Poison Ruin

Το δεύτερο full-length άλμπουμ των Poison Ruïn διαφαινόταν πριν καν ανακοινωθεί πως θα αποτελεί ένα σημείο αναφοράς για το σύγχρονο underground punk. Βλέπετε, όπως είχα αναφέρει και στην παρουσίαση του πολυαναμενόμενου ντεμπούτου (υπό τη σκέπη της πολυεθνικής Relapse), η ηχητική άποψη των Αμερικανών από τη Φιλαδέλφεια, τους έκανε αγαπητούς σε μεγάλη μερίδα της υποκουλτούρας. Η metal αισθητική και οι peace punk αναφορές, τους έδωσαν και έναυσμα για να γίνουν απενοχοποιημένο άκουσμα, ή δούρειος ίππος, αναλόγως την πλευρά του φάσματος.

Έτσι, έχοντας κάνει την αναμενόμενη overground αίσθηση με το εξαιρετικό προ τριετίας "Harvest", οι Poison Ruïn επιστρέφουν με το πιο απαιτητικό άλμπουμ της πορείας τους. Υπό μία έννοια, το "Hymns From The Hills" είναι ο δίσκος που βρίσκει το συγκρότημα έμπειρο όσο ποτέ, δεμένο και μπαρουτοκαπνισμένο, στις αντοχές του από τις περιοδείες και την προβολή. Λειτουργεί ως ένα μεγάλο φίλτρο όπου το σχήμα εξασκεί στο έπακρο την μουσική του γλώσσα. Ακούγοντας το ομότιτλο άσμα, καθίσταται σαφές πως οι Poison Ruïn έχουν εκλεπτύνει τις συγχορδίες τους, και αποφασίζουν στα 43 περίπου λεπτά του δίσκου να χωρέσουν όση περισσότερη πληροφορία μπορούν.

Φυσικά, τα βραχνά φωνητικά, οι dungeon synth επιρροές, οι μεσαιωνικές epic/black metal αισθητικές απολήξεις, είναι όλα παρόντα. Όσον αφορά την παραγωγή, ξεχάστε την ΜΥΘΙΚΗ που είχαν οι δύο πρώτες τους κασέτες. Αν θέλετε να γευτείτε εκ νέου αυτό το μπουντρουμιακό αυτό post-punk που παίρνει τους Wipers και τους πετάει σε μια νυχτεριδοσπηλιά, ακούστε Altar Of Eden. Εδώ, δίχως να την «καθαρίζουν» σε βαθμό εγκληματικό, οι Poison Ruïn φροντίζουν να την ξεσκονίσουν όσο αρκεί, ώστε να ισορροπήσουν ακόμη πιο ευκρινώς ανάμεσα στο δίπολο των Manilla Road και των New Model Army. Μόνο έτσι, πιθανώς, κομμάτια όπως το "Pilgrimage" θα έβρισκαν οργανική θέση στη δισκογραφία τους.

Σε δεύτερο βαθμό, οι Poison Ruïn, λειαίνουν την μονολιθική τους anarcho-punk ορμή, ηχώντας πιο «μουσικοί» από ποτέ. Αυτή η πρόοδος, διαφαίνεται σε άσματα όπως το εξαιρετικό "Lilly of The Valley" αλλλά και το ριζικά διαφοροποιημένο "Serpent’s Curse", που όμως δεν κορυφώνεται ποτέ. Επιπρόσθετα, το εντελώς σουηδικό ‘80s metal "Cresent Sun", όσο και αν πιθανώς να γοητεύσει, μαζί με το σκανδιναβόπληκτο goth-black metal κιθαριστικό μακελειό του καταληκτικού "The Standoff" που έπεται, τον κόσμο που θα νιώσει την ίντριγκα και θα εμβαθύνει, δίχνει και μια σαφή αίσθηση προσωρινού αποπροσανατολισμού.

Συνυπολογίζοντας και το γεγονός, πως, ενώ η καρδιά των Poison Ruïn παραμένει στην σωστή θέση κοινωνικά, οι στίχοι τους αποκτούν ένα ελαφρώς, μα σημαντικά πιο γενικόλογο χαρακτήρα, καθίσταται σαφές πως οι Poison Ruïn αναζητούν τη διεύρυνση. Ένα σχήμα που έχει καταφέρει να αναπτύξει τη δική του καλλιτεχνική ταυτότητα, δεν είναι υποχρεωμένο να παγιδευτεί σε αυτή, και ειδικά στον τρόπο που εκλαμβάνεται από το φανατικό του κοινό. Υπό αυτό το πρίσμα, καθαρά καλλιτεχνικά, το "Hymns From The Hills" είναι ένα άλμπουμ σημείο αναφοράς στη φετινή punk χρονιά, αλλά είναι επίσης, κατ’ εμέ, ένα θαρραλέο άλμα πίστης στο κενό, μιας μπάντας που η ξεροκεφαλιά της την έκανε σημείο αιχμής.

Μια ξεροκεφαλιά, η οποία, όσο και αν ανιχνεύεται σε σημεία όπως το "Turn To Dust", παραμένει περισσότερο ως επιμέρους συστατικό ενός υπό εξερεύνηση κοκτέηλ. Ελαφρώς αποπροσανατολισμένο, κυρίως υπό το βάρος της ίδιας του της ιδιοφυΐας, μπλεγμένο σε μια ελαφρώς τοξική δοσολογία ομόρροπων μα ετερόκλητων συστατικών, και κυρίως μοιάζοντας να απευθύνεται σε άτομα που αντιμετωπίζουν το underground punk ως ένα σχεδόν εξωτικό, χώρο όπου περιστασιακά σκάβουν και βρίσκουν διαμάντια.

Ανάλογα λοιπόν την απεύθυνση αλλά και το ισοζύγιο που επιλέγεις, θαρρώ πως στο "Hymns From The Hills θα βρεις τα στοιχεία που θα σε κρατήσουν εντός των συντροφικών του σπηλιών. Μακάρι όμως, στο μέλλον, αυτό που αχνοφαίνεται να είναι ένα απάτητο, περήφανο βουνό, και όχι ένας λόφος προσωρινής διαφυγής από την καπιταλιστική ασφυξία.

Bandcamp

Youtube