Κροταλίας

Κανένας θεός, καμιά φυλακή και κανένας ζυγός για μένα δεν είναι αρκετός να με κρατήσει δεμένο εδώ

Θαρρείς και από τα πρώτα μόλις δευτερόλεπτα και στίχους του νέου δίσκου των Κροταλίας, αυτοί δεν αφήνουν απολύτως κανένα περιθώριο για κανένα να αμφισβητήσει την ενέργειά τους. Προτού όμως εμβαθύνουμε λίγο παραπάνω σε αυτή την παρατήρηση, ας δούμε τι μπορεί να σημαίνει αυτός ο μυστηριώδης υπότιτλος που πιθανόν δεν σημαίνει απολύτως τίποτα παρά μόνο για μένα και δυο φίλους μου, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Προχωρώντας στους δρόμους με προορισμό το φεστιβάλ της Νέας Μάκρης, πριν κάνα δυο χρόνια πιστεύω, οι εν λόγω φίλοι μου εξηγούσαν πως ακριβώς γίνεται να «πάθεις Κροταλίας». Είναι λοιπόν, όταν λοιπόν κολλήσεις με κάποια μουσική αηδιαστικά, σε βαθμό που έχεις δει ένα συγκρότημα διψήφιο αριθμό φορών μέσα σε λίγους μήνες και ακούς κάτι δικό τους τουλάχιστον μια φορά τη μέρα, που χρειάζεσαι οπωσδήποτε ένα διάλειμμα για να μην τους σιχαθείς αλλά και πάλι γυρνάς σε αυτό. Έτσι παθαίνει κάποιος Κροταλίας, και σίγουρα μας είχε συμβεί στο παρελθόν με άλλα συγκροτήματα, ποτέ όμως δεν είχε γίνει φράση που σημαίνει για εμάς κάτι τόσο συγκεκριμένο - και εφαρμόζεται πια εντός του στενού κύκλου μας γενικότερα.

Είναι λογικό να κολλήσει κανείς ανεπανόρθωτα με ένα συγκρότημα σαν τους Κροταλίας, με τόσο κολλητικά ρεφρέν και ένταση που διαθέτουν από το ξεκίνημά τους. Βαλμένοι να μας οδηγήσουν να πάθουμε για άλλη μια φορά Κροταλίας μαζί τους, το συγκρότημα κυκλοφορεί μετά από αρκετά singles τον δεύτερο ολοκληρωμένο του δίσκο. Καιρός ήταν, μιας που το αγαπημένο «Ο Τελευταίος άνθρωπος στη Γη» έμεινε ήδη να μας κοιτάει μέσα από την πολύκροτη καραντίνα. Ίσως να μπορούμε να πούμε πως διαθέτουμε μία από τις ελάχιστες εκεί έξω, western themed punk μπάντες, και αυτό είναι που τους κάνει μοναδικούς. Σαν πρωταγωνιστές στο «Τρείς γάμοι και μια κηδεία», οι Κροταλίας ποζάρουν θάβοντας κάτι απροσδιόριστο, και τηρούν «Ενός λεπτού σιγή», σύμφωνα με τον τίτλο, το ομότιτλο κομμάτι όμως δημιουργεί οξύμωρο σχήμα, μιας που η punk ψυχή του ζητά εκδίκηση. «Πίσω οι σφαίρες δεν γυρίζουν» φίλοι μου, οπότε να προσέχετε καλά που επιτίθεστε, γιατί αυτό μπορεί και να δαγκώσει πίσω.

Γυρνώντας στα western χαρακτηριστικά, οι Κροταλίας δεν είναι ούτε οι πρώτοι, ούτε η πρώτη φορά που το κάνουν. Θυμόμαστε τους My Chemical Romance ασφαλώς να το υιοθετούν στο "Hang Em High", τις αναφορές του folk country punk που έδωσαν με το στίγμα τους οι Bridge City Sinners, η τρέλα που κουβαλούν ανέκαθεν οι Supersuckers, αλλά και προσφάτως το σαλουνίσιο ξύλο μου μας φόρτωσαν οι Spiritworld.  Αυτή η σαουθερνιά όμως ταιριάζει στους Κροταλίας πολύ έντονα, ενώ την αξιοποιούν χωρίς ποτέ να γίνεται επίκεντρο της ταυτότητάς τους. Οι grassroot κιθάρες και κρουστά στο εναρκτήριο «Άσσος» και αργότερα στο ήδη γνωστό κι αγαπημένο «Όσο Ανατέλλει Ο Ήλιος», μπλέκονται υποδειγματικά με το punk-rock που στους δρόμους της Αθήνας και γενικά της χώρας μας διαθέτει αέναη παράδοση. Το cowbell αυτοπροδίδεται στο «Παράσιτο» και τη ρεφρενάρα του. Κι όλα αυτά, με το καθημερινό άγχος της επιβίωσης μιας πληγωμένης εργατιάς να διαγράφεται πολύ σύγχρονα στους στίχους. Στο ίδιο μοτίβο, το «Άκου Αδερφέ Μου» κλείνει το πάρτι στο σαλούν με τόνο πλήρως αδερφικό.

Χωρίς όπως είπαμε, οι Κροταλίας και το «Ενός Λεπτού Σιγή» να περιορίζονται σε ψευδοσκηνικά, ο τόνος αλλάζει σε άλλα κομμάτια. Οι διαθέσεις ενίοτε αποκτούν μια μπλουζ θεματολογία, γιατί μουσικά παραμένουν punk rock ‘n’ roll. Το «Μια Ανάσα Μακριά» μιλά για σταυροδρόμια με το διάβολο, κι ας είναι η μουσική του σε άλλο εντελώς πλαίσιο. Βέβαια, όλο αυτό το σκηνικό που χτίζουν οι Κροταλίας ακουμπά πολύ χορευτικές διαθέσεις παρά τους βαθιά πονεμένους στίχους τους. Από το «Σχεδόν Ξημέρωσε» στο «Το Τέλος Του Δρόμου» και «Κάμερα Ασφαλείας», η disco punk αισθητική - αχ, κι αυτά τα πλήκτρα - των αδικοχαμένων Αυστραλών Pagan και των εξίσου αδικοχαμένων Nurse Of War από τα εδώ χωριά, ζωντανεύει με λίγη ska διάθεση σε σημεία.

Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το εκρηκτικό και πολύ πιο punk «Μου Λες», αλλά φυσικά και τη νοητή συνέχεια του μεγάλου χιτ τους «Κύματα» με το «Κύματα 2» που ρίχνει τους τόνους σε σχέση με το μεγαλύτερο αδερφό του. Με κάποιον μαγικό τρόπο, οι Κροταλίας κατάφεραν πάλι να δημιουργήσουν έναν αχόρταγο για την προσοχή σου δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος, που είμαι σίγουρη πως όπως και όλες οι προηγούμενες δουλειές τους, θα είναι άκρως συναυλιακός. Συχνά συζητάμε εδώ πέρα μεταξύ των συντακτών, αν ένας δίσκος αξίζει επιλογή επειδή είναι ρηξικέλευθος, ή επειδή κάνει τέλεια αυτό που πρέπει να κάνει. Μοναδική απάντηση μάλλον είναι πως όταν κολλάς με έναν δίσκο χωρίς έλεος, αυτός το αξίζει. Κανενός λεπτού σιγή λοιπόν, κι ελάτε να πάθουμε όλοι μαζί Κροταλίας.

Bandcamp