American Football

Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τους American Football χωρίς να αναφερθείς στο 1999. Ο πρώτος τους δίσκος δεν έγινε απλώς ένα από τα σημαντικότερα έργα του Midwest Emo, αλλά απέκτησε εκείνη τη σπάνια ιδιότητα του δίσκου που μοιάζει να υπήρχε πάντα.

Το συγκρότημα διαλύθηκε, πέρασαν δεκαεπτά χρόνια, επέστρεψε, έβγαλε δεύτερο δίσκο, μετά τρίτο και τώρα, επτά χρόνια αργότερα, έχουμε το τέταρτο. Και κάπου εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, αν περιμένετε από τους American Football να ξαναγράψουν το "LP1", μπορείτε να περιμένετε αρκετά. Μάλλον δεν πρόκειται να συμβεί. Και ευτυχώς. Το "LP4" είναι η φυσιολογική συνέχεια μιας μπάντας που μεγάλωσε. Το emo υπάρχει ακόμα, όπως υπάρχουν οι περίεργες κιθάρες, τα math rock περάσματα και εκείνη η χαρακτηριστική μελαγχολία, αλλά πλέον το βάρος πέφτει περισσότερο στο post-rock, το dream pop και τις ατμόσφαιρες. Οι συνθέσεις ανοίγουν, τα κομμάτια παίρνουν τον χρόνο τους και οι κορυφώσεις γίνονται μεγαλύτερες. Είναι σαν να πήραν την παλιά ευαισθησία τους και να της έδωσαν πολύ περισσότερο χώρο να αναπνεύσει.

Το "Man Overboard" ανοίγει τον δίσκο με έναν παράξενα άδειο και μελαγχολικό τρόπο, πριν οι κιθάρες και τα τύμπανα αρχίσουν να χτίζουν κάτι μεγαλύτερο. Και αυτό είναι ίσως το βασικό χαρακτηριστικό ολόκληρου του δίσκου. Oι American Football πλέον ενδιαφέρονται περισσότερο για το πού θα καταλήξει μια σύνθεση παρά για το να σου πετάξουν από την αρχή το riff που θα θυμάσαι. Το κάνουν ιδιαίτερα καλά στο "Bad Moons", ένα οκτάλεπτο κομμάτι που ξεκινάει σχεδόν νωχελικά και σταδιακά μετατρέπεται σε μία από τις πιο όμορφες στιγμές που έχουν γράψει. Πιάνο, κιθάρες, μελαγχολία και εκείνη η αίσθηση ότι κοιτάς πίσω τη ζωή σου και δεν είσαι ακριβώς σίγουρος πότε πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια. Γάμησε με ρε. Το "Patron Saint Οf Pale" είναι επίσης από τις μεγάλες στιγμές, με τις κιθάρες να κάνουν αυτό ακριβώς που ξέρουν να κάνουν οι American Football, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα. Το "No Feeling" φέρνει Brendan Yates και μια πιο shoegaze/dream pop διάσταση, ενώ το "Blood Οn My Blood" και το "Wake Her Up" συνεχίζουν αυτή τη μόνιμη θεματική του δίσκου. Αποτυχία, απώλεια, σχέσεις, χρόνος που πέρασε και η κάπως δυσάρεστη συνειδητοποίηση ότι τελικά μεγάλωσες.

Το δεύτερο μισό του δίσκου μάλιστα μοιάζει ακόμη πιο άνετο με αυτή τη νέα ταυτότητα, με το "The One With The Piano" και το "Lullabye" να λειτουργούν σχεδόν σαν μικρές ανάσες μέσα στην αφήγηση. Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή. Οι American Football δεν γράφουν πια μουσική για την εφηβεία. Γράφουν για το τι συμβαίνει όταν η εφηβεία έχει τελειώσει εδώ και πολύ καιρό, αλλά κάποια από τα προβλήματα αποφάσισαν να μείνουν. Ρε γάμησε με ρε σου λέω. Υπάρχει θλίψη, αυτοαμφισβήτηση, αποτυχία, φόβος, αλλά και μια παράξενη ηρεμία. Σαν να μην προσπαθούν πλέον να λύσουν τα πράγματα. Απλώς να τα καταλάβουν. Δεν είναι όλα τέλεια.

Σε αρκετά σημεία ο δίσκος μοιάζει να κινείται στην ίδια ταχύτητα για πολλή ώρα και κάποια κομμάτια δεν έχουν την προσωπικότητα των καλύτερων στιγμών του. Ο Mike Kinsella, επίσης, παραμένει μια ιδιαίτερη περίπτωση. Η φωνή του ήταν πάντα μέρος της γοητείας των American Football, αλλά εδώ, πάνω σε αυτές τις τεράστιες και συχνά πανέμορφες ενορχηστρώσεις, κάποιες φορές μοιάζει περισσότερο με αφηγητή που μπήκε στο στούντιο επειδή κάποιος έπρεπε να τραγουδήσει. Είναι ειρωνικό, γιατί τα instrumental σημεία είναι συχνά τόσο δυνατά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν τελικά δεν θα ήταν ακόμα καλύτερα χωρίς φωνητικά. Γάματα.

Παρόλα αυτά, το "LP4" είναι ένας πολύ όμορφος δίσκος. Πρόσεξε ρε, όχι επειδή προσπαθεί να γίνει ξανά το 1999, αλλά επειδή αρνείται να το κάνει. Πεισματικά. Οι American Football έχουν πλέον άλλες ηλικίες, άλλες αναμνήσεις και, προφανώς, άλλες απογοητεύσεις. Κι εμείς το ίδιο… Η μουσική τους μεγάλωσε μαζί τους (μας) και αυτό ακούγεται. Και αν το "LP1" ήταν η μουσική του να μην ξέρεις τι θα κάνεις με τη ζωή σου, το "LP4" είναι μάλλον η μουσική του να ξέρεις περίπου τι έκανες και να προσπαθείς να καταλάβεις πώς έφτασες εδώ. Ε γάμησέ με ρε, είπα;

Bandcamp