Rockwave Festival: Kneecap, Fundracar, Twinsanity @ Terra Vibe, 20/06/26

Η συναυλιακή επιστροφή των Kneecap στη χώρα μας και δη στον τόπο του εγκλήματος, εκεί δηλαδή που πέρσυ μας άφησαν με το στόμα ανοικτό, έλαβε χώρα σε ένα αξιοσημείωτο σημείο. Από τη μία, το τρίο από το Belfast έχει μόλις ξεκινήσει την περιοδεία για την υποστήριξη του καταιγιστικού φετινού "Fenian", οπότε και έχουμε την ευκαιρία να το δούμε σε ένα πιο «δικό» του, headline set. Από την άλλη, έπειτα από την πληθώρα αλληλέγγυου κόσμου που στήριξε έμπρακτα το σχήμα το περσινό καλοκαίρι δεδομένης της περιρρέουσας ατμόσφαιρας γύρω από τους Ιρλανδούς, θα είχε ενδιαφέρον τι μερίδα του εγχώριου κοινού θα παρευρισκόταν στο Terra Vibe Park για μια μεγάλη, όπως αποδείχθηκε, συναυλιακή επιστροφή.

Ανηφορίζοντας στη Μαλακάσα, είδαμε πως φέτος, αναμενόμενα, βρισκόμασταν στο δεύτερο, μικρότερο stage, με το χώρο προσαρμοσμένο σχετικά, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις και της διοργάνωσης τις προηγούμενες ημέρες. Επιπροσθέτως, φέτος οι Kneecap διέθεταν και merch, το οποίο έγινε άφαντο, αφού ο κόσμος που είχε κάνει ουρές από νωρίς, οι οποίες, δεδομένου ότι έφταναν μπροστά στη σκηνή, ήταν και το μόνο ζόρικο κομμάτι του στησίματος.

Η αρχή πραγματοποιήθηκε με τους Twinsanity να ανεβαίνουν στη σκηνή στις 20:10, με το πρόγραμμα να τηρείται στην εντέλεια. Το εγχώριο hip-hop σχήμα, σε μια εμφάνιση μαζί με τους Invisible Sounds και τον DJ Micro, ανέλαβε να δώσει παλμό και κυρίως ένταση στη βραδιά. Το όλο project έπιασε εξαιρετικό ήχο, η εκφορά των flows ήταν καταιγιστική, και η πινελιά με το ηλεκτρικό τσέλο αξιοσημείωτη. Ανάμεσα στα κομμάτια τους, που βασίστηκαν στη σύμπραξη "Generation Of Lies" αλλά και τα throwback στις πιο boom bap μέρες, οι Twinsanity φρόντιζαν να επικοινωνούν στο κοινό για όλα όσα έχουν αξία, από τη Γάζα μέχρι τα Προσφυγικά.

Έπειτα από ένα σύντομο διάλειμμα, όλα ήταν έτοιμα για τη συνέχεια. Ενώ λοιπόν που λέτε, περιμέναμε στη δυσανάλογα μεγάλη ουρά για μάρκες, οι Slayer μας χτύπησαν στο κεφάλι. Όχι, δεν διαβάσατε λάθος, οι Fundracar αποφάσισαν να μπουν με τσαμπουκά παίζοντας την εισαγωγή του "South Of Heaven", εκμεταλλευόμενοι την μουσική ποικιλομορφία του παρευρισκόμενου κοινού. Για τα επόμενα περίπου 50 λεπτά, το έμπειρο και ιδιαίτερα αγαπητό σχήμα έδωσε μια αψεγάδιαστη εμφάνιση. Οι Fundracar μεταπηδούσαν με χαρακτηριστική άνεση και ρευστότητα ανάμεσα σε reggae, ska, punk rock, δίχως να χάνουν το βηματισμό τους. Ο κόσμος ανταπέδωσε, αφού κομμάτια όπως οι "Γκόμενες Φάνκυ" ή φυσικα το "Obi-Wan Kenobi" παραμένουν συναυλιακά σημεία αναφοράς. Τα πιο heavy ξεσπάσματα ισορροπούσαν με το σαξόφωνο, τα πλήκτρα έδιναν διαφοροποιημένες εσάνς ψυχεδέλειας, και το ηχητικό ψηφιδωτό των Fundracar, μαζί με τα απαραίτητα μηνύματα και τις σχετικές προβολές στο backdrop, προσγειώθηκε σε ένα συντονισμένο κοινό.

Κάνοντας βόλτες στο συναυλιακό χώρο, μπορούσες εύκολα να αντιληφθείς πως αρκετός κόσμος επέλεξε να εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη του στους Kneecap. Πράγματι, το μωσαικό από τις διάφορες «μουσικές φυλές» που βρέθηκαν, είχε σημείο αναφοράς τις κοινές πολιτικές πεποιθήσεις και τη στήριξη στον Παλαιστινιακό λαό, από τα συνθήματα στο πανό στην είσοδο, μέχρι αυτά που ακούγονταν με κάθε διακοπή στη συναυλία. Στο μισάωρο κενό που επόταν, βρέθηκαν στη σκηνή εκπρόσωποι συλλογικοτήτων και σωματείων, μέλη της Παλαιστινιακής παροικίας και του March To Gaza, πραγματοποιώντας τοποθετήσεις και ενημερώσεις εν μέσω χειροκροτημάτων. Μνήμη, συμμετοχικότητα, αλληλεγγύη. Η συναυλία, ακόμη και σε αυτό το πλαίσιο, δεν επρόκειτο ήταν ένα απλό μουσικό act.

Όλα ήταν έτοιμα, το "Favourite" των Fontaines D.C. ακούστηκε από τα ηχεία. Η τριάδα ανέβηκε στη σκηνή, μαύρα και κόκκινα φώτα κατέκλυσαν τη νύχτα. Είναι δύσκολο πλέον να ξαφνιαστείς από τις συναυλίες των Kneecap, αν ενημερώνεσαι για τα σύγχρονα μουσικά τεκταινόμενα. Η πλειοψηφία των παρευρισκομένων γευτήκαμε πέρσυ το σοκ, και φέτος ήμασταν υποψιασμένα. Αυτή τη φορά δεν χάσαμε χρόνο για να εγκληματιστούμε, αλλά ήδη από τα πρώτα μέτρα του ΤΡΟΜΕΡΟΥ "Smugglers & Scholars" είχαμε πάρει θέσεις μάχης. Η μικρή σκηνή του Terra Vibe επέτρεψε εγγύτητα, ο ήχος και δη τα μπάσα ήταν στην σωστή ένταση, οι Mo Chara και Móglaí Bap ορεξάτοι, απελευθερωμένοι (ωπ, ναι).

Το σετ, αναμενόμενα θα βασιζόταν στο "Fenian", το οποίο και παρουσιάστηκε σχεδόν στην ολότητά του. Τα techno/electro beats του DJ Próvaí ξεσήκωσαν και το πλέον περαστικό, όλα μας συντονιστήκαμε άμεσα σε έναν εκρηκτικό χορό. Το "Carnival" ζωντανά δείχνει το εκτόπισμά του, τα "Better Way To Live" και "Sick In The Head" τραγουδήθηκαν στην ολότητά τους, αποκτώντας τον χαρακτήρα modern classics, όπως συνέβη με όλα τα κομμάτια μέσα από το ντεμπούτο "Fine Art". Ανάμεσα στα τραγούδια, οι κινητικότατοι νεαροί MCs απευθύνονταν στο κοινό διαρκώς (γεμίσαμε «ευχαριστώ»), ισορροπούσαν ανάμεσα στην καταγγελία της αποικιοκρατίας (Άγγλων και μη) και της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη με το προκλητικό τους χιούμορ. Ο αυτοσαρκασμός των Kneecap, τέχνασμα ή μη, αποδείχθηκε μαζί με την εκρηκτική τους χημεία ως μεγάλα χαρτιά που φρόντισαν να δώσουν ένα όμορφο κλίμα στη σκόνη που σηκωνόταν από το κοινό.

Τα διαρκή τους καλέσματα για mosh pits, συνοδευόμενα πάντα από αιτήματα για σεβασμό στο διπλανό και συμπερίληψη και μη cis straight ανδρών μέσα σε αυτά, ήταν αναζωογονητικά και απαραίτητα. Στο "Get Your Brits Out", αφού ειρωνευτήκαμε τη Maggie (τι εννοείς ποια Margaret;) τραγουδήσαμε δυνατά, και στο An Ra νιώσαμε σαν σε rave party αρχές των ‘00s. Ο hardcore αέρας των Kneecap απέδειξε τα punk εχέγγυά του σε στιγμές όπου τα ισοπεδωτικά "Guilty Conscience", "Sayonara", "I bhFiacha Linne" και το "Liars Tale" φυσικά, τα πήραν όλα παραμάζωμα. Μέχρι και ο Próvaí χάθηκε στα pits έπειτα από crowd surfing!

Για περίπου 70 λεπτά οι Kneecap φάνταζαν ως ένα από τα σπουδαιότερα εν ενεργεία συναυλιακά acts. Το πηγαίο τους ταλέντο να μην αφήνουν τον κόσμο να αποπροσανατολίζεται από το πολιτικό τους μήνυμα, αλλά ούτε και να καταντούν σοβαροφανείς κήρυκες, είναι αξιοθαύμαστο. Διότι, κάθε φορά, δίπλα σε ένα "Rhino Ket" και ένα "Big Bad Mo" (το οποίο αναδεικνύεται σε ένα από τα κορυφαία κομμάτια του έτους), μπορούν να μιλούν με πάθος, ειλικρίνεια και ελπίδα για όσα υπόκεινται στην καθημερινότητά τους. Δεν είναι πολιτικά poster boys, ούτε καν πολιτισμικοί αντι-ήρωες, δεν λυγίζουν υπό το βάρος των προσδοκιών. Τη δεδομένη χρονική στιγμή, αφιερώνουν όλο τους το είναι στις μάχες που επιλέγουν να δώσουν και όχι τις μετα-αφηγήσεις γύρω από αυτές. Και αυτό, φαντάζει αρκετό, λυτρωτικό, πρώτα για αυτούς. Για αυτό το "H.O.O.D." πλέον παίζει σε κάθε πάρτυ και στα live τους προκαλεί εκρηκτικές αντιδράσεις και χάος. Διότι, τα σημεία αναφοράς των Kneecap και της υποκουλτούρας τους, συχνά λένε πολύ περισσότερα από την συνθηματολογία ή τις δήθεν αντικειμενικές και μετρημένες ερμηνείες εξωτερικών παρατηρητών.

Οι Kneecap έριξαν αυλαία εν μέσω αποθέωσης με το ισοπεδωτικό "The Recap", ένα εκτός άλμπουμ single, και ένα εκ των καλύτερων κομματιών του 2025. Αφού μας ευχαρίστησαν και αποχώρησαν από τη σκηνή, αφήνοντας το κοινό μπριζωμένο, ιδρωμένο, χαμογελαστό. Κάπου εκεί, ακούγεται μια γνώριμη μελωδία. Οι Kneecap κλείνουν τις εμφανίσεις τους επιλέγοντας σε κάθε χώρα ένα τοπικό άσμα από την εγχώρια αντιφασιστική παράδοση. Για εμάς εδώ, ήταν το «Θα Σημάνουν Οι Καμπάνες» του Θεοδωράκη, σε πρώτη εκτέλεση Μπιθικώτση (ναι, ούτε εγώ περίμενα να συνυπάρξει ποτέ αυτό το namedrop). Λαμβάνοντας υπόψη τη σύσταση του κοινού, το ότι τραγουδήθηκε από την πλειοψηφία, δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Ήταν μια όμορφη κίνηση διεθνιστικής αλληλεγγύης, μια εσάνς επανανοηματοδότησης, μνήμης, σύνδεσης με εγχώρια αντιστασιακή, και πολιτικοποιημένη παράδοση. Ένα παράδοξο μα ουσιώδες φινάλε.

Καθώς αποχωρούσαμε από τη Μαλακάσα, με τα ηχεία πλέον να χτυπούν με rave ύμνους καλώντας σε ένα άτυπο after party, αναλογιζόμουν πόσο δρόμο έχει τραβήξει αυτό το μουσικό σταυροδρόμι μισό αιώνα μετά το "Fight For Your Right" των Beastie Boys. Οι Kneecap, σταθμός αυτής της πορείας γέννημα θρέμμα του τόπου και της εποχής τους, «μεγαλώνουν» μπροστά στα μάτια μας. Η συναυλιακή τους επιστροφή στα μέρη μας επρόκειτο να ήταν πιο σκληροπυρηνική και ας μην θύμιζε ανά στιγμές τυπική συναυλία, μπροστά σε ένα αφοσιωμένο κοινό, σαφώς λιγότερο επηρεασμένου αυτή τη φορά από τα τερτίπια του FOMO και του αλγορίθμου, αποτυπώνοντας στην εντέλεια τον παλμό και την πραγματική δυναμική του σχήματος, στην καλύτερη και πιο ουσιώδη μέχρι τώρα φάση της πορείας του.

Φωτογραφίες: Τατιάνα Γιόβα