Ty Segall @ Floyd, 25/09/26

Λίγοι μουσικοί μπορούν να συγκριθούν με τον Ty Segall σε επίπεδο παραγωγικότητας καθώς, σταθερά, από το 2008, όταν και μας συστήθηκε, μέχρι και σήμερα, κυκλοφορεί συνεχώς δίσκους, στήνει projects, και μοιάζει να λειτουργεί με κυρίαρχο καύσιμο μια ασταμάτητη δημιουργική ανησυχία, μπλέκοντας συνεχώς garage rock, glam, ψυχεδέλεια, folk, punk, power pop, και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Συνεπώς, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία πώς θα ονομάσεις αυτό που κάνει. Σημασία έχει ότι ως δημιουργός έχει αποδείξει πως αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές (και πένες) του σύγχρονου κιθαριστικού rock που, δικαίως, απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα ακροατών.

Γι’ αυτό λοιπόν και στο FLOYD το βράδυ της Παρασκευής, σχεδόν 2000 άνθρωποι μαζεύτηκαν για να τον δουν ξανά – ή για πρώτη φορά - από κοντά. Όπως και να το κάνεις εξάλλου, είναι και πολλά τα χρόνια από το 2018. Έτσι, μάλλον αναμενόμενα, στο κοινό συνυπήρχαν αυτοί γύρω στα 30 με 40, ουκ ολίγοι εκεί γύρω στα 50, αλλά και αρκετά 20χρονά που θα έβλεπαν μάλλον για πρώτη φορά τον σπουδαίο αυτό μουσικό. Και αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως το σύνολο του κοινού ήξερε πολύ καλά τι είχε έρθει να δει και αμφιβάλω αν απογοητεύτηκε στο ελάχιστο.

Στις 22:00 ακριβώς, το εναρκτήριο "Feel" άνοιξε ιδανικά τη βραδιά, με το σχήμα να ακούγεται φοβερά δεμένο από το πρώτο δευτερόλεπτο και τον Segall να μπαίνει δυναμικά, χωρίς πολλά λόγια και περιττές θεατρικότητες. Άλλωστε αυτό είχαμε έρθει να δούμε. Έναν καλλιτέχνη που δεν υποδύεται τον rock star, ούτε προσπαθεί να γοητεύσει με την σκηνική του παρουσία. Απλώς ανεβαίνει στη σκηνή, συνδέει την κιθάρα και αφήνει τα τραγούδια να μιλήσουν για αυτόν.

Από νωρίς έγινε σαφές πως το βράδυ θα κινούταν ισορροπημένα ανάμεσα στις διαφορετικές περιόδους της δισκογραφίας του. Τα "Thank God For Sinners" και "Candy Sam" κράτησαν την ένταση σε μόνιμα υψηλά επίπεδα, ενώ οι πολλές στάσεις στο εξαιρετικό "Chrome", που αναμενόμενα είχε την τιμητική του, έκαναν σαφές πως το πρόσφατο υλικό του μπορεί με άνεση να σταθεί δίπλα στα πιο αγαπημένα κομμάτια της δισκογραφίας του, με τα "Hospital", "Black Paint", και "Running to Nowhere" να ανεβάζουν για τα καλά τον παλμό και το συγκρότημα να γέρνει συνεχώς προς τον θόρυβο και την ψυχεδέλεια χωρίς όμως ποτέ να βουλιάζει ολοκληρωτικά μέσα τους

Έτσι, μπορεί τα πυκνά fuzz, οι φορτωμένες κιθάρες και τα μπόλικα στρώματα παραμόρφωσης να απλώνονταν στον χώρο αλλά αυτό συνέβαινε με έναν τρόπο που απέφευγε το χάος καθώς συνεχώς διέκρινες από κάτω μία αξιοθαύμαστη αίσθηση ελέγχου κι ένα groove που σε κρατούσε συνεχώς σε εγρήγορση. Σε αυτό βοήθησε και ο ήχος που ήταν όσο δυνατός και βρώμικος χρειαζόταν χωρίς όμως ποτέ να γίνεται ενοχλητικός ή να καθιστά κάτι μη επαρκώς ευκρινές στο αυτί.

Παραδόξως, μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της βραδιάς μας ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Ένα τεχνικό πρόβλημα με τα drums - που βασάνισαν αρκετά τον Evan Burrows σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους - οδήγησε το γκρουπ σε μια αυθόρμητη εκτέλεση του "Ziggy Stardust" ενώ ο Segall πήγε να ξεκινήσει να τραγουδά και το "Suffragette City" αλλά, τελικά, το πρόβλημα επιλύθηκε και επιστρέψαμε στην κανονική ροή του προγράμματος.

Από αυτό το σημείο όμως και μετά, κάτι φάνηκε να έκανε click, με αποτέλεσμα συγκρότημα και κοινό να συγχρονιστούν, με την ένταση, συνεχώς να αυξάνεται, και την τριπλέτα των "Girlfriend", "Imaginary Person" και "Separation" να μας έχει ήδη αποτελειώσει, πριν το "She" ολοκληρώσει την κανονική διάρκεια του set τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ευτυχώς για εμάς, το σχήμα επέστρεψε γρήγορα στη σκηνή και το "My Lady's On Fire", μοναδικό κομμάτι που ακούστηκε από το εκπληκτικό "Freedom's Goblin", έκλεισε πανηγυρικά μια εμφάνιση που διήρκεσε σχεδόν μιάμιση ώρα. Και αν κάτι είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο είναι το ότι η επιλογή του συγκροτήματος να παίξει σχεδόν ολόκληρη την τελευταία του δουλειά, όχι απλά δεν λειτούργησε αρνητικά, αλλά μας έδωσε την ευκαιρία να ακούσουμε έναν εξαιρετικό δίσκο ζωντανά και να τον ευχαριστηθούμε όπως του αξίζει.

Ακόμη περισσότερο όμως, αυτό που έγινε ξεκάθαρο ήταν πως, παρά τη τεράστια δισκογραφία του, τις δεκάδες συνεργασίες, τα αμέτρητα side projects και την καθολική αναγνώριση που απολαμβάνει πλέον, ο Ty Segall συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη μουσική με το ίδιο μεράκι που είχε όταν ξεκίνησε να παίζει στα υπόγεια της Καλιφόρνιας. Και αυτό ακριβώς το μεράκι είναι που έκανε και αυτή του την εμφάνιση να ξεχωρίσει, χαρίζοντάς μας ένα από τα πιο απολαυστικά rock'n'roll club shows της χρονιάς. Και, κυρίως, υπενθυμίζοντάς μας γιατί εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες ο καλλιτέχνης παραμένει μία από τις ενδιαφέρουσες και ανήσυχες δημιουργικές μορφές του σύγχρονου κιθαριστικού ήχου.

Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος