ήταν άστεγη.

Έχει ενδιαφέρον λοιπόν ότι σε αυτό το άλμπουμ καλύπτω πολλά πράγματα που αντανακλούν τον κόσμο αυτή τη στιγμή. Όταν το ηχογράφησα, με εξέπληξε το πόση κοινωνική παρατήρηση υπήρχε τελικά μέσα του.

Υπάρχει επίσης το "Queen of the Scene", που αφορά σχεδόν τα reality shows και τον κόσμο στον οποίο ζούμε αυτή τη στιγμή. Βλέπεις τους ανθρώπους σε εκπομπές όπως το "Big Brother" και το "Love Island" και αναρωτιέσαι για την κατάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης σήμερα.

Και υπάρχει το "Poetic Machine Gun", που ουσιαστικά αφορά τον κόσμο της επικοινωνίας. Έχουμε τόσα μέσα επικοινωνίας και, παρ’ όλα αυτά, δεν τα καταφέρνουμε ιδιαίτερα καλά στο να επικοινωνούμε πραγματικά μεταξύ μας.

Άρα υπάρχουν πολλά θέματα στον δίσκο που είναι πολύ κοινωνικά και αφορούν πράγματα που όλοι βιώνουμε αυτή τη στιγμή.

Για μένα, αυτό είναι μια πιο punk ματιά στα πράγματα. Γιατί το δικό μας punk γεννήθηκε μέσα από την παρατήρηση: βλέπεις κάτι, το περιγράφεις μέσα σε ένα τραγούδι και ελπίζεις ότι ίσως βοηθήσει να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο.

Έχουμε τόσα μέσα επικοινωνίας και, παρ’ όλα αυτά, δεν τα καταφέρνουμε ιδιαίτερα καλά στο να επικοινωνούμε πραγματικά μεταξύ μας

Γιορτάζετε 50 χρόνια Buzzcocks και έρχεστε στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Τι πρέπει να περιμένουμε να δούμε επί σκηνής το 2026;

Πρώτα απ’ όλα, να περιμένετε πολύ ενθουσιασμό, ενέργεια και όμορφα συναισθήματα μέσα σε ολόκληρη αυτή την «εκκλησία του rock ’n’ roll».

Έχουμε μιάμιση ώρα για να παίξουμε μπροστά στον κόσμο. Και εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα στο συγκρότημα και στο κοινό, δημιουργείται κάτι τρίτο.

Μπορείς να δεις τον διάβολο, τον Θεό ή οτιδήποτε άλλο θέλεις να δεις στη ζωή. Είναι αυτό που ονομάζουμε μαγεία.

Όταν ένα κοινό και ένα συγκρότημα συναντιούνται, δημιουργούν μια μαγεία.

Από τη μία είναι η μαγεία της γιορτής. Από την άλλη, θα έπρεπε να είναι και μια διανοητική μαγεία.

Είναι τέχνη, ομορφιά και αυτό που εγώ αποκαλώ «η ποίηση της ζωής», εκεί πάνω στη σκηνή.

Και ελπίζω ότι αυτό εμπνέει τους ανθρώπους να φύγουν από τη συναυλία νιώθοντας καλύτερα με τον εαυτό τους. Και να τους εμπνεύσει να συνεχίσουν, να γίνουν και οι ίδιοι δημιουργικοί, με όποιον τρόπο μπορούν.

Είναι τέχνη, ομορφιά και αυτό που εγώ αποκαλώ "η ποίηση της ζωής"

Συνέντευξη: Χαρά Καραγιαννάκη – Μιχάλογλου
Επιμέλεια: Αντώνης Μουστάκας