Held.

Αργήσαμε παραπάνω από ότι έπρεπε για να μιλήσουμε γι’ αυτό το διαμάντι. Μοιάζει σαν να μπαίνω κατευθείαν στο ψητό, αλλά ακριβώς το ίδιο πράγμα κάνει και το "Defending The Earth": με το που πατήσεις την έναρξη, βρίσκεσαι με χρονομηχανή να ταξιδεύεις κάπου στο 2005, κι όμως είναι ακόμη 2026. Γιατί όμως λέω όλα αυτά τα περίεργα; Ε θα έχει να κάνει μάλλον με το γεγονός ότι ο Josh Eppard των Coheed and Cambria και οι Douglas Robinson και Sal Mignano των The Sleeping δοκίμασαν να φτιάξουν το δικό τους Supergroup με όνομα Held. και να γράψουν το πιο φρέσκο post-hardcore της χρονιάς ενδεχομένως. Εντάξει, κάπως λογικό θα έλεγε κανείς, από την αφετηρία που ξεκινάνε όλοι αυτοί. Δεν είναι όμως η ζωή γεμάτη από περιπτώσεις μεγάλων τεράτων που ένωσαν τις δυνάμεις τους και όλα πήγαν τέλεια, οπότε κάτι τέτοιο δεν πρέπει κιόλας να το θεωρούμε δεδομένο (αν και, οι περισσότερες περιπτώσεις supergroups που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή μάλλον είναι αρκετά πετυχημένες).

Βέβαια, κάθε αμφιβολία για το προς τα που θα κυμαίνεται η νέα, πρώτη δουλειά των Held. εξαφανίστηκε με τις ιδανικές επιλογές τους να κυκλοφορήσουν πριν από όλα, τις δύο συνεργασίες τους. Γενικά θεωρώ πως οι συνεργασίες σε έναν δίσκο είναι παντοδύναμες, συνεπώς μπορούν να τον καταστρέψουν ή να τον ανεβάσουν στα ουράνια. Όταν λοιπόν το πρώτο πράγμα που ακούς από το δίσκο των Held. είναι ο Frank Iero (μη ρωτήσεις ποιος είναι αυτός, ο πιο υποτιμημένος κιθαρίστας της γενιάς μας και υπεύθυνος για την κληρονομία των My Chemical Romance και πλέον και των L.S. Dunes) στο "New You Anthem", να σου τη σκάει κιόλας από το πουθενά και να ρίχνει ένα κουπλέ κι ένα ρεφρέν αντί να πιάνει την κιθάρα, βγάζεις το σκασμό και ξανανοίγεις MySpace. Μιλάμε για τρελή κομματάρα εν τω μεταξύ. Ωστόσο έχει ξεκάθαρο αντίπαλο στο "Knifepoint" που κάπως μαστοντονικά επιλέγει τα ύποπτα κρουστά αλλά και τον Graham Sayle των High Vis να αναλάβει τις γέφυρες πριν το ρεφρέν, και η σκληρή του χροιά σε άμεση αντίθεση με αυτή του Robinson δημιουργούν ένα αριστούργημα κομμένο και ραμμένο για sing alongs.

Γενικά δεν ξέρεις από που σε βρίσκει η κάτασταση με τους Held. και το "Grey". Ένας δίσκος που φέρει όλη την σωστή μουσική κληρονομιά των 00s αλλά με πλήρες πάτημα στο σήμερα, ενός σήμερα που ο ήχος αυτός έχει επιστρέψει για τα καλά, με έναν τρόπο που δεν υποδηλώνει πλέον τη μουσική των emo παράταιρων παιδιών μα τη μουσική όλων μας. Οι αναμνήσεις όσων βλέπαμε τότε έναν δυστυχή κόσμο να πλησιάζει, στέκονται σκληρή πραγματικότητα στο σήμερα. Και ευτυχώς, όταν χρειαστήκαμε τους μουσικούς μας ήρωες πίσω, σχεδόν όλοι επανενώθηκαν. Το "Waves Of Fire" δίνει κάποια στοιχεία αυτής της σύνδεσης: "Start feeling afraid now, the whole planet's on fire, I'm not trying to lose you, all I can do I'm dying to pass away, your loss".

To "Grey" πρόκειται για έναν δίσκο τόσο πυκνά γεμάτο από τραγουδίσιμα, αξιομνημόνευτα ρεφρέν και μέρη που δεν γίνεται να το αγνοήσεις. Είτε το "I And I Against You All" να πιάσεις, είτε το ""Through The Cracks", καταλήγεις στο ίδιο φωναχτό «Σκατά!», συνειδητοποιώντας πως έχεις μάθει να τα τραγουδάς ήδη. Χωρίς κανένα απολύτως έλεος οι Held, αποφασίζουν να κλείσουν το δίσκο με τα "Broken Spacesuit: \\Decay & Sand//" και "Emptiness: A Side Effect", δυο καταστροφικά κομμάτια που πραγματεύονται λίγο την περιβαλλοντική κρίση, λίγο τη συναισθηματική κρίση, λίγο το «πως τολμάς να γράφεις το στίχο "I am the negative of nurture and the hate of the pure. I am the sideffect of every sideffect you ignore";». Αλήθεια τώρα; Ακόμη περισσότερο Douglas πως τολμάς έτσι ξαφνικά να φτύνεις brutals, μας ρώτησες;

Tο "Grey" των Held. ήρθε από το πουθενά φέτος σαν μια άτυπη περίληψη όλων των καλών πραγμάτων στα 00s, εκεί ανάμεσα σε όλες τις επανενώσεις συγκροτημάτων που είχαμε για τα καλά ξεχάσει, πιστεύοντας ότι έχουν κάνει τον κύκλο τους. Όλα αυτά, εμφανώς βρίσκουν να επιστρέψουν εκεί που το επιτάσσει η εποχή. Ένας δίσκος στον οποίο αν έχεις ακόμη μέσα σου λίγη μαγεία από το τότε, οφείλεις να πιστέψεις, κι αν δεν την έχεις ζήσει, οφείλεις να γνωρίσεις.

Bandcamp