Big Big Train

Οι Big Big Train είναι μια μπάντα άξια θαυμασμού, αν αναλογιστούμε τη δημιουργική της πορεία, τα τελευταία 35 χρόνια δράσης της. Επιδιδόμενοι σε αυτό το τόσο κλασικό, πατροπαράδοτο progressive rock που διακατέχεται από εξεζητημένη τεχνική, αλλά συνάμα ξεκάθαρες μελωδικές γραμμές, σοβαρή τραγουδοποιία και τον παράγοντα του εύληπτου παρόντα, έχουν χαράξει το δικό τους μονοπάτι, μοναδικό μελανό σημείο του οποίου φαντάζει ο αδόκητος χαμός του David Longdon, μερικά χρόνια πριν.

Μια απώλεια σίγουρα δυσαναπλήρωτη, πόσο μάλλον σε ό,τι αφορά τον καθαρά ανθρώπινο παράγοντα, την οποία, όμως, οι (τρόπον τινά) Βρετανοί ξεπέρασαν δημιουργικά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, συνεργαζόμενοι πλέον με τον Alberto Bravin των σπουδαίων Premiata Forneria Marconi. Ο Ιταλός μουσικός έφερε μαζί του μια νέα δημιουργική κι εκφραστική πνοή, εχέγγυα με τα οποία η μπάντα πορεύεται πλέον, φθάνοντας αισίως στο 18^ο άλμπουμ της, τον concept δίσκο του "Woodcut".

Αν και η μπάντα έχει παρουσιάσει concept θεματικές κατά το παρελθόν, το νέο άλμπουμ είναι το πρώτο στο οποίο αυτό συμβαίνει στην πλήρη έκταση του, με την έμπνευση του θέματος να προέρχεται από μια επίσκεψη των Bravin και Gregory Spawton στο μουσείο Edvard Munch, στο Oslo. με πρωταγωνιστή το χαρακτήρα του Καλλιτέχνη (βλ. The Artist), ενός απογοητευμένου ξυλογλύπτη, ο οποίος λίγο πριν τα παρατήσει όλα, δημιουργεί ένα έργο που θα τον παρασύρει στο να βρεθεί και να εξερευνήσει τον κόσμο που έφτιαξε μέσω των δημιουργιών του. Μια ξεκάθαρη αλληγορία για το ίδιο το πολύπλοκο και απροσδόκητο της πραγματικής ζωής, υπό το εξαίσιο στιχουργικό πρίσμα της μπάντας.

Σε εκτελεστικό επίπεδο, πάντως, τα πράγματα στέκουν, εν πολλοίς, «αναμενόμενα». Οι Big Big Train παραμένουν ένα σχήμα από απόλυτα καταρτισμένους και δημιουργικά προικισμένους μουσικούς, με τραγούδια όπως το ‘70s prog instrumental "Cut And Run", το εξεζητημένα proggy "Dead Point" ή το πιο στακάτο "Warp And Weft" να κρύβουν μονάχα μερικά από τα highlights ενός συνολικά απολαυστικού δίσκου. Πυκνό αλλά διαυγές, γεμάτο λεπτομέρειες που αποκαλύπτονται σταδιακά, το υλικό του δίσκου είναι τέτοιο που, ακουστικές κιθάρες, πνευστά, έγχορδα και ηλεκτρικά ξεσπάσματα συνυπάρχουν με φυσικότητα, δημιουργώντας μια αίσθηση συλλογικής αφήγησης.

Αυτό που ξεχωρίζει, όμως, πραγματικά το "Woodcut"είναι η ανθρώπινη διάσταση του. Οι Big Big Train συνεχίζουν να γράφουν μουσική για ανθρώπους, τόπους, μνήμες και διαδρομές, μακριά από την αυτάρεσκη τεχνική επίδειξη που συχνά βαραίνει το σύγχρονο prog. Εδώ, κάθε σύνθεση έχει λόγο ύπαρξης, κάθε κορύφωση έρχεται οργανικά, όχι επειδή επιβάλλεται από το είδος ή από τα αναμενόμενα μοτίβα. Το να μιλήσουμε ξανά για την τεχνική ανωτερότητα του D’ Virgilio ή να καταλήξουμε να ξεχωρίσουμε τον - σπουδαίο - Oskar Holldorff (και τα όσα μαγευτικά σμιλεύουν τα πλήκτρα του) ως τον πρωταγωνιστή του άλμπουμ, θα αποπροσανατόλιζε από την πραγματική ουσία της τέχνης των Βρετανών. Με μια σπάνια καλλιτεχνική συνέπεια, οι ίδιοι συνεχίζουν, ακόμη και μέσα από απώλειες και μεταβάσεις, παραμένοντας μια από τις πιο ουσιαστικές και ειλικρινείς δυνάμεις του σύγχρονου progressive rock γίγνεσθαι.

Bandcamp