Devin Townsend

Από την πρώτη στιγμή που ο Devin Townsend ανακοίνωσε πέρσι την ζωντανή παρουσίαση του έργου του "The Moth" με την Noord Nederlands Orkest στο Groningen της Ολλανδίας, διατυμπάνιζε σε όλους τους τόνους πως πρόκειται για ένα έργο ζωής για τον ίδιο, ένα έργο για μπάντα, ορχήστρα και χορωδία στο οποίο δουλεύει εδώ και δέκα ολόκληρα χρόνια. Η στουντιακή του αποτύπωση ήταν απλώς θέμα χρόνου και σήμερα μπορούμε να απολαύσουμε αυτήν την φιλόδοξη σύμπραξη, με παρόντες μάλιστα μερικούς εκλεκτούς καλεσμένους όπως οι Steve Vai, Mike Keneally, Anneke Van Giersbergen και Lynn Wu (OU).

Το "The Moth" απλώνεται σε 24 ολόκληρα tracks (που διαρκούν από ένα ως οκτώ λεπτα) και η συνολική του διάρκεια ξεπερνάει για λίγο την μία ώρα. Είναι ένα έργο που δεν είναι αμιγώς ορχηστρικό, κινηματογραφικό, χορωδιακό ή progressive metal αλλά συνδυάζει όλες τις παραπάνω φόρμες και τεχνοτροπίες, συχνά με τρόπο εντυπωσιακό. Το όλο εγχείρημα πραγματικά δεν σηκώνει κουβέντα για το πόσο πυκνό και απαιτητικό ηχεί, συνθετικά κι ενορχηστρωτικά: πράγματι, η δουλειά που έχει ρίξει εδώ ο Devin είναι σοκαριστική και μάλλον ξεπερνάει οτιδήποτε άλλο έχει επιχειρήσει στην, πλουσιότατη έως τώρα, καριέρα του.

Τα πρώτα τραγούδια του άλμπουμ εισάγουν και τις βασικές του ηχητικές συνιστώσες: το "Semi-Prologue" παρουσιάζει το υπέροχο κι εξόχως soundtrack-ικό βασικό θέμα του "The Moth" (το οποίο επαναλαμβάνεται συχνά κατά μήκος του έργου), το "War Beyond Words" συνδυάζει το ορχηστρικό με το metal στοιχείο και το "Enter The City" γέρνει περισσότερο στην πλευρά του χορωδιακού musical. Αυτά τα τρία στυλ απλώνονται μέσα στο άλμπουμ και διαδέχονται συνεχώς το ένα το άλλο, σε μια ομολογουμένως πολύ πλούσια ροή.

Αν και το άλμπουμ είναι ένα χαλαρό concept πάνω στην ιδέα της μεταμόρφωσης, μπορεί κανείς να θαυμάσει πολλά πράγματα στις μεμονωμένες του συνθέσεις. Καλύτερη με διαφορά είναι το οκταλεπτο "Covered By Causes" - ένα από τα καλύτερα τραγούδια της καριέρας του - με την Anneke και την Wu να σπέρνουν ανατριχίλες σε ένα αληθινά συγκλονιστικά επικό τραγούδι. Το "Orion" είναι η παλαβή χιτάρα που θα μπορούσε να είναι στο "Empath", το "A Proxy For God" και το μονόλεπτο (!) "Ode To My Eye" σπαράζουν με το σκοτάδι τους, ενώ τραγούδια όπως το "The Mothers", "Stay There" και "Home At Night" (καταπληκτική ερμηνεία) αναπτύσσουν αυτήν την Disney-like πλευρά που εισήγαγε ο Devin σε εκείνο το τρομερό "Why?".

Χωρίς λοιπόν καμία αμφιβολία, το "The Moth" διαθέτει μερικές συγκλονιστικές, ανυπέρβλητες στιγμές, δεν είναι όμως ένα άλμπουμ χωρίς προβλήματα. Αυτά προκύπτουν κυρίως από την ροή και τον όγκο της πληροφορίας του. Χονδρικά μπορώ να πω ότι εντοπίζω μια πτωτική τάση στην δυναμική του υλικού: αν το άλμπουμ τελείωνε στο έβδομο track θα ήταν αριστούργημα και αν τελείωνε στο δέκατο τρίτο θα ήταν σπουδαίο. Δυστυχώς όμως από το "Intermission" και μετά, η όλη εμπειρία αρχίζει να γίνεται σε στιγμές κουραστική, κυρίως διότι έχουν εξαντληθεί όλες οι εκπλήξεις κι όλα τα ηχοχρώματα.

Ως γνωστόν, ο Devin είναι εντελώς μαξιμαλιστικός και σούπερ μεγαλεπήβολος σε ήχο κι ενορχήστρωση. Το άλμπουμ διαθέτει τόσα πολλά κρεσέντο κι αυξομειώσεις που αναπόφευκτα ακούγεται βαρύ και δυσκίνητο, τουλάχιστον όσες φορές επιχείρησα ολοκληρωμένη ακρόαση. Πιστεύω πως θα ήταν καλύτερα αν ήταν λίγο συντομότερο ή αν είχε χωριστεί σε δύο μικρότερα μέρη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το υλικό εδώ πρέπει να αγνοηθεί. Αισθάνομαι πως οι οπαδοί της πιο "υπερβολικής" πλευράς του Devin (φερειπείν του "Epicloud" ή και συγκεκριμένων πτυχών του "Empath") θα βρουν πολλά εδώ που θα τους ενθουσιάσουν. Και τέλος πάντων, τραγούδια σαν το "Prepare For War" είναι αδύνατον να μην αγγίξουν γνήσιους metal-meets-star-wars nerds.

Δεν ξέρω λοιπόν αν το κοινό θα το υποδεχτεί ως το καλύτερο, αλλά θεωρώ πως το "The Moth" στέκεται άνετα ως το πιο φιλόδοξο έργο της καριέρας του Devin Townsend. Όσο κι αν θεωρώ πως τελικά χάνει λίγο από το ίδιο του το βάρος, είναι ένα άλμπουμ πολύ διαφορετικό από ότι άλλο έχει κάνει, συνεπώς και μοναδικό, οι δε πιστοί του ακροατές θα βρουν πολλά πράγματα εδώ να απολαύσουν, να ξεκοκαλίσουν και, γιατί όχι, να αγαπήσουν. Πίσω από το πομπώδες του ύφος κρύβεται, όπως πάντα, ποιότητα, νερντίλα και ατελείωτο μεράκι!

Bandcam