Green Lung

Οι Λονδρέζοι έχουν αποτελέσει μεγάλα πουλέν της ιστοσελίδας μας εξ’ αιτίας των προηγούμενων κυκλοφοριών τους. Θεματικά αυτή τη φορά άφησαν τους μύθους και τους θρύλους της πολυαγαπημένης τους βρετανικής υπαίθρου, που τόσο πολύ τους είχε εμπνεύσει και τροφοδοτήσει στις προηγούμενες δουλειές τους, για την πολύβουη πρωτεύουσα.Όχι όμως για τη σημερινή εκδοχή της πρωτεύουσας, αλλά για την προ ενάμιση περίπου αιώνα αυτής και συγκεκριμένα για τη βικτωριανή της περίοδο, κατά την οποία κατασκευάστηκαν επτά νεκροταφεία περιμετρικά του κέντρου για να λύσουν το πρόβλημα της κατοικίας και συγκεκριμένα, της τελευταίας.

Μετά την, απαραίτητη για έναν δίσκο Green Lung, εισαγωγή με το "Open The Hellmouth", το "Dance To The Grave" χτυπάει κατ’ ευθείαν κέντρο ως ένα εντελώς αντιπροσωπευτικό τους κομμάτι. Στο "Black Magick Radio" ακούγεται η επιρροή του Ozzy, αλλά όμως ήδη έχει αρχίσει να φαίνεται για μια ακόμη φορά ότι με έναν μυστήριο τρόπο, οι Green Lung καταφέρνουν να ακούγονται πρωτότυποι παίζοντας μουσική άλλων δεκαετιών. Γι’ αυτό φταίει σίγουρα και το ότι είχαν τη σοφία να αφεθούν εντελώς στα έμπειρα και πολύτιμα χέρια – και αυτιά, προφανώς – του Tom Dalgety (Ghost, The Cult, Opeth κλπ.), ο οποίος ανέλαβε

χογράφηση, παραγωγή και μίξη και πέτυχε ένα φυσικότατο αποτέλεσμα που κάνει τα τραγούδια να ακούγονται με τη ‘70s αύρα που επιθυμούσαν οι δημιουργοί τους.

Στο δυναμικό "The Necropolitan Line" έχουμε την καλύτερη έκφραση του πληκτρά John Wright, όμως στον δίσκο ακολουθούν κι άλλες. Εδώ τα πλήκτρα χρωματίζουν το κομμάτι στο χρώμα που του ταιριάζει περισσότερο ηχητικά, δηλαδή το βαθύ μωβ. Μπορεί ο Jon Lord να είναι θαμμένος σε ένα χωριό κάπου στις εξοχές του Buckinghamshire και όχι στα βικτωριανά νεκροταφεία του Λονδίνου, αλλά οι άτιμοι οι Green Lung κατάφεραν εξαιρετικά πετυχημένα να ξετρυπώσουν το πνεύμα του και να το φέρουν στο στούντιο.

Δεν είχα καταφέρει να αντισταθώ στο να ακούσω αρκετές φορές το πρώτο single που είχαν δώσει στη δημοσιότητα πριν από μερικούς μήνες κι έτσι ήμουν αρκετά εξοικειωμένος με το "Evil in this House". Το οποίο παρά τα πολλά ακούσματα, εξακολουθεί να ηχεί σαν μια πετυχημένη πρώτη γνωριμία με τον δίσκο και είναι μια χαρακτηριστική, μεταβατική τομή μεταξύ του σημαντικότατου "This Heathen Land" και του τωρινού "Necropolitan".

Το "Together in Death" φέρνει μια ατμόσφαιρα νεκροταφείου με την στοιχειωμένη εισαγωγή του, αλλά έχει παράλληλα κι έναν λυρισμό. Αυτό που θα μπορούσε κατά τη γνώμη μου να λειτουργήσει επίσης πολύ ωραία ως single είναι το "Ozymandias", με το ρεφραίν του να σε παρασύρει και το σολίδι να προσθέτει την απαραίτητη ροκιά. Ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, που αναδεικνύει όλες τις επιρροές των Green Lung και αφήνει τον κιθαρίστα Scott Black να ξεδιπλώσει το ταλέντο του.

Πηγαίνοντας ήδη προς το τέλος, πέφτουμε πάνω στο συναισθηματικό αλλά και εξωστρεφές "Alostrael (Be My Babalon)", στο οποίο έφεραν την Riley Pinkerton των Castle Rat να τους κάνει την αφήγηση στην αρχή. Το τελευταίο κομμάτι "To the Gallows Born" είναι βγαλμένο από τα (δικά τους) παλιά, όπως φαίνεται από τις φωνητικές αρμονίες της εισαγωγής. Ο Tom Templar έχει για έναν ακόμα δίσκο δώσει διαπιστευτήρια με τα φωνητικά του κι εδώ μάλιστα τα χρησιμοποιεί εις διπλούν και εις τριπλούν, κάνοντας περισσότερες από μία φωνές ταυτόχρονα.

Δεν ξέρω αν θα βγούνε στο νο.1 της λίστας μας για τη φετινή χρονιά, όπως μας είχε πει ο Tom Templar ότι φιλοδοξούνε, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν έκαναν κάτι διαφορετικό από αυτό που έκαναν και στις προηγούμενες δουλειές τους. Η folk ατμόσφαιρα του "This Heathen Land" ή του "Woodland Rites" εδώ έχει ελαφρώς υποχωρήσει, όμως για μια ακόμη φορά έχουμε στα χέρια μας έναν δίσκο που μπορεί να ακουστεί από την αρχή μέχρι το τέλος και πολλές φορές συνεχόμενα. Σε αυτό συμβάλλει και η όλο και πιο σπάνια στις μέρες μας αίσθηση του μέτρου που έχουν οι Green Lung, αφού κατάφεραν να συμπυκνώσουν την έμπνευσή τους στα απαραίτητα, δηλαδή σε 9 κομμάτια και σε περίπου 41 λεπτά.

Αν είχαμε τη διαστροφή να πούμε οπωσδήποτε ότι κάτι λείπει από αυτόν τον δίσκο σε σχέση με τον προηγούμενο, τότε αυτό ίσως είναι ένα "Song Of The Stones" ή ένα "Oceans Of Time", δηλαδή ένα λίγο «διαφορετικό» κομμάτι που να σφραγίζει την ποιότητά του. Αυτά όμως είναι πταίσματα. Η έμπνευση των Green Lung βρήκε κατοικία σε επτά βικτωριανά νεκροταφεία, που σήμερα μάλιστα χρησιμεύουν και ως πράσινοι πνεύμονες στο τεράστιο Λονδίνο, και έτσι εγένετο "Necropolitan". Οι (δικές μου) προσδοκίες για ένα concept σχετικό με την Αγγλία, όμορφη μουσική, θεατρικές ερμηνείες, στίχους που δεν παίρνουν απολύτως σοβαρά τον εαυτό τους αλλά που κατά βάθος είναι σοβαρότατοι, εκπληρώθηκαν στο έπακρο.