we.own.the.sky, Afterwise @ An Club, 09/10/26

Άλλη μια όμορφη βραδιά έχει οργανωθεί μέσα στους τοίχους του An Club εντός του ευρύτερου προηγούμενου κι επόμενου διαστήματος. Αυτή τη φορά, οι παλιοί αγαπημένοι του Αθηναϊκού κοινού We Own The Sky (γνωστοί και με τελείες ενδιάμεσα) οργάνωσαν μια βραδιά - γιορτή για τη μουσική τους πορεία, να τη χαρίσουν σε όσους ανθρώπους τους ακολουθούν συνεπώς όλα αυτά τα χρόνια, εντός των οποίων το συγκρότημα φροντίζει και θεριεύει βήμα το βήμα. Παρά τις αμέτρητες συναυλιακές επιλογές τη συγκεκριμένη μέρα στην πρωτεύουσα, ικανός αριθμός ανθρώπων συγκεντρώθηκε στα Εξάρχεια για να γιορτάσει μαζί με τους We Own The Sky, κάτι που ίσως να μαρτυρά, μαζί με πληθώρα γεγονότων και κυκλοφοριών την τελευταία διετία την επιστροφή του post rock από τους νεκρούς.

Το εσωτερικό του An Club λοιπόν βρίσκεται σε αυτή την αγαπημένη κατάσταση του «γεμάτο αλλά όχι τέρμα», και, μιλώντας για το νεκροζωντανό post rock, στη σκηνή βρίσκονται οι Afterwise, κι αυτοί σε μια εποστροφή από τη μεταθάνατο ζωή, αυτή που κάποτε έζησαν ως Chew Gravel. Ίσως από μόνο του αυτό το όνομα να μη σας λέει πολλά ακόμη, σύντομα όμως θα ασχοληθούμε περισσότερο μαζί του. Οι Afterwise αποτελούν ένα νεοσύστατο σχήμα ιδιαίτερα έμπειρων μουσικών που ακριβώς πάνω στην κατάλληλη στιγμή για το ιδίωμα, κυκλοφόρησαν φέτος μόλις το ντεμπούτο τους, "Disintegration". Κινηματογραφικό post rock με εντυπωσιακές ιδέες δηλαδή, τόσο εντυπωσιακές που ενδεχομένως ενέχουν κάποια δυσκολία στο να αποδοθούν ζωντανά. Καμία δυσκολία όμως τελικά για τους Afterwise, αφού φανερά η πρότερη εμπειρία τους φροντίζει για το αποτέλεσμα επί σκηνής ενός σχήματος που ρίχνει ντουβάρια.

Η πολύ πετυχημένη συνταγή του μέτα - ήχου που χτίζει αναμονές και αγωνίες με επαναλήψεις έτσι ώστε να ξεσπάσει σε μεγαλειώδεις μουσικές κορυφώσεις, είναι ένα σχήμα που ξέρουν καλά να αξιοποιήσουν οι Afterwise και τους πάει πολύ. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό το γεγονός πως μέσα στο reverb, η καθαρότητα του ήχου τους ήταν αξιοθαύμαστη, κι αυτό απαιτεί δουλειά για να το πετύχεις. Ωραίο άνοιγμα και νομίζω επιβάλλειται να τους δούμε κυρίαρχους στη σκηνή για να έχουν και περισσότερο χρόνο να αναδείξουν τα ταλέντα τους.

Ενδιάμεσα, μετά και μέσα από ευχάριστες συναντήσεις με γνωστούς και φίλους, αυτό που γρήγορα συνειδητοποίησα ήταν πως η ύπαρξη των we.own.the.sky είναι άμεσα συνυφασμένη με όσα άτομα στέκονται και στηρίζουν ενεργά την ελληνική σκηνή. Λίγο περισσότερο, την ελληνική σκηνή που δουλεύει και παλεύει να ισορροπήσει την καθημερινότητα με τη μουσική, μιας που είναι ασύλληπτο η μία να ταυτίζεται με την άλλη σε αυτή τη χώρα. Μέσα στα σχεδόν δεκαπέντε χρόνια ύπαρξής τους, οι we.own.the.sky δεν κυκλοφορούν τους δίσκους με το τσουβάλι παρά είναι εκεί ως μια αξιοσημείωτη σταθερά που όταν ικανοποιήσει τη μουσική της τελειομανία, προσφέρει ένα δίσκο που είναι προδιαγεγραμμένο πως θα μείνει κλασσικός για τον εγχώριο ήχο.

Αυτό ήταν άλλωστε και το ταξίδι στο οποίο αποφάσισαν να μας πάρουν μαζί τους. Με χρονολογική σειρά, οι we.own.the.sky έκαναν ένα εξαιρετικό πέρασμα μέσα από τη δισκογραφία τους, ανάμεσα σε ανθρώπους μεταξύ των οποίων ένιωθαν απόλυτα οικεία - και τριών τουριστών που είχαν μερακλώσει πέρα από κάθε προηγούμενο και ανέλπιστα, έδιναν τον παλμό σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Πρώτη στάση, το EP "The Glass/Nails" εκπροσωπείται από το εξαιρετικά deep cut "A Stain Of Ink", με έμφαση στο δεύτερο μέρος του, ενώ αμέσως μετά, προσγειωνόμαστε στο "Earths Collide", για να θυμηθούμε πράγματα που ενδεχομένως κάποιοι είχαμε ξεχάσει για καιρό. Οι πιο progressive πινελιές του "Parasitic" άλλωστε υπήρξαν και ο πρώτος λόγος για να ερωτευτούμε μαζί τους.

Ο ήχος μέσα στο An Club, συνεχίζεται συναρπαστικός (και γενικά βαίνει προς αυτή την κατεύθυνση τα τελευταία χρόνια), ενώ λίγα λόγια και καλά, από αυτά που απουσιάζουν σε γενικές γραμμές από τα τραγούδια τους, αναλαμβάνει όπως σχεδόν πάντα να πει ο Ηλίας. Οι ευχαριστίες είναι σύντομες, μα ειλικρινείς και εγκάρδιες. Ξέρουμε όλοι γιατί είμαστε εκεί. Αμφιβάλλω άλλωστε αν υπήρχε έστω ένα πρόσωπο στο κοινό που δεν μου φαινόταν γνώριμο. Από τότε παρέα με τους Long Distance Calling που τους πρωτογνωρίσαμε φτιάχνοντας χάρτινα αεροπλάνα. Από την ίδια σκηνή παρέα με τους Caspian να ανατριχιάζουμε μαζί τους σε εκείνη την ιστορική παύση του "Crawlspace", τότε που μπορούσαμε να χτυπηθούμε χωρίς να το μετανιώνουμε για ένα δεκαήμερο. Τώρα, στο παρόν μιας μπάντας που σεβόμαστε όσο κι εκείνοι κάποτε τους ήρωές τους.

Το "Home" για πολλούς από εμάς είναι σπίτι κυριολεκτικό. Κι οι we.own.the.sky επιλέγουν να αξιοποιήσουν μόνο τα «δύσκολα» κομμάτια του, αυτά που δεν θα επιλέξουν συχνά να αποδώσουν ζωντανά, για να μας χαρίσουν μερικές μουσικές διαδρομές που σπάνια θα επαναληφθούν ζωντανά. Κι όλο αυτό το πέρασμα από τα πιο «σκοτεινά» δωμάτια του «σπιτιού», κολλούσε σπασμένες ρωγμές. Κάπου κάπου εγώ θα αναζητώ και το "Heavy Heart". Ίσως μια μέρα να ‘ρθει. Δεν θα μπορούσε να λείπει το "In Your Absence" φυσικά από όλη αυτή την πορεία ως το πιο πρόσφατο και πολύ αργοπορημένο παιδί τους. Ένας δίσκος που τους χάρισε και την εμφάνιση τους στο φετινό Dunk Festival που οι αγγελιοφόροι μου από το εξωτερικό μου λένε με ένα στόμα πως ήταν μια από τις αγαπημένες τους ανακαλύψεις. Με κρουστά σαν και του "The Urge To Pray", ψαρώνεις, δεν θα κρύψω.

Ακουστικές κιθάρες, φωνητικά που συμπληρώθηκαν στο "Silhouette" από την Εύη και τη Μυρτώ ζωντανά, όλα έχουν το ρόλο τους σε αυτό το κομμάτι της ζωής των we.own.the.sky. Αφιερώσεις σε ανθρώπους και στιγμές που τελειώνουν και δεν γνωρίζεις για πόσο θα τις έχεις, όπως γλυκά μας είπαν οι ίδιοι. «Είπαμε να κάνουμε encore αλλά είναι λίγο μαλακία» λέει ο Ηλίας και συμφωνούμε. Είναι αμαρτία σε κάθε θρησκεία να μην κλείσει με το "Retrospect" αυτή η εμφάνιση άλλωστε. Παρακαλούμαστε να αφήσουμε τα κινητά στην άκρη και να ζήσουμε τη στιγμή. Υπακούμε τυφλά. Μια κοσμική ισορροπία, αποκαθίσταται.

Δύο περίπου ώρες έπιασαν οι we.own.the.sky να γεμίζουν με λίγη ομορφιά την υπαρξιακή μιζέρια μας, κι ας είμαστε απόλυτα σίγουροι πως τη βιώνουν εξίσου. Με τη μουσική τους δεν την αγνοούν, μα την ξορκίζουν κάπου μακριά, μοιράζοντας λίγο από αυτό το βάλσαμο και σε εμάς. Όσο αγαπάμε τη σκηνή μας, αυτή θα μας ανταποδίδει απλόχερα λίγη μαγεία στις πιο κρίσιμες στιγμές.