Elder

Η διαδρομή των Elder από τις stoner-o-doom και metal ημέρες τους μέχρι την πρόσφατη (να το πω; θα το πω) ωρίμανσή τους έχει κερδίσει και έχει χάσει πολλούς οπαδούς και έχει διχάσει μουσικές κοινότητες, του Rocking.gr μη εξαιρουμένου, όπως μπορούν να πιστοποιήσουν διάφορα κείμενά μας ανά τα χρόνια. Δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε (και δε θα είναι και η πρώτη περίπτωση συγκροτήματος όπου αυτό συμβαίνει) ότι το μεταλλικό κοινό αδιαφορεί για την πιο ψυχεδελική και prog ή τέλος πάντων σαφέστατα λιγότερο βαριά στροφή στον ήχο τους, ενώ φυσικά και το νεότερο κοινό τους κατά πάσα πιθανότητα δε θα επιστρέψει πίσω να ανακαλύψει τις ρίζες τους.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον υπάρχει φυσικά η απορία πού θα κινείται κάθε νέος δίσκος τους. Ποιο κοινό θα ικανοποιήσει και σε ποιους απευθύνεται. Η φετινή απάντηση ίσως να εκπλήξει γιατί πιθανόν να είναι «και στους δύο». Παρότι ουσιαστικά το "Through Zero" συνεχίζει το μονοπάτι που τους έφτασε στο "Innate Passage" να αποδώσουμε τον χαρακτηρισμό «απόστολοι των Motorpsycho» και εκτείνεται πίσω μέχρι το "Lore", εδώ τα τραγούδια έχουν μία stoner rock αμεσότητα που μετριάζουν τόσο-όσο το prog στοιχείο, ξαναβαραίνουν κάπως τον ήχο και τελικά μπορεί να προσελκύσουν πίσω το metal κοινό τους. Υπό μία οπτική, ακόμα και οι διάρκειες των τραγουδιών μπορεί να φανερώνουν αυτή την αλλαγή. Παρότι σε καμμία περίπτωση 9λεπτα και 11λεπτα τραγούδια δεν μπορεί να θεωρηθούν μικρά, δεν συγκρίνονται κιόλας με τα 13λεπτα και 15λεπτα των προηγούμενων κυκλοφοριών τους.

Κι αν ακόμα όμως η σύγκλιση των οπαδών τους δε συμβεί, αυτό δεν αναιρεί τίποτα από το γεγονός ότι οι Elder όχι μόνο κάνουν κάθε φορά αυτό που είναι το εκάστοτε κάλεσμά τους χωρίς να νοιάζονται για την απεύθυνσή τους, αλλά και ότι έχουν τις ικανότητες να το ολοκληρώνουν με αξιοθαύμαστο τρόπο, είτε πρόκειται για απότομη στροφή, είτε για μικρή αναβάθμιση.

Μιλώντας για μία κάποια επιστροφή, μην περιμένετε τη μονολιθικότητα του "Lore" βεβαίως. Οι κατακτήσεις των τελευταίων ετών δεν παραχωρούνται, το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Τα πλήκτρα εξακολουθούν να δίνουν space rock χαρακτήρα, το heavy psych παραμένει σημείο αναφοράς, κάποιες συνθέσεις (λέγε με "Sight Unseen") ακόμα απλώνονται εν μέρει σε ηχοτοπία που θα έκαναν περήφανο τον Klaus Schulze και μπορεί να διώξουν όσους θεώρησαν το "Omen" αποτυχημένο (ο υπογράφων δεν περιλαμβάνεται σε αυτούς). Όμως και οι ταχύτητες είναι υψηλότερες και το βάρος υπαρκτό και τα riff πιο κυρίαρχα και οι ρυθμοί πιο άμεσοι σε πολλά σημεία του δίσκου. Αν έπρεπε να το βάλουμε σε λίγες λέξεις, οι Elder εδώ είναι ένα απαύγασμα όσων μέχρι τώρα έχουν κάνει και έχουν κάτι για όλους.

Ομολογουμένως η σύμπραξη αυτή είναι στα καλύτερά της στα πρώτα 2/3 του δίσκου. Εκεί όπου τραγούδια όπως το "Sigil To Ruin" και "Capture/Release" έχουν τον τρόπο να είναι και μελωδικά και καλπάζοντας ρυθμικά. Εκεί όπου το ομότιτλο τραγούδι είναι και βαρύ και προοδευτικό ταυτόχρονα. Εκεί που το "Strata" είναι groovy, με τις καλύτερες κιθαριστικές φράσεις αλλά και τα πιο ουσιαστικά synthesizer. Τα δύο τελευταία τραγούδια, όμως, τους βρίσκουν σε πιο χαλαρές δομές και πιο αραιές ιδέες. Οι ambient και space επιρροές τους βγαίνουν εδώ πιο μπροστά θυμίζοντας και Hawkwind, γεγονός εξ ορισμού υπέροχο, αλλά όχι πλέον προορισμένο για την ευρύτερη αποδοχή που τα προηγούμενα τραγούδια σχεδόν εξασφάλιζαν. Το "Blighted Age", δε, μοιάζει με ένα παρατεταμένο outro συνεισφέροντας συναισθηματικά αλλά όχι τόσο μουσικά στο κλείσιμο του δίσκου.

Αν η πορεία των Elder έχει διχάσει, το "Through Zero" είναι μία ευκαιρία να ενώσει. Χωρίς να είναι ο καλύτερος δίσκος τους, δείχνει ένα συγκρότημα σε επαφή με το παρελθόν του, πλήρη διαπραγμάτευση με το παρόν του και κοιτάζοντας μόνο μπροστά.