Fucked Up

Στο πιο φιλόδοξο έργο τους ως τώρα, που ξεκίνησε πέρυσι με το πρώτο μέρος, το "Year Of The Goat", και θα κλείσει το φθινόπωρο με το "Year of the Rooster", οι Fucked Up επιχειρούν να βάλουν τίτλους τέλους σε ένα πρότζεκτ είκοσι χρόνων. Τρεις δίσκοι και πέντε ώρες μουσικής δεν θα είναι εύκολο πράγμα, κι όμως ως τώρα, το κλείσιμο της σειράς του Ζωδιακού Κύκλου δεν θα μπορούσε να ζητά πιο θεαματική αυλαία.

Στο δεύτερο μέρος της τριλογίας, έχουμε τέσσερα εικοσιπεντάλεπτα έπη, που αφηγούνται τη συνέχεια της ιστορίας της Μαϊμούς και της Κατσίκας, τις επικές μάχες που δίνουν απέναντι σε τρομερούς εχθρούς, αλλά και τους φίλους και τους εχθρούς που κάνουν στην πορεία. Μαζί με το συνοδευτικό booklet η παρακολούθηση των διαφορετικών χαρακτήρων, της πλοκής, και των επεισοδίων γίνεται εύκολη, όμως είναι σημαντικό ότι οι συνθέσεις έχουν το δικό τους βάρος και χωρίς να παρακολουθείς την ιστορία βήμα βήμα.

Καθώς το όραμα των μουσικών Jonah Falco και Mike Haliechuk (που υπογράφει όλους τους στίχους) συνεχίζει σχεδόν αναλλοίωτο απ’ το άλμπουμ/ορόσημο του "Year Of The Horse", θα μπορούσαμε κάλλιστα να ανακατέψουμε τις λέξεις των προηγούμενων κριτικών για να φτιάξουμε την παρούσα. Όμως, το "Year of the Monkey" είναι αρκετά διαφορετικό απ’ τους προκατόχους του ώστε να μην έχουν εξαντληθεί όσα θα μπορούσαμε να πούμε.

Σ’ αντίθεση με τη Χρονιά του Αλόγου, δεν παρουσιάζει ούτε τις σιωπές, ούτε την ίδια πλούσια ενορχήστρωση, ενώ δεν επιδεικνύει κανένα μουσικό leitmotif να διατηρεί την αίσθηση ενός ενιαίου έργου. Είναι ρευστό όσο και το πρόσωπο της Μαϊμούς που πασχίζει να βρει την ταυτότητά της. Κάθε φάση έρχεται με μία νέα μελωδία, με ένα διαφορετικό θέμα, που θα καθίσει για λίγο και ύστερα θα παραχωρήσει τη θέση του στο επόμενο. Σαν το νερό ενός ποταμού, τίποτα δεν μένει σταθερό σ’ αυτά τα 105’ της διάρκειάς του, πράγμα εξίσου εντυπωσιακό όσο, βέβαια, και κουραστικό.

Απ’ την άλλη, συγκριτικά και με τη Χρονιά της Κατσίκας, το νέο άλμπουμ είναι ακόμη πιο χαωτικό, πιο κιθαριστικό, πιο τραχύ, και γι’ αυτό πιο περιπετειώδες. Τα κιθαριστικά σημεία είναι πολλά περισσότερα, σαν να συνειδητοποίησαν οι Fucked Up ότι μια χαρά μπορούν να αξιοποιήσουν τον βαρύτερο ήχο τους για χάρη της αφήγησης. Στο "Looking For Heaven And Not Finding It", για παράδειγμα, βρίσκουμε ένα παραδοσιακό rock n’ roll σόλο (και μάλιστα δισολία), ενώ το "Before Us Stood Tigers" βασίζει την ανάπτυξή του σε διάφορα κιθαριστικά leads, και μάλιστα σε μία σκηνή καταδίωξης, το κομμάτι εξελίσσεται σε έναν ορυμαγδό γεμάτο ένταση που χτίζει και χτίζει, οδηγώντας σε μία μεγαλοπρεπή εκτόνωση γεμάτη γκρούβα.

Το "Year of the Monkey" δείχνει να είναι πιο επιθετικό απ’ οτιδήποτε κινηματογραφικό έχουν ηχογραφήσει, εναλλάσσοντας συχνά το ένα riff μετά το άλλο, κι έτσι συνεχίζεται και στο "Monkey Meets the Dragon" που συμβαίνει ακριβώς αυτό που περιγράφει ο τίτλος, σε μία ηχογράφηση που μυρίζει κάρβουνο και θειάφι, αλλά και στο "Empty Is The Hand", που νέοι εφιάλτες στοιχειώνουν το ζευγάρι των φίλων και το συγκρότημα ξεφεύγει σε καθαρά metal καταστάσεις.

Ισόποσα όμορφα είναι και τα πιο ατμοσφαιρικά, soundtrack-ικά σημεία, όπου οι ρυθμοί πέφτουν και οι Fucked Up το γυρίζουν σε πιο μελωδικά μονοπάτια. Ανάμεσα στα πολλά riffs, το κοπανητό των δερμάτων και τα άγρια ουρλιαχτά, υπάρχουν πολλές λυρικές στιγμές, ηλεκτρονικά περάσματα και διακριτικές πινελιές από κινεζικό φολκλόρ, που κάνουν τον κόσμο του "Grass…" να ακούγεται πελώριος καθώς ξανοίγεται σε ορίζοντες μπροστά μας. Σε ένα καστ πολλών τραγουδιστών που θα αρκούσαν για μία παράσταση στο Broadway, να ξεχωρίσω την υπέροχη φωνή του Walter Schreifels ως Ancient Rat, καθώς και το πανέμορφο μπαλαντοειδές ντουέτο μεταξύ των Brandon Welchez και της Leigh Arthur. Ακόμη κι ο Jacob Bannon των Converge συμμετέχει, στο ρόλο του Κούνελου απ’ την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων, καθώς σ’ αυτήν την ιστορία νόημα βγάζει μόνο η ονειρική ψυχεδέλεια.

Ένα μουσικό επίτευγμα που ηχογραφείται χρόνια δείχνει να οδεύει προς την ολοκλήρωσή του. Καθώς η Μαϊμού και η Κατσίκα βρίσκονται σε ολοένα και πιο περίεργες καταστάσεις στο ταξίδι προς την αυτογνωσία, εν τέλει αυτό που μας μένει είναι η ίδια η πορεία του συγκροτήματος να μάθουν τον εαυτό τους. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον που κάθε νέος χαρακτήρας που συναντούν είναι κι ένα απ’ τα προηγούμενα πλάσματα του ζωδιακού κύκλου, κάνοντας αναδρομή στα προηγούμενα EPs, ενώ όσο η ιστορία εκτροχιάζεται, το ίδιο συμβαίνει και με την μουσική. Μουσικά ασυγκράτητο, καλλιτεχνικά φιλόδοξο, και δημιουργικά ασυμβίβαστο, το δεύτερο μέρος του "Grass Can Move Stones" είναι πιθανό να αποθαρρύνει με τον όγκο και την πολλή πληροφορία του. Ωστόσο, αν γίνει το τολμηρό βήμα εισόδου στον πλατύ και θαυμαστό κόσμο του, το σίγουρο είναι ότι θα ανοίξει μπροστά μας ένα έργο απαράμιλλης ομορφιάς και συνθετότητας, που όμοιό του δεν θα έχουμε ξαναδεί.

Bandcamp