Monstrosity

Οι Monstrosity αποτελούν μία από τις πλέον χαρακτηριστικές - και αισθητά υποτιμημένες - εκφάνσεις της φλοριδιανής death metal σχολής, έχοντας ιδρυθεί το 1990 στο Fort Lauderdale, σε μία περίοδο όπου το ιδίωμα διαμορφωνόταν μέσα από τη σύγκλιση τεχνικής και ακρότητας. Στα πρώτα τους βήματα, πίσω από το μικρόφωνο, βρέθηκε ο George "Corpsegrinder" Fisher, ο οποίος, λίγο μετά την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου, αποχώρησε για να ενταχθεί στους Cannibal Corpse, σηματοδοτώντας μία από τις πλέον εμβληματικές μετακινήσεις στην ιστορία του είδους. Παρά τις επανειλημμένες ανακατατάξεις στη σύνθεση, με τον Lee Harrison να αποτελεί τον σταθερό πυρήνα, οι Monstrosity διατήρησαν έναν ήχο που ισορροπεί με συνέπεια ανάμεσα στο τεχνικό death metal και την ακατέργαστη δυναμική της σχολής, χωρίς να εγκλωβίζονται πλήρως σε καμία από τις δύο.

Και όμως, εδώ δεν έχουμε ούτε ανακύκλωση ούτε προσπάθεια εκσυγχρονισμού με το ζόρι· έχουμε μια μπάντα που λειτουργεί ανεπιτήδευτα δίχως να διακυβεύεται ο κεντρικός τους άξονας: ένα death metal βαθιά εδραιωμένο στη φλοριδιανή παράδοση, με τα αναμενόμενα ιδιωματικά του στοιχεία, τις εκρηκτικές thrash απολήξεις σε σημεία, την υποδειγματική κιθαριστική δουλειά και μία φωνητική προσέγγιση που υπηρετεί με συνέπεια την επιθετικότητα. Πρόκειται δηλαδή για ένα άλμπουμ που κινείται πάνω σε άξονες γνώριμους αλλά όχι στατικούς: δυναμικές εναλλαγές, στιβαρή παραγωγή, αίσθηση ασφυκτικής έντασης και εκείνη τη χαρακτηριστική floridian αισθητική που δε χρειάζεται συστάσεις.

Η υποδοχή του δίσκου (βλ. σχόλια στο bandcamp) αποτυπώνει εύγλωττα αυτή τη διττότητα: από τη μία, η αναγνώριση μίας δουλειάς ικανής να σταθεί ανάμεσα στις αξιομνημόνευτες κυκλοφορίες του είδους· από την άλλη, μία συγκρατημένη αποτίμηση που υπηρετεί τη συνέπεια παρά την υπέρβαση. Η προσθήκη του Ed Webb στα φωνητικά φαίνεται να ενισχύει το ηχητικό βάρος, ενώ οι συνθέσεις, επί συνόλου, αναδεικνύονται ήδη ως σημεία αναφοράς. Ακούγοντας τον δίσκο, καθίσταται σαφές ότι οι Monstrosity δεν επενδύουν στην ευθύγραμμη βαρβαρότητα, αλλά σε ένα υβριδικό σχήμα που διατρέχει  εκφάνσεις του death metal, χωρίς να απομακρύνεται από τον θεμελιώδη του πυρήνα. Υπάρχουν στιγμές όπου το άλμπουμ βυθίζεται σε πιο αργές, ασφυκτικές δομές, με έντονη την αίσθηση της σουηδικής death metal σχολής, όπως στο χαρακτηριστικό Banished to the Skies ή το βραδύρυθμο, επιβλητικό The Dark Aura με υπαινικτική χρήση πλήκτρων στο υπόβαθρο, συνθέσεις που αναντίρρητα εμπλουτίζουν το συνολικό ηχητικό πλαίσιο. Σε άλλες στιγμές, όμως, η μπάντα ξεσπά σε καθαρά thrash-driven εκφορτίσεις ενέργειας (The Colossal Rage) the… floridian way, τα κιθαριστικά σόλος του οποίου λειτουργούν ως εξάρσεις τεχνικής επίδειξης. Από την άλλη σαρωτικά έπη τύπου The Atrophied ή το ισοπεδωτικό Vapors με το ανεπανάληπτο σόλο πιστοποιούν το ειδοποιό Monstrosity πρόσημο, όπου τεχνική και βαρβαρότητα διαπλέκονται άρρηκτα, με το αποτέλεσμα να είναι κάτι παραπάνω από απλά ικανοποιητικό.

Η παρούσα σύνθεση με τους Mark van Erp, Matt Barnes. Ed Webb και τον επιπρόσθετο κιθαρίστα Justin Walker να πλαισιώνουν τον Harrison, αναδεικνύει ένα σχήμα που, παρά τη ρευστότητα των προσώπων, διατηρεί σαφή ταυτότητα. Η παραγωγή επιτυγχάνει την απόλυτη ισορροπία διαύγειας και επιθετικότητας, αποφεύγοντας τόσο την αποστείρωση όσο και την άναρχη τραχύτητα. Το αποτέλεσμα εδράζεται σε μία προσεκτικά ενορχηστρωμένη εναλλαγή εντάσεων, υποδηλώνοντας μία αντίληψη του death metal ως πεδίου σύνθεσης και όχι απλώς εκτόνωσης.

Εν κατακλείδι, το "Screams…" δεν διεκδικεί επ’ ουδενί τον χαρακτήρα ρηξικέλευθου έργου, ούτε εγγράφεται στη σφαίρα των άμεσων κλασικών. Αντιθέτως, συνιστά μια μεστή, ώριμη και πάνω απ’ όλα εμπνευσμένη επαναδιατύπωση των θεμελίων του είδους, μέσα από το πρίσμα ενός σχήματος που γνωρίζει σαφώς τα όριά του και τις δυνατότητές του αξιοποιώντας τα με συνέπεια. Η αξία του έγκειται ακριβώς σε αυτή την επιμονή: στην ανάδειξη ενός death metal που δε χρειάζεται να υπερβάλει για να παραμείνει ουσιώδες. Οι Monstrosity δεν επιχειρούν να ανατρέψουν το ιδίωμα· επιλέγουν, αντιθέτως, να το υπηρετήσουν με ειλικρίνεια, αστείρευτη γνώση, προσήλωση και επίγνωση της ιστορικής τους θέσης - και αυτό, εν τέλει, αποδεικνύεται πιο ουσιαστικό από οποιαδήποτε επιτηδευμένη και επιφανειακή καινοτομία. Εύλογα δύναται να υποστηριχθεί ότι το "Screams…" θα καταλάβει εξέχουσα θέση στο πλαίσιο του φλοριδιανού death, ανεξαρτήτως του αν οι Malevolent Creation επανεμφανιστούν δισκογραφικά εντός του έτους. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για κυκλοφορία ανεπιφύλακτα προτεινόμενη, τόσο προς τους μυημένους όσο και προς ένα ευρύτερο ακροατήριο.

Bandcamp