The Gathering @ Floyd, 26/09/26

Η εικοστή έκτη Σεπτεμβρίου του 2026 είχε σημαδευτεί με μεγάλα γράμματα στο ημερολόγιο. Η απόφαση των The Gathering με το lineup του ’95 να εκτελέσουν ζωντανά το εμβληματικό "Mandylion" επεκτάθηκε από μια ζωντανή εμφάνιση σε δύο, κι έπειτα σε μια ολόκληρη περιοδεία που γέμισε συγκινήσεις, κι έμελλε να ολοκληρωθεί με την παρουσία τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη στην Ελλάδα. Πράγμα εύλογο φυσικά μιας που η αγάπη του ελληνικού κοινού τόσο για τους The Gathering γενικότερα όσο και συγκεκριμένα προς το πρόσωπο και τη φωνή της αειθαλούς Anneke Van Giersbergen έχει αποδείξει πολλαπλώς την αντοχή της στο χρόνο.

Όλοι οι δρόμοι λοιπόν για τους Αθηναίους, θα οδηγούσαν στο Λυκαβηττό... ή και όχι. Με τις καιρικές προγνώσεις και άλλες αναγκαίες συνθήκες, η τοποθεσία της συναυλίας μεταφέρθηκε λίγες μέρες νωρίτερα τελικά στο Floyd, πράγμα που έφερνε μαζί θετικά και αρνητικά προσκείμενα, που καλό είναι να συζητήσουμε και να ξεκαθαρίσουμε προτού αφεθούμε μια και καλή στην απόλυτη μυσταγωγία που φέρει μαζί της η μουσική αυτού του συγκροτήματος. Αρχικά, θα πούμε το ρομαντικό της κατάστασης: χάσαμε μια τρομερή ευκαιρία να απολαύσουμε τους The Gathering σε έναν από τους ομορφότερους συναυλιακούς χώρους της Αθήνας υπό το φως της Σεπτεμβριανής πανσελήνου.

Δεύτερο όμως και πιο σημαντικό, είναι ένα θέμα που οφείλει να μας απασχολήσει αποκλειστικά κάποια στιγμή σε άλλο κείμενο, κι αυτό είναι ο νέος νόμος που απαγορεύει σε άτομα κάτω των δεκαοκτώ ετών να προσέρχονται σε κλειστούς χώρους διασκέδασης - πράγμα που με τη μεταφορά της συναυλίας από ανοιχτό δημοτικό θέατρο σε τέτοιο χώρο, σήμαινε αυτόματα πως εισιτήρια που προορίζονταν για ανήλικα άτομα, δεν ήταν πλέον έγκυρα. Με απόλυτη σιγουριά τους The Gathering δεν θα έλεγε κανείς πως τους απολαμβάνει η νεολαία, αλλά δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι τις περιπτώσεις των ανθρώπων που θα θέλησαν να πάνε με τα παιδιά τους στη συναυλία και τελικά δεν τα κατάφεραν λόγω αυτής της αλλαγής.

Πίσω όμως στα θετικά, η πρόσβαση του Floyd είναι σαφώς πιο εύκολη και άνετη ακριβώς στο κέντρο της πόλης, ενώ οι ηχητικές του δυνατότητες συνηθίζουν να είναι ανώτερες κατά μέσο όρο από αυτές του θεάτρου του Λυκαβηττού. Τη βροχούλα του πάντως την έριξε κι ας ήταν τελικά λίγη και έληξε πριν την έναρξη της συναυλίας. Ακόμη περισσότερο, αν κρίνουμε πως το sold out του Floyd ήταν η κορυφή, σε ποσότητα, του κόσμου που σκόπευε να παρευρεθεί στην εκδήλωση, τότε ίσως και καλύτερα που είχαμε αυτή την αλλαγή γιατί το θέατρο θα έμοιαζε κάπως άδειο. Για το τέλος των πρακτικών παρατηρήσεων, έχω πει και θα λέω πάντα, πως μια συναυλία είναι αυτόματα καλύτερη με την παρουσία ενός support / εναρκτήριου σχήματος. Είναι άλλωστε και ζήτημα στήριξης της τοπικής σκηνής.

Στο δια ταύτα όμως, το ζητούμενο ήταν εκεί μπροστά μας κι έμοιαζε με ψέμα. Ενώ το Floyd γέμιζε και γέμιζε, οι ιστορίες των παρευρισκόμενων στη συναυλία της Θεσσαλονίκης δύο μέρες νωρίτερα, μόνο μεγάλωνε το μύθο και την προσμονή. Όπως τη μεγάλωσε και το ομώνυμο "Mandylion" που, αν και όχι ζωντανά, προλόγισε ιδανικά ό,τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Όταν πια οι πρώτες νότες του "Eléanor" γέμισαν για τα καλά τα ηχεία η τηλεμεταφορά σε μια άλλη, ονειρική διάσταση, υπήρξε αυτόματη. Μια τελευταία γκρίνια πριν την απόλυτη αποθέωση, όσο καλό κοινό είμαστε σε κάποια πράγματα, τόσο ανυπόφορο είμαστε σε άλλα. Είναι πραγματικά ντροπή το πόσες φορές έπρεπε σε μια συναυλία που όλοι ανεξαιρέτως γνωρίζουν που βρίσκονται και είναι φανερό πως δεν υπάρχουν μουσικοί τουρίστες, να γίνουν παρατηρήσεις σε συγκεκριμένες παρέες που γκάριζαν τα νέα της εβδομάδας και που θα πάνε για μπύρα μετά. Κάνε την παρατήρηση, θα σου λένε ευχαριστώ οι υπόλοιποι γύρω, και δεν θα πας με νεύρα σπίτι που σου χάλασαν το κλίμα.

Αφού πατήσουμε στο έδαφος και 5-6 γόπες από τους ευτυχώς ελάχιστους που άναψαν τσιγάρο, πίσω στη σκηνή, πίσω στους Gathering. Μου πήρε λίγο να συνειδητοποιήσω πως αυτοί οι άνθρωποι βρισκόντουσαν ξανά πάνω στη σκηνή παρέα. Όχι πως δεν έχουν τριβή με αυτήν, άλλωστε η Anneke όλοι γνωρίζουμε πως είναι παθολογικά εξαρτημένη από το τραγούδι, ενώ τα αδέρφια Rutten δραστηριοποιούνται και με τους εξαιρετικούς Habitants (τουλάχιστον μέχρι πρότινος, αφού πλέον συνεχίζει μόνος του ο Rene). Η θέα όμως των έξι τους να σχηματίζουν ένα κολλάζ από νότες τόσο γνώριμο κι αλλόκοσμο, έφερνε μνήμες από την ιστορική συναυλία τους στο Pinkpop, λίγο μετά από την κυκλοφορία του Mandylion. Άλλωστε, οι ικανότητες τους δεν έχουν γεράσει μισή μέρα. Τι να πει κανείς για τη φωνή της Anneke που σπρώχνει τα δάκρυα στο πλάι του ματιού χωρίς να βάλει καν δύναμη, κι όλα αυτά ενώ χοροπηδάει ασταμάτητα στη σκηνή παρασύροντας κάθε βλέμμα αναντίρρητα επάνω της.

Η επιλογή της συνέχειας του setlist (που γνωρίζαμε βέβαια όσοι θέλαμε τη μορφή του από τις προηγούμενες εμφανίσεις τους, άλλοι επιλέξαμε να αφήσουμε την έκπληξη να οδηγήσει τα συναισθήματα μας λίγο περισσότερο) είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον. Οι απαλές κινήσεις του "Fear The Sea" κόλλησαν με βεβαιότητα κάποια μικρά θραύσματα της ψυχής μας. Τελειώνοντας, οι The Gathering γνωρίζουν την απόλυτη αποθέωση. Χειροκρότημα που φανερώνει τη βαθιά σχέση του ελληνικού κοινού με αυτό το συγκρότημα. Μια σχέση ιδιαίτερη, μιας που παρότι αρχικά αγαπήθηκαν από τους μεταλλάδες, υπήρξαν μαζί με τους Anathema εκείνη την εποχή κυρίαρχος λόγος για να φυτευτεί ένας σπόρος συναισθηματισμού και ευαλλωτότητας σε ένα μουσικό είδος που ως τότε, αυτά τα δυο τα ξόρκιζε ως το απόλυτο κακό. Δρόμους άλλωστε τους οποίους εξερεύνησαν και ακόμη περισσότερο με τις κυκλοφορίες που ακολούθησαν του απόλυτου ντουέτου του "Mandylion" και του "Nighttime Birds".

Με βάση λοιπόν την παραπάνω λογική, το "In Motion #1" εκκινεί έναν κύκλο. Ανοίγει μια παρένθεση σε όλη την υπόλοιπη δισκογραφία των The Gathering με την Anneke στα φωνητικά, κι αυτό διαφυλάσσει μέσα του μεγάλες στιγμές. "The frost, hits me in the eye", όπως πραγματικά μας συνέβη την πρώτη δροσερή μέρα του φθινοπώρου για την Αθήνα, και το "On Most Surfaces" αναδύεται παντοδύναμο και μοναδικό μέσα από το προλεχθέν "Nighttime Birds". Μπορεί να μας έλειψε ένα "Shrink", αλλά χαλάλι που το έχουμε αγκαλιάσει σε παλαιότερες εμφανίσεις της Anneke ως σολίστα στην πόλη μας. Ακολουθούν αποσπάσματα από τη για πολλούς «πειραματική» trip hop περίοδο των The Gathering. Άκουσα να λέγεται από τους πιο μεταλλάδες φίλους ότι τους ζόρισε αυτή η παρουσία ως ενδιάμεση του "Mandylion", άποψη που καταλαβαίνω και γι’ αυτό παραθέτω, μα δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω λιγότερο. Στα samples και το μπάσο του "Analog Park" και τα φωνητικά πειράματα του "Probably Build In The Fifties" οι The Gathering έβαλαν τα θεμέλια για μερικά φοβερά τραγούδια και άλλους τόσους που πήγαν το σκληρό ήχο χιλιόμετρα παραπέρα. Συμπληρώνουν το "Broken Glass" και το "Waking Hour" που εκπροσωπούν τα ιδιαίτερα "Home" και "Souvenirs".

Ήρθε η ώρα, αυτός ο κύκλος να κλείσει. Ένας κύκλος ιδιαίτερα σημαντικός μιας που οι Gathering μας θυμίζουν πως το "Mandylion" δε υπήρξε μια απάτητη κουφή για τη μπάντα, αλλά το εφαλτήριο για τη δημιουργία μερικών υπέροχων δίσκων που κρατούν στο χρόνο λες και δεν έχουν γεράσει μια μέρα – σαν και τους ίδιους. Ιδανικότερος τρόπος για να γυρίσουμε εκεί που ξεκινήσαμε, το "In Motion #2" να έρθει και να συναντήσει το άλλο του μισό για να μας επαναφέρει στο "Mandylion". "Make me cry in vain, leave one tear, touch my face with your sigh" και το εμβληματικό ρεφρέν που ενώνει τα δύο τραγούδια σαν δύο εχθρικά προδιατεθειμένα αδέρφια στρώνει το δρόμο για τις κορυφώσεις της βραδιάς.

Με θέα την πανσέληνο, δυστυχώς σε βίντεο εφόσον δεν είχαμε την πραγματική, το "Leaves" δοκιμάζει με την τρομακτική του φωνητική δυσκολία τις απέλπιδες προσπάθειες μας να συνοδεύσουμε την πάντα χαμογελαστή και άρτια σε απόδοση Anneke. Η κάποτε κοριτσίστικη κι ανέμελη της φιγούρα, πλέον μητρική και φροντιστική, με το χαμόγελο της να κοντεύει να φύγει έξω από το πρόσωπο, αφηγείται το τοξικό ρομάντζο του "Leaves" σαν κατευναστικό παραμύθι. Χαζεύουμε τα χέρια των Wiersma και Rutten αυτές τις λίγες στιγμές που επιτρέπουμε στο βλέμμα μας να περιηγηθεί μακριά από την τροβαδούρο μας. Το μουσικό ιντερλούδιο πριν το τελευταίο ρεφρέν έμοιαζε πως θα είναι η απόλυτη κορύφωση της συναυλίας. Έλα όμως που το "Sand And Mercury" προϊδέαζε ότι να έχουμε περισσότερες συγκινήσεις.

Αν μπορεί ένα κομμάτι εντός του "Mandylion" να υπερβεί τη διαχρονικότητα του "Leaves", αυτό είναι με σιγουριά το "Strange Machines". Παρότι εναρκτήριο του δίσκου, οι The Gathering το φυλούν για να ολοκληρώσει την επίσκεψη στο tracklist του τιμώμενου δίσκου και μάλλον γνωρίζουν τι κάνουν πολύ καλύτερα. Ζούμε κυριολεκτικά τη ρώσικη επανάσταση σε μια μέρα. Ορκίζομαι ότι στο σημείο που η Anneke δίνει αυτά τα τελευταία, εφιαλτικά δύσκολα φωνητικά περάσματα και το κομμάτι περνάει σε ένα κιθαριστικό ντελίριο με τα πλήκτρα του Boeijen σε συνδυασμό με τους ήχους μηχανών να οργιάζουν, ανατρίχιασα τόσο που δεν έχω πια τρίχες στα χέρια. Και όλα αυτά να τα ακούμε dolby surround σε μια βραδιά με πραγματικά εξαιρετικό ήχο.

Δεν είχαν καν τελειώσει όλα. Αντί encore οι Gathering επιλέγουν δύο αγαπημένα τους κομμάτια για το κλείσιμο. Από τη μία έχουμε το "Travel" να αφήνει μια τελευταία ανάσα πριν την απόλυτη αποθέωση. Για το τέλος, αυτό που τυχαίνει να είναι και το αγαπημένο μου τραγούδι των The Gathering, μένει το "Saturnine". "The day you went away, you had to screw me over", η διαλυμένη νεαρή Anneke γράφει και μένει στη δική μας μουσική ιστορία. Κάθε στίχος και μαχαιριά, κάθε μαχαιριά όμως τόσα χρόνια μετά έρχεται με έναν μετριασμένο πόνο από τα χαμόγελα της Anneke και της κάθε Anneke αυτού του κόσμου ανεξαρτήτως φύλου, όσων προσώπων δηλαδή βρήκαν κάποτε παρηγοριά σε αυτό το τραγούδι και γιάτρεψαν τις πληγές τους ώστε να τις τραγουδούν σήμερα με χαμόγελο και αυταπάρνηση. Παρέα με ένα συγκρότημα που λίγοι πιστέψαμε ότι θα ξαναδούμε συγκεντρωμένο, κι όμως αυτοί μας χάρισαν απλόχερα μία από τις πιο μαγικές συναυλιακές βραδιές της χρονιάς. Μάρτυρας μας, το οπαδικό sing-along της μελωδίας προς το τέλος, όπως πολύ καλά και μεταλλάδικα γνωρίζουμε εντός συνόρων.

Έτσι απλά, πέρασαν σχεδόν δύο ώρες. Ο χρόνος άλλωστε κυλά πολύ πιο γρήγορα όταν είναι γεμάτος με μερικές από τις πιο δύσκολες όταν τις βίωνες, μα πιο γλυκές στο τώρα μουσικές σου αναμνήσεις. Το να επισκέπτεσαι ξανά ένα δίσκο που έχει γίνει τριάντα χρονών, πολλώ δε μάλλον ενός συγκροτήματος που τα μέλη του δεν δραστηριοποιούνταν μαζί τα τελευταία χρόνια, έχει πάντα υψηλό πήχη δυσκολίας στην καρδιά, μα αντίστοιχης συναισθηματικής ανταμοιβής. Η βραδιά που τραγουδήσαμε παρέα με τους The Gathering όλο το "Mandylion" και όχι μόνο στην Αθήνα, έχει μείνει πλέον για τα καλά στις προσωπικές μας ιστορίες και μας γέμισε θάρρος για μια εντυπωσιακή συναυλιακή σεζόν που πλησιάζει.

Φωτογραφίες: Γιάννης Βόλκας (από την εμφάνιση της Θεσσαλονίκης)