Gaerea

Δύο χρόνια μετά το εξαιρετικό "Coma", πιστοί στο πολύ σταθερό τους ραντεβού με την παραγωγική διαδικασία, οι Gaera παραδίδουν το καινούργιο τους άλμπουμ κάνοντας το μεγαλύτερο άλμα που έχουν επιχειρήσει στην μέχρι εδώ πορεία. Από τις πρώτες ακροάσεις των single που κυκλοφόρησαν ήταν εντελώς ξεκάθαρο ότι ο προσανατολισμός των Πορτογάλων στην πέμπτη τους ολοκληρωμένη δουλειά θα είναι πολύ διαφορετικός, φρέσκος και αναπολογητικά ανανεωμένος.

Οι αμέτρητες ακροάσεις του δίσκου δεν ήταν πραγματικά απαραίτητες για να βγουν συμπεράσματα, το άκουσα τόσες και τόσες φορές μόνο επειδή μου άρεσε τόσο μα τόσο πολύ. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο όταν συμβαίνει, βλέπεις κάποιες φορές ακούμε σε πάμπολλες επαναλήψεις μια κυκλοφορία μόνο για να μπορέσουμε να φτάσουμε στον πυρήνα της και να καταφέρουμε μετά να την αποκωδικοποιήσουμε. Όταν λοιπόν ο χρόνος με ένα άλμπουμ έρχεται αβίαστα και ως παράγωγο της αγνής απόλαυσης αυτό είναι κέρδος.

Οι Gaerea μου άρεσαν σε όλες τις φάσεις της πορείας τους. Βάζω άνετα και το "Limbo" και το "Mirage" αλλά και το "Coma" στο πάνω επίπεδο του σύγχρονου extreme metal. Ε, πλέον θα βάλω και το "Loss" εκεί, απλά σε ράφι με άλλη ετικέτα. Ο ήχος τους έχει αλλάξει αρκετά, αφού η μπάντα πειραματίστηκε με εφτάχορδες κιθάρες, καθαρά φωνητικά, ορχήστρες, πλήκτρα μέχρι και ηλεκτρονικά στοιχεία. Η παραγωγή όμως είναι και πάλι σεμιναριακή, κρατώντας τη δύναμη, τη φυσικότητα και τη μοντέρνα αισθητική σε απόλυτη ισορροπία. Υπάρχει ουσιαστικά μια σαφής ροπή προς το βρετανικό metalcore, εκεί που βρίσκεται η σκληρή εκφραστικότητα των Architects. Καθαρές μελωδικές γραμμές στα ρεφρέν, σχισμένα φωνητικά, ογκώδη riff, διάολε μέχρι και ένα blegh έχουν βάλει στο "Phoenix". Το ότι όμως μπαίνουν σε αυτό το χώρο κρατώντας σημαντικά στοιχεία της extreme καταγωγής τους, δουλεύοντας ταυτόχρονα μέσα στις ατμόσφαιρες που χτίζει η post πλευρά τους, δίνει στο "Loss" μια μοναδικότητα στην προσέγγιση, που εν τέλει ενθουσιάζει.

Στιχουργικά για πρώτη φορά έχουν κινηθεί πιο ενδοσκοπικά, εκθέτοντας τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις δυσκολίες, τους φόβους τους και όλες εκείνες τις εσωτερικές διαμάχες που τους έχουν διαμορφώσει ως ανθρώπους και μέσα από αυτό σχημάτισαν την ταυτότητα των Gaerea. Πάντα γράφανε με στόχο την κάθαρση, τώρα όμως βρίσκονται οι ίδιοι στο κέντρο και κυνηγάνε τελικά τη λύτρωση μέσω της αυτοέκθεσης.

Το songwriting είναι πολύ δυνατό, δεν υπάρχει ούτε μισή στιγμή, ούτε σε ένα κομμάτι, που να μη πετυχαίνει ακριβώς εκεί που στοχεύει, ενώ ταυτόχρονα οι διακυμάνσεις είναι τόσες ώστε να απέχει πολύ από ένα επίπεδο ή μονόπλευρο άλμπουμ. Θα βρεις Gojira σημεία στο "Luminary", blackened death επιθέσεις στο "Hellbound", post black στο "Nomad", μυστήριες ατμόσφαιρες στο στυλ των Sleep Token εδώ κι εκεί, ενώ υπάρχουν και κάποια μεταγενέστερα In Flames στοιχεία στο "Phoenix". Παντού όμως είναι κεντρικής σημασίας αυτό το metalcore σφίξιμο της καρδιάς με τις ισοπεδωτικές μελωδίες και τις παθιασμένες ερμηνείες.

«We’re not about to apologize for simply being who we are»

-Alpha, Gaerea vocalist

Εκεί βέβαια που σε αφήνει τελικά με το στόμα ανοιχτό, είναι στην κατάληξη του, στο "Stardust". Ένα φανταστικό, βαθιά μελωδικό και ατμοσφαιρικό κομμάτι, που πιάνει απάτητες κορυφές για την μπάντα, παράγοντας συναισθηματικές εντάσεις που σοκάρουν.

Είναι τελικά τόσο σούπερ άλμπουμ το "Loss", ή μήπως φαίνεται έτσι γιατί έχουν κλείσει σε έναν κύκλο πολλά διαφορετικά είδη που ταιριάζουν απόλυτα στα γούστα μου; Η απάντηση είναι ναι και στα δύο. Καθαρά κιόλας. Κάνουν πολλά πράγματα μαζί που μου αρέσουν, με τρόπο που δεν πετυχαίνουμε αλλού, και το καταφέρνουν μάλιστα παραδίδοντας ένα ολοκληρωτικά άψογο αποτέλεσμα. Πλέον περισσότερο από κάθε άλλη φορά περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία να τους δω ζωντανά και να ακολουθήσω τα βήματά τους, όπου αλλού τους βγάλει το μουσικό τους μέλλον!