The Saddest Landscape

Υπάρχουν μερικές τυχαίες (ή και όχι τόσο) συνθήκες, που προμηνύουν κατά κάποιο τρόπο ότι ένας δίσκος θα σου αρέσει πάρα μα πάρα πολύ. Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κατά νου, στις περισσότερες πλατφόρμες streaming στις μέρες μας, έχεις την επιλογή να αφήσεις μετά από έναν δίσκο να παίξει κάτι σχετικό - πράγμα που όσοι διψούμε για μουσική συχνά κάνουμε, εφόσον είναι ένας από τους ιδανικότερους τρόπους αναζήτησης νέας μουσικής. Προσωπικά, το κάνω αυτό και το αφήνω να παίζει, μέχρι να μου τραβήξει κάτι που δεν γνωρίζω, αρκετά ώστε να κοιτάξω τι είναι.

Κάπως έτσι, έρχεται και η πρώτη μου επαφή με το "Alone With Heaven", και γυρνάω και βλέπω "Forever Undone" από The Saddest Landscape. Αρχική σκέψη: «μα καλά, υπάρχουν ακόμη οι The Saddest Landscape;». Έπειτα όμως μένω στο κομμάτι που είναι καταπληκτικό και χτίζει με «λαχανιασμένα» φωνητικά μια ένταση που παρακαλάς να ξεσπάσει, τελικά δεν το κάνει εκεί που νομίζεις αλλά την ακολουθούν και κρουστά πιατίνια, μετά και ταμπούρο, μέχρι που κατεβαίνει ο θεός ο ίδιος και αναφωνεί «ΩΠΑ!». Τέλεια, θα το βάλω στα αγαπημένα μου ώστε να γυρίσω μετά - όπως συχνά κάνω. Αυτή η εμπειρία, μου συνέβη άλλες δύο φορές, με τα κομμάτια "Bury In Time" και "The Cold And The Stars", μέχρι να κάτσω να ακούσω το δίσκο ολόκληρο. Τι το ‘θελα.

Μετά λοιπόν από δέκα χρόνια στην αφάνεια, οι The Saddest Landscape ίσως άκουσαν ότι είναι η εποχή των δισκογραφικών επιστροφών, ευτυχώς, και ακόμη πιο ευτυχώς, το screamo είναι σε θέμα καλής μουσικής παραγωγής στην καλύτερη κατάσταση που υπήρξε ποτέ. Και μάλλον επέστρεψαν για να κάνουν τον κόσμο να καταλάβει πόσο δραματικά υποτιμημένο συγκρότημα υπήρξαν όταν είχαν πρωτοξεκινήσει. Σκέψου πως με ξετρέλαναν τα κομμάτια που δεν είναι καν τα πιο εντυπωσιακά του δίσκου. Τα singles "Hexes" και "From Home They Run" ( η κιθάρα στα τρία του λεπτά σε καθηλώνει) δικαιολογούν κάθε δικαιωματισμό στο όνομα του συγκροτήματος. Δεν είναι μόνο κάτι στενάχωρο. Είναι ΤΟ ΠΙΟ στενάχωρο. Ακόμη πιο στενάχωρο είναι ότι δίστασα πολύ να κάνω το νοηματικό σχήμα «δεν είναι - αλλά» μιας που το έχουμε φάει με το ζόρι σε κείμενα δεξιά κι αριστερά εφόσον αποτελεί βασικό νοηματικό σχήμα της generative ai γραφής και μάλλον κάποιοι δεν μπορούν να γράψουν αλλιώς. Άλλο The Saddest Landscape από εκεί.

Πίσω στο θέμα μας όμως, το "Alone With Heaven" είναι ένα άρτια σπαραξικάρδιο δημιούργημα. Και ως κάτι τέτοιο που σέβεται τον εαυτό του, προσκαλεί μαζί του μερικούς από τους χειρότερους (προφανώς εννοούμε καλύτερους) να συνδράμουν. Ο λατρεμένος μου Jeremy Bolm των Touche Amore (που πρόσφατα βέβαια μάθαμε ότι έχει και δεύτερη φωνή) εμφανίζεται στο "Hold Until It Hurts", φυσικά στο σημείο που χαλαρώνει το κομμάτι και τα χαρακτηριστικά screams του σου σκίζουν την καρδούλα λες και η καημένη ήταν ρυζόχαρτο. Η Julian Baker της προσωπικής φήμης της και των Boygenius χαρίζει τη φωνή της σε έναν καυγά φωνητικών με τον Andy Maddox στο "The Invisible Hurt" που βαράει εκεί και κάτι βιολιά και ξαφνικά την ακούει crust αντί για screamo και την πιάνει και την Baker να ουρλιάξει και πριν προλάβεις να πάρεις ανάσα το κομμάτι χαμηλώνει ένταση στο ναδίρ και την ξαναχτίζει σηματοδοτώντας ενδεχομένως ένα από τα δέκα (και ίσως λέω πολλά) εφτάλεπτα κομμάτια στην ιστορία του screamo (μην έρθετε να με πιάσετε με λίστα μακροσκελών screamo κομματιών, ακούω κι εγώ State Faults, ήταν σχήμα υπερβολής). Σε πιο χαλαρό ρυθμό μουσικά αλλά με τα φωνητικά να διατηρούν αμείωτη τη συναισθηματική ένταση, υφίσταται η συμμετοχή του Evan Weis των Into It.Over It., στο κομμάτι "Where Angels Ascend".

To "Alone With Heaven" όμως, δεν χρειάζεται φανταχτερές συμμετοχές για να εντυπωσιάσει. Παντού εντός του συμβαίνει κάτι μαγικό. Οι κιθάρες στο "A Shadow Of Fate" και το ξέσπασμα λίγο πριν σημάνει το πρώτο του λεπτό; Οι στίχοι του "Kissed By Strangers" και η μουσική ακολουθία στο 1.27 κι έπειτα; Το εμβατηριακό ομώνυμο που αφήνει το τελείωμα να μοιάζει χωρίς καμιά ελπίδα με τους λυγμούς να βρίσκονται διάχυτοι στην ερμηνεία του Maddox; Μέχρι και τα κομμάτια - ορχηστρικές συνδέσεις, έχουν όλα το ρόλο τους. Φτάνει σχεδόν μια ώρα ο δίσκος, και δεν καταλαβαίνεις απολύτως τίποτα. Ο ωμός ήχος τους που έβγαινε από punk υπόγεια, δεν υπάρχει πια. Μόνο σκότος από αυτόν που αρμόζει σε funeral doom, τον διοχετεύουν όμως με την ίδια προσήλωση μέσα από το όχημα του screamo / post-hardcore.

Ένας δίσκος που με έπιασε από τα μαλλιά και κάθε μα κάθε φορά που άκουγα τυχαία ένα μέρος του εντυπωσιαζόμουν, το "Alone With Heaven" είναι η ωριμασμένη, γυαλισμένη, και εν πολλοίς, τέλεια εκδοχή των The Saddest Landscape. Για έναν άνθρωπο που διασκεδάζει οποιοδήποτε χαρακτηριστικό περιγράψαμε προηγουμένως αποτελεί ένα προφανές αριστούργημα. Μην το χάσετε εκεί έξω.

"Sometimes you just
Want to be kissed by strangers

Sometimes you just
Want to be fearless

I am just making sure
We are still alive"

Bandcamp