Einar Solberg

Το πρώτο σόλο άλμπουμ του Solberg, "16", κυκλοφόρησε πριν τρία χρόνια, κερδίζοντας τις εντυπώσεις με τον πειραματισμό σε πολλά διαφορετικά ηχητικά μέτωπα, ενώ η συνεργασία με διαφορετικές φωνές και συνθέτες - θα ξεχωρίσω τον Ben Levin ως τον πιο ενδιαφέροντα - έδειχνε μία δημιουργική όρεξη να διευρύνει τον καλλιτεχνικό του κόσμο. Με την ενδιάμεση κυκλοφορία του "The Congregation Acoustic", όπου έπαιξε ζωντανά σε σόλο πιάνο ολόκληρη την ιστορική κυκλοφορία "The Congregation", αυτή η ανάγκη να μπει λίγο περισσότερο στο επίκεντρο φάνηκε να βαθαίνει, οπότε η αναγγελία του "Vox Occulta" δεν έσκασε ως κεραυνός εν αιθρία.

Πρώτη παρατήρηση: το "Vox Occulta" διεκδικεί να είναι αυτόφωτο, διαφοροποιούμενο από έναν έντονο συμφωνικό χαρακτήρα. Με βαριά την παρουσία της Norwegian Radio Orchestra, ο Solberg επιχειρεί να εδραιωθεί ως «η περσόνα της κινηματογραφικής prog", φιλοδοξία που δεν γνωρίζω πώς ξεφύτρωσε. Μολαταύτα, ακόμη και δοκιμασμένες συνθετικές φόρμες και τεχνικές θα βρουν εδώ ένα νέο στοιχείο για να παίξουν, με την μοιρασιά να γίνεται σχεδόν ισόποσα μεταξύ συμφωνικού και metal στοιχείου, αντηχώντας το τελευταίο πόνημα του δασκάλου του, Ihsahn.

Δεύτερη παρατήρηση: ορισμένες αισθητικές επιλογές ανασηκώνουν το φρύδι. Απ’ το ανεξήγητα κακόγουστο εξώφυλλο, μέχρι την λατινική απόδοση όλων των τίτλων των κομματιών και την βαριά παρουσία της ορχήστρας, ο Solberg φιλοδοξεί να δώσει ένα εκλεπτυσμένο βάθος και μία αύρα «σοβαρής» μουσικής, όμως τα εργαλεία που χρησιμοποιεί είναι στην καλύτερη δευτερεύοντα, και στην χειρότερη κιτς.

Τρίτη παρατήρηση: ο δίσκος είναι διαολεμένα άνισος, καθώς περιέχει ορισμένες εξαιρετικές ως ανατριχιαστικές συνθέσεις, αλλά και άλλες που δεν αξιοποιούν τις ιδέες τους ολοκληρωμένα. Το "Stella Mortua" αποτελεί μία τυπική σύνθεση του Solberg που θα μπορούσε να έχει ανοίξει κάποιον απ’ τους προηγούμενους δίσκους των Leprous, και η εμβατηριακή του εξέλιξη οδηγεί σε μία ονειρική κορύφωση. Το "Medulla" έχει το πιο σέξυ κιθαριστικό riff που έχω ακούσει φέτος, και ως κομμάτι θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο "Bilateral" ακριβώς όπως είναι, ενώ το "Liberatio" πιθανώς βρίσκει ιδανική ισορροπία μεταξύ των στοιχείων του, με το κερασάκι ενός κολλητικού ρεφραίν, κι ενώ είναι το μικρότερο κομμάτι, είναι απ’ τα πιο αξιοπρόσεκτα.

Ειδική μνεία οφείλουμε στο "Grex", την μεγαλύτερη σύνθεση που έχει γράψει ποτέ ο Solberg, κι ας κερδίζει για λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Πένθιμη, σχεδόν, στο ρυθμό της, αγγίζει την τελειότητα χάρη στην παρουσία της κιθάρας (υποθέτω απ’ τον Pierre Danel των Novelists) και του βιολιού του Chris Baum (Bent Knee). Εκεί, όμως, που μπαίνει στο πάνθεον των συνθέσεων του Solberg είναι στο οργασμικό τέλος, με την προσεκτικά σκηνοθετημένη εξέλιξη της μελωδίας και της ενορχήστρωσης να παραπέμπει σ’ ένα "The Sky Is Red".

Το υπόλοιπο "Vox Occulta", όπως, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα ίδια επίπεδα, ενώ εν συνόλω αφήνει περιθώριο ικανοποίησης. Αποδιοργανωμένες ιδέες, μονότονες και χωρίς ιδιαίτερη εξέλιξη συνθέσεις, όπως το "Vita Fragilis", και δύο όμορφες πλην άκακες μπαλάντες, με την πιο κουραστική να είναι το "Anima Lucis", που όχι μόνο επιμένει στο τίποτα για επτά λεπτά, αλλά χαλάει και ένα ιδανικό κλείσιμο του δίσκου ακολουθώντας το "Grex". Σαφώς κερδίζει η συνθετική πείρα και το αστείρευτο φωνητικό ταλέντο, που εξακολουθεί να εντυπωσιάζει δεκαπέντε χρόνια μετά, όμως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ελάχιστα αναδεικνύεται κάποιος άλλος μουσικός ή όργανο, σαν υπενθύμιση όλα τα μάτια να είναι μόνιμα στον Solberg. Τέλος, εξαιρώντας τον συμφωνικό χαρακτήρα ως προσθήκη στη δισκογραφία, το "Vox Occulta" δίνει την εντύπωση μίας καλλιτεχνικά συντηρητικής στροφής, ειδικά όταν ακολουθεί έναν τόσο πολυπρισματικό δίσκο όπως το "16", που είχε κι αυτό την συμφωνική του χάρη λόγω του τσελίστα Raphael Weinroth-Brown.

Τέταρτη παρατήρηση/Υ.Γ.: Παραδόξως, ο άνθρωπος που περισσότερο κατηγορήθηκε από σκληροπυρηνικούς μεταλάδες για την pop στροφή των Leprous, είναι εκείνος που αναζητά διέξοδο για πιο ακραία και πολυσύνθετα τραγούδια. Πιθανώς αυτό να εξηγεί την αυτονομιστική του τάση, παρ’ όλο που θα μπορούσα να φανταστώ το ίδιο υλικό προσαρμοσμένο - ίσως και αναδειγμένο - απ’ το κύριο σχήμα του.

Bandcamp