Evermore

Ομολογώ ότι μου έχει λείψει εκείνο το παλιό, καλό euro power, το οποίο ήταν σχεδόν παντού στα τέλη των ‘90s με πολύ αρχές των ‘00s. Τότε που μπάντες σαν τους Stratovarius και τους Gamma Ray μεσουρανούσαν και σχήματα σαν τους Edguy ξεπετάγονταν για να συνεχίσουν την κληρονομιά του εν λόγω ήχου. Ένα τέταρτο - και βάλε - του αιώνα αργότερα, ο ήχος αυτός δεν περνά και τις καλύτερες του ημέρες, τα σχήματα που φέρουν εκείνη την πομπώδη και λυρική αύρα είναι ελάχιστα και η κάθε αναζήτηση μας για αντίστοιχο άκουσμα, μας οδηγεί, συνήθως, στα γνωστά, παρελθοντικά πεπραγμένα.

Κάπου εδώ έρχονται οι Evermore για την αναμενόμενη ένσταση που θα συνέχιζε το συγκεκριμένο κείμενο, με τους Σουηδούς να φθάνουν φέτος, αισίως, στον τρίτο δίσκο τους. Ομολογουμένως από τα σχήματα που έχουν κρατήσει χαμηλό προφίλ αν και έχουν ήδη μια πενταετία στις πλάτες τους, οι Evermore δεν θυμίζουν σε τίποτα σύγχρονη power metal μπάντα - κι αυτό λέγεται με όλα τα θετικά πρόσημα που μπορεί να ειπωθεί.

Νοστάλγησες παλιούς Edguy εποχής από "Vain Glory Opera" μέχρι και "Mandrake"; Είναι οι Gamma Ray ανάμεσα στις αγαπημένες σου μπάντες και θεωρείς τον Ralf Scheepers και τους Primal Fear εκ των αξιότερων εκπροσώπων του είδους ιστορικά; Αν η απάντηση είναι καταφατική, το "Mournbraid" πιθανότατα το έχεις ακούσει ήδη και το απολαμβάνεις - κι αν όχι, καιρός να το κάνεις.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την επιρροή της μπάντας των Tobias Sammet και Jens Ludwig στον ήχο των Σουηδών, είναι εμφανέστατη σε κάθε πτυχή της δημιουργικότητας της, με αποκορύφωμα συνθέσεις σαν το "Oath Of Apathy" (άνετα χαμένο τραγούδι από τα sessions του "Vain Glory Opera") ή το "Illusionist. Μάλιστα, η επίδραση δεν αφορά μονάχα τα μουσικά/οργανικά μέρη, αλλά και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, μα και τις ερμηνείες του Johan Haraldsson, οι οποίες έχουν σαν φωνητικό εικόνισμα τον νεαρό Sammet.

Προφανώς, τίποτα το νέο ή πρωτότυπο, αλλά, μεταξύ μας, δεν το χρειάζεται και κανείς κάτι τέτοιο, όταν το αποδιδόμενο αποτέλεσμα έχει έμπνευση και συγκεκριμένη στόχευση. Οι Evermore καταφέρνουν να παίζουν by the book και να το κάνουν απόλυτα επιτυχημένα, θυμίζοντας γιατί το είδος πέρασε εποχές μεγαλείου και υποδεικνύοντας τι πάει λάθος στο σύγχρονο europower συρφετό.

Για τις ενστάσεις, προσωπικά θα ήθελα μια - δυο συνθέσεις λιγότερες για να είναι το σύνολο του υλικού ανταγωνιστικό, ενώ και o Haraldsson θα μπορούσε να δοκιμάζει περισσότερο και το mid range της φωνής του, όπως κάνει επιτυχώς στην bonus track μπαλάντα "Old Man’s Tale", πέραν των υψίφωνων ακροβασιών του που παραπέμπουν στους προαναφερθέντες Sammet, Scheepers και στον Samuel Nyman των Manimal (κι, εσχάτως, των Angus McSix). Λεπτομέρειες μεν, αλλά με ουσιαστικό αντίκτυπο στις τελικές εντυπώσεις, για μια μπάντα που αποδίδει τα δέοντα στο ιδίωμα που εκπροσωπεί.

Bandcamp