The Warning

Δεδομένο πρώτο, όποιος παίζει χαρτί «δεν βγαίνει πια καλή μουσική/δεν είναι όπως παλιά», λέει ανοησίες κι απλά δείχνει την ηλικία του, πνευματική ή/και σωματική. Δεδομένο δεύτερο, οι περιπτώσεις καλλιτεχνών από το ευρύτερο ροκ φάσμα που ξεκίνησαν στα τελευταία δέκα χρόνια και κατάφεραν να ξεφύγουν από τα στεγανά του χώρου είναι μετρημένες. Δεδομένο τρίτο και τελευταίο, ο μόνος πραγματικός λόγος που δύο σαιζόν πίσω το "Keep Me Fed" δεν έλαβε μεγαλύτερη αποθέωση στο παρόν μέσο οφείλεται αποκλειστικά στο χαρταετό του υποφαινόμενου, που είχε σαν αποτέλεσμα να περάσουν μήνες μέχρι να μαζευτούν σκέψεις στο χαρτί πισί.

Με αυτά ως κρατούμενα, πάμε στο παρασύνθημα· η τριάδα από το Μεξικό βρίσκεται ψηλά στη λίστα με τα είδη υπό εξαφάνιση στο σύγχρονο στερέωμα. Η πρότασή τους στηρίζεται στο τρίπτυχο κιθάρα-μπάσο-ντραμς, σκέτο, χωρίς μπλιμπλίκια ή λοιπά συνοδευτικά. Στις μελωδίες και τις δομές των τραγουδιών τους δεν κρύβεται τίποτα το ιδιότροπο. Η αισθητική τους πατάει στο εδώ και το τώρα, μένοντας μακριά από κάθε είδους νοσταλγία ή ρετρό λογική. Οι εμπορικές καταβολές τους είναι εμφανείς, αλλά και μόνο η ιδέα του χαρακτηρισμού 'pop' φαντάζει επιεικώς χαζή. Το "Ritual" σβήνει εμφατικά τις όποιες αμφιβολίες για το νέο δίσκο με το καλημέρα.

Δεν χρειάζονται ακροάσεις επί ακροάσεων για να κολλήσουν ρεφραίν. Δεν υπάρχει λόγος θεωρητικών αναλύσεων για να ξεχωρίσει η φρεσκάδα που αποπνέει κάθε ένα από τα σαράντα λεπτά του άλμπουμ. Δεν είναι ανάγκη να έχει εντρυφήσει κανείς στο βιογραφικό των Dany, Pau & Ale Villareal για να καταλάβει τα βιώματα που κουβαλάει κάθε μία γραμμή του "Perfect Daughter". Τα κορίτσια που μια φορά κι ένα καιρό ψιθύριζαν για την "Queen Of The Murder Scene" έχουν μεγαλώσει. Κι αν το "Mayday" δεν στέκεται τόσο μακριά, από υφολογική άποψη, ένα υποψιασμένο μάτι θα βρει διαφορές με γυμνό μάτι προτού προλάβει να γυρίσει πλευρά το βινύλιο.

Οι παραγωγές, που ανέκαθεν-ish έλαμπαν, ξανοίγουν λίγο ακόμα. Τα στησίματα παραμένουν άμεσα μεν, αποκτούν μια ακόμα πιο μοντέρνα λογική δε, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Η αλλαγή από το φορτισμένο ομώνυμο στα cowbells του "Why Do You Like It When I Cry?" κι από εκεί στο "Bite My Tongue" με τη 'go sing your little songs' αφιέρωση, ζωγραφίζει μια κατατοπιστική εικόνα. Οι γέφυρες αστράφτουν. Τα hooks και τα καρφιά πέφτουν με δύναμη. Το χαμόγελο διατηρείται απόλυτα. Το κέφι ομοίως. Δεν θα υπήρχε λόγος για το αντίθετο. Στο γύρισμα σε ισπανικά, με σπάσιμο να το πιεις στο ποτήρι, του "Ego" τα πάντα έχουν επισήμως μπει στη θέση τους.

Με ένα διαβολικό τρόπο, το "Everything's Falling" ισορροπεί άψογα στο λεπτό σκοινί που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, την διόλου ευκαταφρόνητη βάση οπαδών της μπάντας με εκείνες, εκείνα κι εκείνους που δεν έχουν ιδέα τι εστί The Warning. Το υλικό ξεχειλίζει ενέργεια και τσαχπινιά. Το προσωπικό στίγμα της μπάντας δε νερώνεται ούτε ελάχιστα. Οι μικρές ανατροπές (ενδ. "Bloodsport", "Bruises") κουμπώνουν ωραιότατα στο γνώριμο θέμα. Η επιτυχία του "Kerosene" ήρθε μόνο δίκαια. Το ότι η πρώτη στάση της ερχόμενης περιοδείας θα γίνει στο στάδιο που τέσσερα χρόνια πριν άνοιγαν για τους Foo Fighters, έστω κι εντός έδρας, λέει πολλά.

Όχι οι ηρωίδες που μας αξίζουν, αλλά εκείνες που χρειάζεται ο σκληρός ήχος του σήμερα.