Shinedown

Ένα από τα πρώτα πράγματα που συνειδητοποίησα ακούγοντας το νέο άλμπουμ των Shinedown είναι το πόσο έχουν αλλάξει τα κριτήρια μου σχετικά με την αξιολόγηση μιας δισκογραφικής δουλειάς. Δεδομένου ότι έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα με την οποία είμαι πολύ δεμένος και θεωρώ ότι διαθέτω επαρκή γνώση για το σύνολο της δισκογραφίας της, μάλλον μπήκα με μια συγκεκριμένη προδιάθεση του τι θα ήθελα να ακούσω από την μπάντα. Για αυτό και οι πρώτες ακροάσεις ήταν οριακά απογοητευτικές…

Σε αντίθεση με την πλειονότητα των κυκλοφοριών της μπάντας, το προηγούμενο άλμπουμ της μπάντας, "Planet Zero", παρά την σημαντική εμπορική του επιτυχία δεν με κέρδισε. Και σε πρώτη προσέγγιση το "Ei8ht" μοιάζει να συνεχίζει σε αυτή τη φόρμουλα της mainstream, καλογυαλισμένης προσέγγισης, σαν να προσπαθούν να απευθυνθούν σε πιο νεανικό κοινό και να βγάλουν μια ντε και καλά θετική ενέργεια, στοιχεία με τα οποία δυσκολεύομαι να ταυτιστώ. Προσθέσετε στα παραπάνω το ότι το άλμπουμ περιλαμβάνει 18 (!) τραγούδια και τα μαθηματικά αρχίζουν να γίνονται πιο ξεκάθαρα.

Ευτυχώς, όμως, η μουσική δεν είναι μαθηματικά και στην πραγματικότητα χρειάστηκαν μόνο λίγες ακόμα ακροάσεις για να αρχίσει το άλμπουμ να ξεδιπλώνεται πιο καθαρά μπροστά μου. Σκόρπιες μελωδίες άρχισαν να μου κολλάνε στο μυαλό χωρίς κόπο και σταδιακά συνειδητοποίησα πως το "Ei8ht" έχει το σημαντικότερο συστατικό και μάλιστα σε περίσσεια: καλά τραγούδια!

Ευλόγως κάποιος θα αναρωτηθεί αν είναι δυνατόν να είναι καλά και τα 18 τραγούδια. Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή, διότι ενώ έχω την αίσθηση πως όλοι θα συμφωνούσαμε ότι ένα σύνολο 12 τραγουδιών θα ήταν πιο ομοιογενές και μπετόν, δύσκολα θα συμφωνούσαμε ακριβώς στο ποια τραγούδια θα επιλέγαμε. Κάπως έτσι υποθέτω πως ένιωσαν και οι Shinedown οπότε επέλεξαν να πάνε με μια λογική super market, όπου ο ακροατής μέσα θα βρει μέσα σχεδόν τα πάντα: από punk rock ("Machine Gun") και pop rock ("Wide Open", "So Glad That You Asked"), μέχρι άνοιγμα στο country κοινό ("Outlaw"), musical στοιχεία ("At The Bottom"), ακόμα και χορευτικό, synth/goth rock ("Deep End"). Και φυσικά κάμποσο American radio-friendly rock που είναι ούτως ή άλλως το ψωμοτύρι της μπάντας. Το τι θα ψωνίσει ο εκάστοτε ακροατής εξαρτάται από τον ίδιο, αλλά η ποιότητα είναι σταθερά καλή.

Εγώ πχ δεν θα άφηνα με τίποτα απέξω τα δυο πρώτα singles που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και περίπου 1,5 χρόνο, το δυναμικό "Dance Kid, Dance" και το υπέροχα μελωδικό "Three Six Five" που δανείζεται κάτι από το "Hysteria" των Def Lepard αλλά είναι τελείως αυτόφωτο κομμάτι, για να προλάβω όποιον μένει σε αναφορές. Επίσης, δηλώνω σαγηνευμένος από το πιο πρόσφατο single, το "Young Again", με το υπέροχο ρεφραίν και αυτή τη νοσταλγία που προκαλεί η συνειδητοποίηση πως δεν ξέραμε ότι «εκείνη» ήταν η τελευταία ημέρα που παίζαμε ανέμελα με τους φίλους μας, πριν πορεία προς την ενηλικίωση μπει στην μέση. Οπωσδήποτε θα κράταγα την punk rock ορμή του "Machine Gun", που έχει κι αυτό δυνατό μήνυμα στους στίχους του, ενώ μια μπαλάντα σαν "Searchlight" ο Brent Smith πάντα θα την κάνει να ξεχωρίζει. Παραδόξως, θα έβαζα και το καταπληκτικό, σχεδόν χορευτικό "Deep End", με τα 80s synth/goth στοιχεία, το οποίο δεν θυμίζει τίποτα που να έχει κάνει η μπάντα ως τώρα. Με έξι τραγουδάρες είμαι ήδη αρκετά καλυμμένος.

Παράλληλα, το δυναμικό "Burning Down The Disco" δεν με χαλάει καθόλου, το "Outlaw" είναι επίσης πολύ όμορφω, επιδιώκοντας κι ένα διακριτικό άνοιγμα προς την μεγάλη αγορά της country, ενώ το "Dizzy" και το "Imposter" έχουν το γούστο του το καθένα. Αλλά, και προς το τέλος του άλμπουμ που μαλακώνει λίγο το σκηνικό και πέφτουν κάπως οι εντάσεις, υπάρχουν ωραία πράγματα που κρατάω, όπως το φορτισμένο "Back To The Living" ή το ήπιο κλείσιμο του "The Pilot". Δεν θα εκπλαγώ αν σε λίγο καιρό προσθέσω κι άλλα τραγούδια από αυτά που δεν έχω αναφέρει ως τώρα, στοιχείο ενδεικτικό της ποιότητας και της ποικιλίας του άλμπουμ.

Όλα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα οι ακροάσεις του "Ei8ht" να είναι συνεχείς και στο μεγαλύτερο μέρος τους απολαυστικές, κάτι το οποίο έχει περισσότερη αξία όταν αναλογίζομαι πως το επιτεύχθηκε με εμένα να προσαρμόζομαι σε αυτό που ήθελε να παρουσιάσει το συγκρότημα κι όχι το αντίστροφο, που συνήθως συμβαίνει. Έχοντας έναν σημαντικό αριθμό από πολύ καλά τραγούδια, την εγγύηση που παρέχει ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές στη rock μουσική τα τελευταία 20+ χρόνια, και το δέσιμο του σταθερού lineup, το όγδοο δισκογραφικό βήμα των Shinedown κερδίζει το στοίχημα, χωρίς καν να τοποθετείται μέσα στις 3-4 καλύτερες δουλειές της μπάντας και σε κόντρα όλων των προγνωστικών!