New Long Fest XX Day 2: Naxatras, Stinking Lizaveta, Slow Crush κ.α. @ Πολιτιστικό Και Αθλητικό Κέντρο Νέας Μάκρης, 21/06/26

Μετά την εκρηκτική πρώτη ημέρα του φεστιβάλ όπου θυμόμαστε με περίσσια ένταση και ενθουσιασμό εδώ, δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει παρά μια αντίστοιχης ευφορίας μέρα. Το τοπίο την Κυριακή στη Νέα Μάκρη υπήρξε λίγο διαφορετικό: λίγο πιο δροσερό, λίγο πιο μελαγχολικό με έμφαση στο shoegaze και το rock ‘n’ roll στοιχείο που γιγαντώνεται σταθερά στη χώρα μας, αλλά και μετά από αρκετά χρόνια, την παρουσία συγκροτημάτων από το εξωτερικό στο εξαιρετικό του lineup. Φυσικά εκεί από τα πρώτα λεπτά, το τοπίο έμοιαζε γνώριμο: κόσμος έτοιμος να απολαύσει τα καλύτερα που έχει να προσφέρει η σκηνή της πόλης και κατ’ επέκταση της χώρας του (πλέον, όχι μόνο), κοκτέηλς και ωραίες μυρωδιές, ένας διάδρομος γεμάτος με καλούδια από τα συγκροτήματα και όχι μόνο.

Όχι πολύ αργότερα, οι Little Black Something ανέβηκαν στην κεντρική σκηνή του New Long Fest, για να δώσουν το σήμα της έναρξης. Υπήρξε από μέρους τους ένα κάποιο άγχος καθώς όπως ομολόγησαν είχαν αρκετά χρόνια να κάνουν κάποια ζωντανή εμφάνιση, το γεγονός αυτό ωστόσο δεν φάνηκε να τους επηρεάζει πάρα πολύ. Το σύγχρονο rock τους ήταν ο ιδανικός ήχος για να φέρει όλους τους παρευρισκόμενους στο φεστιβάλ σε μια εύθυμη διάθεση, ενώ ο ιδιαίτερα επικοινωνιακός τραγουδιστής τους βοήθησε πάρα πολύ στη συμμετοχή του κόσμου αυτές τις δύσκολες και πιο ζεστές, μεσημβρινές ώρες του φεστιβάλ. Ανυπομονούμε να τους δούμε να επιστρέφουν σύντομα εν γένει στις μουσικές σκηνές καθώς η διάθεσή τους είναι αναντικατάστατη.

Το πέρασμα στη λίγο πιο σκιερή δεύτερη σκηνή του φεστιβάλ, γίνεται με την μοναδική ανακάλυψή μου στο φεστιβαλικό lineup και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενη με αυτό που συνάντησα δισκογραφικά αλλά και ζωντανά. Οι νεαροί Nix, είναι ο ορισμός της παροιμίας «μικρά στο μάτι» (χωρίς το ανόητο σόκιν υπόλοιπο της παροιμίας), καθώς παρά την ηλικία τους, τα παιδιά παίζουν αξιοπρεπέστατο έως και πολύ καλό shoegaze / post grunge/ indie/ alt rock, με φωνητικά που θυμίζουν Thom Yorke χωρίς να φαλτσάρουν, και αυτή την τρομερή πηγαία μεταλυκειακή ενέργεια στη σκηνή που δεν μπορείς να έχεις παρά μόνο αν βρίσκεσαι σε αυτή την υπέροχη ηλικία. Τέλειος ήχος, τέλεια ατμόσφαιρα, η κάρτα του Λευκού δράκου με τα μπλε μάτια στην κιθάρα του τραγουδιστή, όλα τέλεια. Όπως και η γλυκιά τους αφιέρωση στους πατεράδες τους που έμοιαζαν να στηρίζουν τη θεότρελη απόφασή τους να γίνουν (και) μουσικοί στην Ελλάδα του σήμερα, ενόψει της ανήμερης γιορτής του πατέρα. Οι Nix σύντομα θα βγάλουν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο και είμαστε όλοι αυτιά γι’ αυτό το τόσο ελπιδοφόρο σχήμα.

Το μουσικό κλίμα, δεν αλλάζει πολύ μεταβαίνοντας στην πρώτη σκηνή. Αδέρφια στο studio με τους Nix αλλά και στις μουσικές με τις οποίες καταπιάνονται, οι Messier 13 είναι ένα σχήμα που έχει απασχολήσει με την πρώτη του δουλειά, "Stay For Awhile" και καθόλου άδικα. Υπήρξε άλλωστε το μοναδικό συγκρότημα των δύο ημερών που συγκέντρωσε πληθώρα υποστηρικτών του με το μπλουζάκι τους στις πρώτες σειρές παρά τον ήλιο, έτοιμο να τραγουδήσει κάθε στίχο. Οι Messier 13 άλλωστε το έχουν κάνει πολύ εύκολο. Παραμόρφωση και δυνατές κιθάρες με ρυθμικό section που σκοτώνει είναι το βασικό τους πεδίο, με το shoegaze των My Bloody Valentine και των Slowdive να αποτελούν τις βασικές αλλά όχι μοναδικές τους εμπνεύσεις. Και οι στίχοι, λιτοί και μελωδικά ατμοσφαιρικοί, προσφέρουν ευκολία στο sing along. Το "Apartment" είναι σίγουρα το τραγούδι τους που σε ένα παράλληλο σύμπαν που ζούσαν στην Αγγλία, θα είχε γίνει τεράστιο hit. Το κοκτέηλ κατέβηκε μονορούφι και μακάρι η ζωή να ήταν κάθε μέρα τόσο απλή, όσο αυτή η στιγμή, όσο τα πετάλια του Kevin.

Πέρασμα στα απέναντι για λίγο doom ορθόδοξο. Οι Bastard Sword ίσως να είναι το μοναδικό συγκρότημα που έχει ασχοληθεί περισσότερο με τον κινηματογράφο απ’ ότι με τη μουσική, ωστόσο και με αυτή τα πηγαίνουν πάρα πολύ καλά. Ένα αλλόκοτο Ξόρκι έχει πέσει πάνω στο μπάσο πρόσφατα, κι έτσι οι Bastard Sword επιδίδονται σε μερικές μεσημβρινές σατανικές τελετές για να καλέσουν τα πνεύματα να είναι με το μέρος μας. Οι ήχοι του "I" τραντάζουν τη Νέα Μάκρη και οι τρίχες της κεφαλής κουνιούνται ρυθμικά πάνω κάτω, αργά, σταθερά και γκρουβάτα. Οι Bastard Sword καταφέρνουν να ταιριάξουν στο απόλυτο το επικό doom metal τους σε μια ημέρα που κατά τα άλλα έχει άλλη ταυτότητα μουσικά, είναι όμως εμφανές πως ανάμεσα στις επιταγές του New Long Fest είναι και το να ταιριάζουν μουσικά είδη σε πολυσυλλεκτικές επιλογές συγκροτημάτων. Είναι σίγουρα η ώρα για έναν ακόμη δίσκο Bastard Sword.

Σειρά για τους Honeybadger να πιαστούν από το doom για να προχωρήσουν στη δική τους desert / stoner / rock ‘n’ roll τρέλα. Το Αθηναϊκό συγκρότημα μπορούμε να το αποκαλέσουμε και πλέον ιδιαίτερα εξοικειωμένο με το σανίδι, μιάς που και από πριν τα μέλη του φέρουν τη δική τους εμπειρία, αλλά και ως Honeybadger δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτες ευκαιρίες. Ειδικά μετά την πρόσφατη κυκλοφορία του "Let There Be Light", οι πολλές συναυλίες οδήγησαν στα καλοκαιρινά εγχώρια φεστιβάλ με αποκορύφωμα το New Long Fest. Άλλωστε, από μόνοι τους μας λένε ότι οι εγχώριες μπάντες έχουν πάρα πολλά να δώσουν, πράγμα που τους τοποθετεί επάξια εντός των εξαιρετικών επιλογών του φεστιβάλ. Πράγματι, οι Honeybadger τα δίνουν όλα ενώ ακόμη ο ήλιος καίει και ενδεχομένως να είναι και λίγο δύσκολη ώρα για μουσική με τέτοια ένταση, ωστόσο δεν τους πτοεί τίποτα. Ειδικά με κομματάρες σαν το "The Green" που εντάξει τα έχουμε πει, τους έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Η επαφή με το κοινό (τους) είναι καθ’ όλα φανερή και πριν προλάβεις να χτυπηθείς, το σετ έχει εξαφανιστεί μέσα στη γκρούβα του.

Άντε τώρα όμως να περιγράψεις στο απόλυτο τι κάνουν επί σκηνής οι Kidney Black. Ίσως να ήταν λίγο καλύτερο να το περιγράψουν οι ίδιοι. Σε κάθε περίπτωση, το ντεμπούτο "Urban Decay" είναι μάλλον απόλυτα ικανό να περιγράψει τη μουσική τους που με βάση μάλλον το post punk εκτείνεται σε garage, punk rock, alt rock, και πάσης φύσης ηλεκτρονικούς ήχους. Ό,τι πρέπει δηλαδή για απογευματάκι στη μικρή σκηνή του New Long Fest και λίγο από αυτό το γνωστό κούνημα που δεν είναι ούτε χορός ούτε χτύπημα αλλά κάτι εκεί ενδιάμεσα. Η πρώτη μου που λέτε συναυλιακή επαφή μαζί τους (αν και μου το λέγανε πως χάνω και πως θα περάσω τέλεια) αλλά οι συνθήκες δεν ευνόησαν, θα πω κι εγώ με τη σειρά μου πως οι Kidney Black στη σκηνή είναι ένας ιδανικός τρόπος να περάσετε το απόγευμα ή βράδυ σας. Τα νεύρα συμβαδίζουν με τη χορευτικότητα σαν ένα ζευγάρι που κανείς δεν περίμενε πως θα τα βρει μα τελικά παραμένει αγαπημένο για χρόνια. Ελπίζω σύντομα να ανανεώσουμε το ραντεβού μας και να τους χάρηκε το υπόλοιπο κοινό εξίσου με εμένα.

Η ώρα όμως ήρθε για το μυαλό να αρχίσει να χάνεται και να ταξιδεύει ολοκληρωτικά, μιας που από εδώ και πέρα, οι λέξεις που ακούστηκαν στη σκηνή υπήρξαν ελάχιστες - συγκεντρωμένες όλες στα λόγια των καλλιτεχνών ενδιάμεσα και τους ελάχιστους στίχους των Slow Dive αργότερα. To instrumental rock ήρθε να τρίξει τα δόντια του στην εικοστή εκδοχή του New Long Fest και δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη μάζωξη η παρουσία των αιώνιων We.own.the.sky. Πόσο μάλλον ενώ κουβαλούν πλέον στις αποσκευές τους το φρεσκότατο "In Your Absence", και με τη διάθεση φορτσαρισμένη από τη συμμετοχή τους στο Dunk! Festival του Βελγίου. Για κάποιον που δεν είχε ξαναδεί το συγκεκριμένο συγκρότημα ζωντανά, μάλλον δεν μπορούσε να διανοηθεί πως μουσική χωρίς στίχους δύναται να γίνει τόσο εκρηκτική. Κι όμως, οι We.own.the.sky μένουν πιστοί σε ένα μουσικό ιδίωμα που παρά την άνοδο και την πτώση του, οι ίδιοι δεν άφησαν το χρόνο να τους παρασύρει ή να τους μετατρέψει, αφιερώθηκαν στο όραμά τους και τελικά ο χρόνος τους δικαιώνει με το post rock να βιώνει ξανά εποχές αίγλης.

Πίσω στην εμφάνισή τους όμως, φάνηκε πως δεν ήταν και πολύς ο κόσμος που έκανε το λάθος να μην πιστέψει σε αυτούς εξ αρχής. Τα κεφάλια συνόδευαν με ευκολία τους αρκετά δύσκολους ρυθμούς. Όσο ο ήλιος έδυε, τα ταξίδια τόσο στον πρόσφατο δίσκο όσο και στο "Home" απέβησαν ιδιαίτερα λυτρωτικά. Πολλά άτομα έδειξαν με πάθος την αγάπη τους για το ιδιαίτερο αυτό ταλέντο τους, ενώ οι ίδιοι δεν σταμάτησαν στιγμή να αποδεικνύουν ότι είναι από τις πιο καλοστημένες μπάντες αλλά και από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς που διαθέτουμε. Στους χωροχρόνους που μας ταξιδεύει η μουσική των We.own.the.sky, κάτι γιατρεύτηκε μέσα μας, ακόμη κι αν ήταν μόνο για εκείνες τις λίγες στιγμές κι εκείνο το βράδυ.

Φυσικά αυτό δεν έμελλε να κρατήσει για πολύ, αφού πλέον μέσα στη νύχτα, ενός άλλου είδους post rock, περισσότερο οργισμένο και εμφανώς πολιτικά φορτισμένο μας περίμενε στην άλλη μεριά. Οι Their Methlab στήνουν μεταφορικές εγκεφαλικές χημείες στο δικό τους μουσικό εργαστήρι, με όπλο τους τη βαθιά εκνευρισμένη μελαγχολία που φέρει η μουσική τους. Η τριάδα αγκαλιάζει μια στιβαρότητα στη σκηνή, που κάτω από το ειδυλλιακό σκοτάδι του αθλητικού κέντρου της Νέας Μάκρης, όπου για μας δυο φορές το χρόνο μεταμορφώνεται σε ένα άλλο μέρος, μια χώρα μαγική, ήρθε να ταιριάξει γάντι. Υπήρχαν στιγμές που οι Their Methlab κάτω από το φεγγάρι έμοιαζαν σαν να παρακολουθείς ντοκιμαντέρ.

Σε ξυπνά όμως η υπενθύμιση της τραγωδίας της γενοκτονίας και του πολέμου όπου το συγκρότημα δεν άφησε ποτέ και συνεχίζει να μην αφήνει ασχολίαστες, μα ούτε και να τοποθετηθούν στη λήθη. Τα riffs των Their Methlab δεν ανήκουν σε αυτό τον κόσμο, όχι ως παρείσακτα μα περισσότερο από την οπτική πως αυτός ο κόσμος δεν είναι αρκετά καλός γι’ αυτούς και όσους τους καταλαβαίνουν. Η συναισθηματική ένταση που χτίζουν οι Their Methlab θα ήταν εύκολο να γράψω πως «δεν μπορεί να περιγραφεί», μα στην πραγματικότητα είναι το απογοητευμένο ξύπνημα όταν δεν αντέχεις πια. Το αναστέναγμα γυρνώντας από τη δουλειά στα όρια του burnout σκεπτόμενο πως δεν γίνεται να είναι έτσι το υπόλοιπο της ζωής σου. Μα και η ταυτόχρονη ελπίδα πως η συλλογική μνήμη, μουσική κι αλληλεγγύη μπορεί να σκοτώσει αυτό το δαίμονα. Πολλά ζευγάρια μάτια κοιτάχτηκαν στιγμιαία και αποφάσισαν χωρίς να μιλήσουν πως θα αντέξουν μία ακόμη (ή και περισσότερες) μέρες. Άντε και για τον επόμενο δίσκο, που άργησε να μας έρθει αλλά ξέρουμε πως σιγοψήνεται.

Πως να έρθεις στα ίσια σου έπειτα από το χαστούκι τούτο; Χαχα, σιγά μην έρθεις! Η ομάδα του New Long Fest μας εξασφάλισε φέτος έπειτα από αρκετά χρόνια τη συμμετοχή συγκροτημάτων από το εξωτερικό. Να είναι αυτό «κέρασμα» για τα 20 χρόνια ή ένα βήμα για κάτι σταθερό; Μόνο του χρόνου θα μπορέσουμε να είμαστε σίγουροι για την απάντηση, το πέρασμα όμως στη μεγάλη σκηνή γίνεται με τους Βέλγους Slow Crush και η αρχοντιά μου είχε καταφέρει να ξεκλέψει λίγη από την σκηνική τους αίγλη νωρίτερα μέσα στη χρονιά στο αγαπημένο Roadburn Festival. Το shoegaze εδώ δεν χωράει εκπτώσεις, μιας που στην τριπλέτα δίσκων τους είναι ξεκάθαρος ο μουσικός πρωταγωνιστικός ρόλος. Το μπάσο της Isa Holliday τραντάζει τα βουνά γύρω από τη Νέα Μάκρη και οι εντάσεις ανεβαίνουν επικίνδυνα μα κι ευχάριστα. Συγκρότημα όνομα και πράγμα.

Ανάμεσα σε σκοτάδι και πολύ καλά δουλεμένα φώτα, οι Slow Crush απλώνουν τις μελωδίες τους από το "Aurora" ως το "Thirst" ευχαριστώντας πολύ για αυτή τη συμμετοχή στο φεστιβάλ, που αποτελεί και την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα γενικότερα. Άξιζε πραγματικά τόσο λόγω της κούρασης όλης της ημέρας όσο και του θεαματικού στησίματός τους στη σκηνή να κάτσεις να τους δεις και να παρακολουθήσεις τη σκηνή από τις κερκίδες. Μπορεί αυτή τη φορά να μην ήταν τοποθετημένοι πάνω στην τεράστια σκηνή της νότιας Ολλανδίας, κι όμως, υπήρχε αυτό το φυσικό σκοτάδι που μπορώ να πω ότι ίσως τους ταίριαζε και λίγο περισσότερο. Είναι άλλωστε τρομερά μεγάλο προσόν να μπορείς να γεμίζεις ένα χώρο με ομορφιά.

Από το ταξίδι στη στιγμή και στο εδώ και τώρα, τη μικρή σκηνή αναμενόταν να κλείσει ένα συγκρότημα που παρότι του εξωτερικού, στις φλέβες του κυλάει αίμα ελληνικό. Οι Stinking Lizaveta, αποτελούνται κατά τα 2/3 από άτομα ελληνικής καταγωγής, τα αδέρφια Παπαδόπουλους δηλαδή, που περίμεναν πως και πως να έρθουν στην Ελλάδα, μαζί με την τρίτη της παρέας, δηλαδή την πιο αλητήρια ντράμερ εν ζωή, Chesire Augusta. Μα πόσα συγκροτήματα μπορούν να παίζουν instrumental rock και να κουβαλούν έστω κι ένα ψήγμα της ενέργειας των Karma To Burn ίσως να ρωτήσει κάποιος. Η τριάδα τούτη θα χασκογελάσει, θα πιάσει τα όργανά της, και θα σε μεταφέρει ευθύς σε ένα διονυσιακό πάρτυ stoner rock ήχων και rock ‘n’ roll αλητείας άνευ προηγουμένου.

Όπως άλλωστε δεν παρέλειψαν να μας πουν ξανά και ξανά με αξιολάτρευτα ελληνικά σπαστής προφοράς, αυτής του θείου από το Αμέρικα με άψογη όμως σύνταξη, μια συναυλία στην Ελλάδα ήταν κάτι που ποθούσαν για πάρα πολλά χρόνια, συνεπώς η συμμετοχή τους στο New Long Fest υπήρξε η πραγματοποίηση ενός ονείρου. Ένα όνειρο στο οποίο μας παρέσυραν ταχύτατα αφού η τρέλα τους μεταδόθηκε σαν ιός μέσα στο πιτ αλλά και τα περίχωρα – ντραμόμπασο κοπανιόταν με άγριες διαθέσεις, και μια κιθάρα η οποία παιζόταν με διάφορα αντικείμενα αντί πένας – την κολώνα της σκηνής, την ίδια τη φωνή του Γιάννη Παπαδόπουλου (τόσους τρελαμένους noisάδες ακούω, ομολογώ ότι δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο να φωνάζει στην κιθάρα του για να βγάλει ήχο, εξαιρετική προσέγγιση).

Χορός, μεθύσι και άγρια αγάπη ξεχύνονταν με απόλυτη συναίνεση και ευθυμία μεταξύ των παρευρισκόμενων κι αυτό αγρίευε περισσότερο τους Stinking Lizaveta. Από το "...Hopelessness and Shame" του παρελθόντος έως και το "Anthems and Phantoms" του πρόσφατου παρόντος, το συγκρότημα τίμησε δεόντως όλη του τη δισκογραφία ενώ δεν παρέλειψαν άνθρωποι έτοιμοι να τραγουδήσουν τις μελωδίες: κι αν είσαι instrumental μπάντα, αυτό είναι τεράστια νίκη. Ένα πάρτυ που τέλειωσε σαν μια ανάσα, και έληξε με το συγκρότημα να κατεβαίνει να αγκαλιάσει όλους όσους ήθελαν να μοιραστούν αυτή τη στιγμή μαζί του. Τέτοιες εμπειρίες δεν ξεχνιούνται ποτέ.

Με αυτά και με αυτά, η στιγμή της λήξης πλησίαζε. Όχι όμως προτού αναλάβουν τη σκηνή οι βετεράνοι πλέον δικοί μας Naxatras, για ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό στα ψυχεδελικά τους σύμπαντα. Οι Naxatras ήταν μάλλον η ιδανικότερη επιλογή για να πλαισιώσουν ως headliners την εικοστή εκδοχή ενός φεστιβάλ που τους ακολούθησε όσο μεγάλωναν, ειδικά ενώ η δεύτερη μέρα του εξελίχθηκε σε ένα ρεσιτάλ ψυχεδέλειας και γενικότερα μουσικής που τείνει στα ταξίδια του μυαλού – όπως ακριβώς δηλαδή και οι τελευταίοι τους δύο δίσκο, "IV" και "V", που τους έχουν εξυψώσει σε ένα μουσικό πάνθεο εντός κι εκτός συνόρων, δικαίως.

Η μεγάλη σκηνή του New Long Fest ντύνεται στα μωβ. Με λίγα κρουστά παραπάνω, οι Naxatras ανάβουν τις μηχανές του διαστημόπλοιου και το ταξίδι μεταξύ του Narahmon και της Numenia των δύο τελευταίων κυκλοφοριών μοιάζει μακρύ μα καταπραϋντικό μετά από ένα τόσο έντονο διήμερο. Από τους δύο τελευταίους δίσκους, οι Naxatras υπό τα πέπλα ενός αψεγάδιαστου ήχου κινούνται σταθερά προς το παρελθόν, σαν ταξιδιώτες διαστημικής σκουληκότρυπας. Αποκορύφωμα φυσικά το τεράστιο "Waves" από τον πρώτο δίσκο, που παρασέρνει τους εναπομείναντες. Στροφή 180 μοιρών, και ο μύθος επιστρέφει στο πρόσφατο παρελθόν για να κλείσει ρομαντικά έναν κύκλο όπου οι Naxatras, σαν σιωπηλοί μα πάρα πολύ αξιόπιστοι αφηγητές, μας οδήγησαν.

Ο κόσμος σαφώς λιγότερος από την προηγούμενη μέρα, νιώθει αυτό το κυκλικό ταξίδι. Τα είκοσι χρόνια του New Long Fest γιορτάστηκαν όπως τους άξιζαν. Με metal να ρέει στις φλέβες του θυμίζοντας τις πρώτες μέρες, με punk που εντάχθηκε στις τάξεις του αργότερα και έδειξε τη δύναμή του, με post punk και χορούς, με stoner και post rock με ή συχνότερα χωρίς λόγια, όλες τις εκφάνσεις δηλαδή της εγχώριας σκηνής που μεσουρανούν αυτές τις δύο δεκαετίες και δίνουν ασταμάτητα στα χέρια και τα αυτιά μας εκπληκτικές μπάντες που παρά τις αντιξοότητες της χώρας μας, αυτές πληθαίνουν και γίνονται όλο και καλύτερες. Όσο οι Naxatras πήγαιναν μπρος πίσω στο δικό τους παρόν και μέλλον, υπήρξαν το ζωντανό παράδειγμα του συγκροτήματος που ξεκίνησε μικρό στο φεστιβάλ, μα τώρα κατακτά τις σκηνές του κόσμου την μια μετά την άλλη. Τελικά, η σημασία του να έχουμε τέτοιες ετήσιες μαζώξεις που αποτελούν υπενθύμιση του γιατί πολλά από εμάς κάνουμε όσα κάνουμε γι’ αυτή τη ρημάδα τη μουσική, αναδείχθηκε στα είκοσι χρόνια μιας διοργάνωσης που δεν έβαλε ποτέ το κεφάλι κάτω με απόλυτη συνέπεια.

Σκέφτηκα πως ίσως θα άξιζε ένα πιο εκρηκτικό κλείσιμο. Πως ίσως τα πυροτεχνήματα των Psychobreak και τα τραγούδια στους Στράφι και τους Bad Movies να κολλούσαν λίγο πιο ιδανικά για την κορύφωση του φεστιβάλ. Παρόλα αυτά όμως, αρχικά ο ρεαλισμός της Δευτέρας ως επόμενης κι εργάσιμης μέρας, μα πολύ περισσότερο ο ρομαντισμός της ενήλικης σοβαρότητας, με έπεισαν ότι η συγκεκριμένη μέρα και το συγκεκριμένο lineup ήταν το σωστό κερασάκι για την εικοσαόροφη τούρτα του φεστιβάλ. Με ηρεμία και ψυχεδελικά ταξίδια, είχαμε το χρόνο και το ορμητήριο ώστε να ταξιδέψουμε νοητά πίσω στις στιγμές μας σε αυτόν εδώ το χώρο όλα αυτά τα χρόνια, ενώ παράλληλα ζούσαμε κι αυτή τη στιγμή που έτρεχε. Το "Citadel" του New Long Fest, χτίστηκε πρώτα από την ομάδα από πίσω, μα κυρίως από τις εμπειρίες μας κάθε χρόνο εκεί αλλά και τα λιθαράκια που όλα τα συγκροτήματα που ανέβηκαν στη σκηνή του μαζεύτηκαν ώστε να χειροτεχνήσουν το πιο πολύχρωμο, παρά τις μαύρες μπλούζες μας, ψηφιδωτό. Στα επόμενα είκοσι, και στο να γεμίσουμε τέτοιες σοβαρές εκδηλώσεις που σέβονται τον εαυτό τους και τους προσκεκλημένους τους.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής