Dälek, Yinka, @ An Club, 13/05/26

Θα επαναληφθώ ίσως αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσω, ότι η σχέση μου με το hip-hop είναι περιορισμένη και πάρα πολύ συγκεκριμένη. Περιορίζεται λοιπόν με ελάχιστες πιο κλασσικές εξαιρέσεις, σε σχήματα που έχουν αφιερωθεί στη σύμπραξη σκότους και παραδοσιακού hip-hop, εκεί που το στιχουργικό delivery συναντά το θόρυβο και συμβαίνει κάτι μαγικό. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που θρέφω έντονη αδυναμία στους Dälek, οι οποίοι για πάνω από είκοσι χρόνια επιτελούν αυτό ακριβώς το έργο στα μουσικά χαρακώματα. Και μάλιστα δεν είμαι η μόνη, αν κρίνω από όσους ανθρώπους μοιραζόμαστε αυτή την αδυναμία, την παρουσία τους στο πρόσφατο Roadburn Festival, αλλά και την παρουσία των ανθρώπων, όπου στην πλειοψηφία τους έμοιαζαν πιο κοντά στο δικό μου κύκλο παρά άτομα που δεν αναγνώριζα από διάφορα άλλα μουσικά δρώμενα.

Όπως και να έχει, η Τετάρτη είναι με διαφορά η αγαπημένη μου μέρα για συναυλίες τις καθημερινές, καθώς σπάει την εβδομάδα στα δύο και την καθιστά ελάχιστα πιο υποφερτή. Βρεθήκαμε λοιπόν στο υπόγειο του AN Club από νωρίς για να χαθούμε λίγο στις σκέψεις μας, σκέψεις λίγο περισσότερο αληθινές από ότι ίσως θα μας βόλευε, αλλά κι αυτό είναι πράγμα αναγκαίο. Κι αυτό επειδή οι στίχοι που ακούσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς οδηγούν το μυαλό να σκεφτεί και να αναλύσει λίγο παραπάνω από το συνηθισμένο.

Πρώτος στη σκηνή ήταν προγραμματισμένο να ανέβει ο Yinka, που το όνομα του είναι ευρέως γνωστό στην εγχώρια hip-hop και εναλλακτική σκηνή, με συμμετοχές σε πολυάριθμα συγκροτήματα και ομάδες, αλλά και πολλές προσωπικές του δουλειές. Με τη «σκοτεινή» παρουσία της πλειοψηφίας του κοινού και μεγάλο του στοίχημα εάν τελικά θα καταφέρει να τους κερδίσει να είναι ο μεγαλύτερος του ενδεχόμενος αντίπαλος, ο Yinka δεν έδειξε να πτοείται. Με συνεχή πρό(σ)κληση προς το κοινό να πλησιάσει το stage, όπου και το κοινό ανταποκρίθηκε πολύ ζεστά, οι στίχοι του δεν καθυστέρησαν πολύ να βρουν άμεση ανταπόκριση. Ο ίδιος πολύ σκόπιμα απ’ ότι φαίνεται, άφησε τα πιο reggae / χορευτικά του κομμάτια έξω από τη σύσταση του setlist, και με τη βοήθεια του DJ του έχτισαν στη σκηνή την πιο σκοτεινή και πολιτικοποιημένη πτυχή της μουσικής του.

Ο Yinka τελικά κατάφερε να κάνει ένα διστακτικό κοινό να συγκρατήσει πολλούς από τους στίχους του - συγκρατώ το τραγούδι της κατσαρίδας και μια κατάθεση ψυχής στην κόρη του, ως πολύ εξωτερική παρατηρητής τόσο της δικής του μουσικής όσο και της σκηνής που κινείται. Μας οδήγησε μάλιστα να τραγουδήσουμε και μαζί του. Η ατμόσφαιρα στρώθηκε ιδανικά για την έλευση των Dälek και ο κύριος Yinka κέρδισε το στοίχημα του να τον θυμούνται μελλοντικά και ακροατές που δύσκολα θα συναντιόντουσαν σε άλλη περίσταση.

Ακολουθώντας πολύ πιστά το πρόγραμμα κι ενώ ο χώρος είχε αρχίσει να γεμίζει, οι Dälek εμφανίστηκαν σε ένα ιδιαίτερο setup στη σκηνή του An - τα ηχεία ήταν τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που σχημάτιζαν νοητές οριοθετήσεις, ενώ πολλά μέρη της σκηνής είχαν τοποθετηθεί με τέτοιο τρόπο που έμοιαζαν με τραπέζια με μαύρα τραπεζομάντηλα. Ο χώρος δεν γέμισε ποτέ ασφυκτικά, αλλά ο κόσμος που βρέθηκε στη συναυλία έμοιαζε πολύ συνειδητά αφιερωμένος σε αυτό που έμελλε να συναντήσει ηχητικά. Ο ήχος και τα visuals, αφιερώνονται στον πρόσφατο δίσκο των Dälek για τον οποίο και βρίσκονται σε περιοδεία, "Brilliance Of A Falling Moon". Ένας δίσκος που αγάπησα πολύ και ανυπομονούσα για την εκτέλεσή του ζωντανά. Ο MC Dälek και οι Mike Mare, τα δύο ίσα μέρη που αποτελούν το σχήμα των Dälek, είναι ξεκάθαρο πως γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν. Οι στίχοι ξυράφια των "Better Than" και "Normalized Tragedy" μαγνητίζουν χωρίς προσπάθεια, κάνοντας μόνο την αρχή.

Δυστυχώς, η αρχή σηματοδοτήθηκε και από κάποια τεχνικά προβλήματα. Ο Dälek δεν έπαιρνε καθόλου feedback της μουσικής από το μόνιτορ με αποτέλεσμα να εκνευριστεί φανερά. Προς τιμήν του όμως, παρότι το εξέφρασε λεκτικά, αυτό δεν στοίχισε καθόλου στην απόδοση του, συνέχισε βράχος να μη χάνει ούτε συλλαβή και να ανταποκρίνεται στον ήχο εξ εμπειρίας. Και ο Mare όμως είχε πρόβλημα με την κιθάρα του το οποίο προσπάθησε πολύ συγκεντρωμένα να επιλύσει, το αποτέλεσμα όμως ήταν ότι χάσαμε πολλά όμορφα σημεία. Όντας όμως αμφότεροι υπερταλαντούχοι επαγγελματίες, δεν λύγισαν με τις κακοτοπιές και σύντομα βρήκαν εναλλακτικές, βγάζοντας τις ηλεκτρονικές λούπες στο προσκήνιο.

Ο θόρυβος που χτιζόταν λεπτό με το λεπτό έκανε το μυαλό να χώνεται σε μία κατάσταση ζεν. Τα επαναλαμβανόμενα ρεφρέν των "Expressions Of Love" και "For The People" ενέτειναν ακόμη περισσότερο το χαρακτήρα της επανάληψης, με αποτέλεσμα να επιτυγχάνεται κάποιου είδους διαλογισμού. Το σώμα ακολουθούσε με το χορό και ο ρυθμός έκανε να ξεχνάς την επίγεια κόλαση που βιώνει το καθένα προσωπικά στο κοινό καθημερινά, λιγότερο ή περισσότερο. Εκεί που έμοιαζαν πως θα παίξουν ολόκληρο το "Brilliance Of A Falling Moon", μια βουτιά στο παρελθόν κάνει το noise ακόμη πιο ευδιάκριτο. Συγκρατώ τα "Holistic" και "Echoes Of…", όπως και μια μικρούλα μα αναμενόμενη απογοήτευση που τα κλασικά "Abandoned Language" και "From Filthy Tongue Of Gods And Griots" έμειναν στην απέξω από τις επιλογές της εμφάνισης. Κορύφωση βέβαια το κλείσιμο με το εγγενώς βίαιο και επαναστατικό "By The Time We Arrive In El Salvador", που κλείνει την παρένθεση στο παρελθόν και γυρνά να σηματοδοτήσει τη ζωντανή απόδοση ολόκληρου του τελευταίου τους δίσκου. Μιάμιση με δύο ώρες πέρασαν λες και ήταν τρία λεπτά.

Χωρίς encore, με ειλικρινείς ευχαριστίες και παρά τις αντιξοότητες, οι Dälek μας αποχαιρέτησαν με χαμόγελο, και ξαναβγήκαν στη σκηνή για να μαζέψουν τα πράγματά τους και για κουβέντα. Μια εμφάνιση που ποθούσαμε είχε επιτέλους συμβεί, και μας ταξίδεψε στιγμιαία σε μια άλλη διάσταση, κάπου που όλοι έχουμε το θάρρος να μιλήσουμε σταράτα για τα αποτρόπαια κοινωνικά προβλήματα και τις ανισότητες που μας ακρωτηριάζουν συναισθηματικά ή και κάποιες φορές, κυριολεκτικά. Μακάρι να ανανεώνουμε το ραντεβού μας με τους Dälek συχνότερα.

Φωτογραφίες: Ειρήνη Τάτση