The Young Gods @ Gazarte Ground Stage, 02/10/26

Νομίζω πως η πιο παράξενη λεπτομέρεια της πρώτης εμφάνισης των The Young Gods στην Ελλάδα είναι ότι αυτή τελικά συνέβη το 2026. Όχι το 1992, όταν το "TV Sky" ακουγόταν σε όλα τα εναλλακτικά στέκια του πλανήτη. Όχι το 1995, όταν το "Only Heaven" διαμόρφωσε μια ολόκληρη γενιά industrial και experimental συγκροτημάτων, αναγκάζοντας μέχρι και τον David Bowie να ομολογήσει πως το "Outside" τους χρωστούσε πολλά. Ούτε καν στα χρόνια που ακολούθησαν, όταν σχεδόν κάθε σημαντικό όνομα της ευρύτερης εναλλακτικής σκηνής πέρασε έστω μία φορά από την Ελλάδα.

Οι Young Gods χρειάστηκαν τέσσερις δεκαετίες καριέρας για να βρεθούν για πρώτη φορά μπροστά στο ελληνικό κοινό. Και κοιτάζοντας το Gazarte το βράδυ της Παρασκευής, ήταν εύκολο να καταλάβει κανείς ότι αρκετοί πρόσμεναν αυτή τη συναυλία σχεδόν όσο και το ίδιο το συγκρότημα. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, προσωπικά περίμενα πολύ περισσότερο κόσμο, αλλά, σίγουρα, όσοι βρέθηκαν εκεί ήταν άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά το συγκρότημα και παρακολουθούν την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια.

Πάντως, ανεξαρτήτως τι περίμενε ο καθένας μας, οι Ελβετοί δεν πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή σαν ένα ιστορικό σχήμα που ήρθε να εισπράξει τον καθυστερημένο φόρο τιμής που του αναλογεί. Αντιθέτως, εμφανίστηκαν σαν ένα γκρουπ που εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης στο παρόν, συνθέτοντας και κυκλοφορώντας σπουδαία μουσική. Έτσι, στις πρώτες νότες "Tu en ami du temps" με τα φώτα ανοιχτά, το κοινό έμεινε αποσβολωμένο να τους κοιτά καθώς το πρώτο ξέσπασμα - και η αλλαγή στον φωτισμό με τους προβολείς στα μικροφωνά τους - κατέστησε σαφές πως θα δούμε ένα πολύ μεγάλο live.

Το περσινό εξαιρετικό "Appear Disappear" κατείχε κεντρική θέση στο set καθώς ακούστηκε ολόκληρο με το ομώνυμο, το "Hey Amour", και το "Blackwater" να μας βάζουν στο κλίμα προτού το "All My Skin Standing" μας πάει λίγο πιο πίσω και, συγκεκριμένα, στο "Data Mirage Tangram" του 2019. Βέβαια, η έμφαση στο νέο υλικό δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη. Οι Young Gods κοιτούσαν πάντα μπροστά, αποτελώντας ένα από τα πιο ανήσυχα γκρουπ της γενιάς τους. Γι’ αυτό και στην πορεία τους θα εντοπίσει κανείς μία σειρά από συνεχείς μετατοπίσεις, πειραματισμούς, και δημιουργικές στροφές που σπάνια επέτρεψαν την επανάληψη. Και σε αυτό πιστεύω πως χρωστάνε το ότι έχουν γεράσει τόσο όμορφα, κάτι που μεταφράστηκε στη σκηνή με μια επιβλητική αυτοπεποίθηση.

Ο Franz Treichler, στα 65 του πλέον, πότε με την κιθάρα στα χέρια και πότε χωρίς, εξακολουθεί να διαθέτει την παρουσία ανθρώπου που σέβεται πολύ αυτό που κάνει ενώ, δίπλα του, οι Cesare Pizzi και Bernard Trontin λειτούργησαν σαν μια απόλυτα συγχρονισμένη μηχανή, εκτοξεύοντας samples, ηλεκτρονικά στοιχεία, και καταιγιστικά τύμπανα με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια. Και στο παίξιμο τους έγινε ακόμη πιο σαφές γιατί οι Young Gods εξακολουθούν να αναφέρονται με τόσο σεβασμό όταν η συζήτηση πηγαίνει στα πραγματικά επιδραστικά σχήματα της ευρωπαϊκής εναλλακτικής μουσικής. Όχι μόνο για όσα έκαναν κάποτε αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζουν να πορεύονται σήμερα. Και είναι άδικο, όταν συζητάμε για την επιρροή τους, να εστιάζουμε μόνο στο πόσο πρωτοποριακοί υπήρξαν. Και φυσικά, είναι αλήθεια ότι υπήρξαν. Ακόμη πιο καίριο όμως είναι ότι αυτή τους την καινοτομία την εφάρμοσαν, όχι ως κάποιο gimmick αλλά οργανικά, κάνοντάς την μέρος της γλώσσας τους και δένοντας φαινομενικά ασύνδετα πράγματα μεταξύ τους. Και αυτή τους η προσέγγιση παραμένει σύγχρονη μέχρι σήμερα.

Σταδιακά πάντως, το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε και προς το παρελθόν. Τα "She Rains" και "Gasoline Man" έκαναν τους πάντες, παρά τον ανεβασμένο μέσο όρο ηλικίας, να χοροπηδήσουν, ενώ τα "Skinflowers" και "Kissing The Sun" στο encore οδήγησαν σε μια σπουδαία κορύφωση. Ευτυχώς όμως οι The Young Gods, δεν μοιάζουν να εγκλωβίζονται ποτέ στη νοσταλγία. Το "Off The Radar" μας επανάφερε δυναμικά στο κρίσιμο παρόν του σχήματος, ενώ το φινάλε, με το "Did You Miss Me?" από το μακρινό ντεμπούτο του 1987, έκλεισε ιδανικά τον κύκλο. Ο ήχος και η απόδοση του συγκροτήματος κινήθηκαν σε πολύ υψηλά επίπεδα ενώ παρόλο που από το setlist έλειψαν άπειρα τραγούδια τους, πραγματικά απόλαυσα το ότι το συγκρότημα δεν αναλώθηκε σε μια άσκηση παρελθοντολογίας αλλά μας χάρισε την ευκαιρία να ακούσαμε το φρέσκο και πραγματικά εξαιρετικό υλικό τους.

Αυτό λοιπόν που μου έμεινε φεύγοντας από το Gazarte, ήταν η αίσθηση ότι η συναυλία που μόλις είχαμε παρακολουθήσει ήταν ειλικρινής, πρωτοποριακή, και με βαθύ σεβασμό στο κοινό, κάτι δηλαδή πολύ πιο σημαντικό από μία πολυαναμενόμενη πρώτη εμφάνιση. Εξάλλου, οι The Young Gods ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία συγκροτημάτων που επηρέασαν πολύ περισσότερα πράγματα απ' όσα μπορεί κανείς να δει κοιτώντας απλώς τις πωλήσεις τους και γι' αυτό η απουσία τους από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα έμοιαζε κάπως άδικη. Αυτή η αδικία λοιπόν διορθώθηκε, κάνοντας όλους εμάς που παρευρεθήκαμε στη συναυλία τους να βιώσουμε μια πραγματικά ιδιαίτερη συνάντηση.

Παράλληλα όμως, κάπου εκεί μου γεννήθηκε αναπόφευκτα και μια δεύτερη σκέψη. Ποιοι είναι σήμερα οι αντίστοιχοι Young Gods; Ποιοι είναι οι αντίστοιχοι Wire, Einstürzende Neubauten, ή οι Coil; Ποια είναι εκείνα τα συγκροτήματα που δεν ακολουθούν απλώς τις εξελίξεις αλλά επιχειρούν να διαμορφώσουν νέες κατευθύνσεις; Και αυτό δεν το λέω για να γερογκρινιάξω αλλά ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχουν. Ή τουλάχιστον δεν ξέρω αν τα βλέπουμε ακόμη καθαρά. Ξέρω όμως ότι το βράδυ της Παρασκευής παρακολουθήσαμε από κοντά ένα από τα σχήματα που κάποτε έπαιξε ακριβώς αυτόν τον ρόλο. Και, καλώς ή κακώς για τον σύγχρονο εναλλακτικό ήχο, σαράντα χρόνια μετά, συνεχίζει να τον παίζει και σήμερα.

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος