Model/Actriz, French Fry @ An Club, 15/09/26

Αφήνουμε το καλοκαίρι αργά και σταθερά πίσω μας, με τις θερμοκρασίες να μην το μαρτυρούν το ίδιο με την ένταση της καθημερινότητας, έχουμε όμως μια άλλη τρανή απόδειξη γι’ αυτή τη μετάβαση. Οι αγαπημένες μας συναυλίες μεταφέρονται αργά και σταθερά σε εσωτερικά venues και ποιος ο καλύτερος τρόπος να ανοίξουμε αυτή τη σεζόν με τη σύμπραξη του An Club (το οποίο φέτος κλείνει και σαράντα χρόνια λειτουργίας) και του Plissken Festival, μια συνεργασία που κατά καιρούς μας έχει χαρίσει λατρεμένες βραδιές. Η παρθενική εμφάνιση των Model/Actriz στη χώρα μας υπήρξε ένα στοίχημα στο οποίο πιστέψαμε, μιας που είναι φανερή η στήριξη του Rocking στους δίσκους τους, "Dogsbody" και "Pirouette". Προτού αφήσω την οποιαδήποτε υπόνοια για το πως εκτυλίχθηκε το συγκεκριμένο βράδυ, ας μιλήσουμε για την αρχή του.

Κάτι μέσα μου ζητούσε να βρεθώ πολύ νωρίς στο χώρο, να βρω το σημείο μου μιας που ένιωσα πως αυτό θα υπήρξε κομβικής σημασίας. Το An Club άρχισε πολύ γρήγορα να γεμίζει, πράγμα πολύ θετικό για την στήριξη και του support σχήματος. Αυτή τη δουλειά ανέλαβε το one person project του French Fry, που μας μύησε στον προσωπικό του κόσμο που φαινόταν εξ αρχής πως θα ήταν λίγο τρελός. Αυτό καθώς, το αντικείμενο που ξεχώριζε στη σκηνή προτού την έναρξη, ήταν ένα στρογγυλό ρολόι - πρόσωπο που ήταν μάλλον η προσωποποίηση του 9-5. Πράγμα πολύ άμεσα συνδεδεμένο με την τέχνη του.  Συνδυάζοντας κιθάρα και τα έτοιμα samples του, ο French Fry μας σύστησε κατά κύριο λόγο στην πρώτη και φρέσκια δισκογραφική του προσπάθεια, "Quit Your Job!", μεταξύ χιούμορ, ωραίων video (πάντα εκτιμούμε την επιλογή του Μπομπ Σφουγγαράκη, ειδικά στο επεισόδιο με το rave party και τις τσούχτρες).

Ο ήχος στην αρχή θα πω ότι υπήρξε λίγο αχρείαστα δυνατά (ενδεχομένως ίσως βέβαια να φταίει ότι βρισκόμουν τόσο κοντά και ευθεία με τα ηχεία που κοντεύαμε να φιληθούμε) αλλά έστρωσε γρήγορα. Τα τραγούδια και ο ρυθμός του French Fry ζέσταναν αρκετά το κοινό το οποίο απαρτιζόταν μεταξύ άλλων και από εμφανώς φιλικά του άτομα που ήρθαν να στηρίξουν και μπράβο τους. Ακολούθησε μάλιστα και την αγαπημένη μου πρακτική του δωρεάν μοιράσματος CD κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του, καθώς θεωρώ ότι πράγματι οδηγεί σε καλές εντυπώσεις και στο ενδιαφέρον του άλλου να σε ακούσει τελικά - ακόμη κι αν γυρίσει σε σπίτι που δεν διαθέτει συσκευή αναπαραγωγής CD, θα βάλει να σε ακούσει. Ή να προσγειωθεί στα χέρια κάποιου συντάκτη. Ωραίο τυπάκι σε αυτό τον garage rock - eggpunk ήχο που φαινόταν να διασκεδάζει πολύ με αυτό που κάνει και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε πλήρως.

Κι ενώ το An Club γεμίζει σε αυτή την ιδανική του κατάσταση που υπάρχει παντού κόσμος μα όχι σε ασφυκτικό βαθμό, οι αναμνήσεις μου με στέλνουν στο περσινό καλοκαίρι. Ως αυτόκλητη μουσικοταξιδιώτης του underground, τα ταξίδια μου με βρήκαν σε μια τέντα στο Λονδίνο με καύσωνα, να ιδρώνω και να χορεύω χωρίς να σκέφτομαι το αύριο μαζί με χιλιάδες κόσμου υπό τους ρυθμούς των Model/Actriz. Κατά τη γνώμη μου, η μοναδική σανίδα σωτηρίας από την εμφάνιση των Have A Nice Life και τη συναισθηματική καταστροφή που έσπειραν, εμφανιζόμενοι αμέσως μετά. Γνώριζα συνεπώς, από πρώτο χέρι, πως η διονυσιακή αλλόκοτη κατάσταση εντός μιας συναυλίας των Model/Actriz, απαιτούσε σωματική προετοιμασία για το χορό, αφοσίωση και ξεγνοιασιά, με απόλυτο αντάλλαγμα μια εμπειρία σαν καμία άλλη. Βγήκα σε όλα σωστή.

Η ψηλόλιγνη φιγούρα του Cole Hayden, με ψηλά τακούνια, φούστα, ένα πουκάμισο με ζωγραφισμένο πάνω το εξώφυλλο του "Pirouette" και ένα headpiece που σε έκανε να ντρέπεσαι για το πως έχεις ντυθεί εσύ, κυριεύει το χώρο. Στην καρδιά μας και η μπλούζα World Peace του συνεσταλμένου κατά τα άλλα Aaron Shapiro. O Cole, ως άξιος συνεχιστής της Ceremony παράδοσης εμφανισιακά, και ως περήφανος υποστηρικτής του queerness στο post-punk, δεν μένει στις εντυπώσεις. Φλερτάρει με το καθένα από εμάς. Στην αρχή και στο "Donkey Show" με τα μάτια - βρίσκεται άλλωστε για πρώτη φορά μέσα σε αυτή την πόλη. Έπειτα τραγουδώντας μαζί μας στο "Mosquito". Αμέσως μετά, ως ο πρωταγωνιστής του τραγουδιού, σαν "Matador" κι αυτός, δαμάζει τους ταύρους που τον κοιτούν στα μάτια. Κι όλα μετατρέπονται σε έναν απόλυτο και βίαιο χορευτικό σίφουνα από εκεί και πέρα.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Cole είναι το απόλυτο κέντρο της προσοχής. Περνά τον μισό αν όχι περισσότερο χρόνο του κάτω από τη σκηνή, μαζί μας, κι ανάθεμα αν υπάρχει καλύτερος συναυλιακός χώρος στην πόλη μας για τέτοια σκηνικά. Με μια πρόχειρη πλήρως τεκμηριωμένη επιστημονικά ανάλυση, κάθε κύτταρο μέσα στο An Club, ακόμη και τα μικρόβια στο πάτωμα, παραδόθηκε στο χορό. Ο Cole κλέβει προσωπικές στιγμές και χορούς με τυχαία επιλεγμένα άτομα, είναι άλλωστε μια "Diva". Το όμορφο σε όλα αυτά είναι πως πάντα πριν το κάνει, αποζητά την αποδοχή με τα μάτια, δεν προσεγγίζει ποτέ άνθρωπο γι’ αυτό το παιχνίδι χωρίς τη θέλησή του. Οι κινήσεις του είναι αξιοζήλευτες και η μίξη του punk με τον vogueing χορό κάτι αποκλειστικά δικό του. Κλωτσά τον αέρα, κάνει το moshpit την προσωπική του πίστα για λικνίσματα προς τα οποία έχεις μόνο δύο επιλογές: να επικροτήσεις ή να συμμετάσχεις. Μπορεί να μη χαίρουν της ίδιας προσοχής, αλλά η τριπλέτα των Shapiro, Wetmore και Radlauer επί σκηνής στηρίζουν με απόλυτη εμπιστοσύνη στο να κουβαλήσει αυτός το show με τα μουσικά χρώματα που διοχετεύονται με εξαιρετικό ήχο.

Ίσως όλες αυτές οι περιγραφές να οδηγούν στο να πιστέψει κανείς πως οι Model/Actriz είναι μια μπάντα πομπώδης. Κάθε άλλο όμως, προσγειωμένοι και προσηλωμένοι στο απόλυτο τώρα, μας ευχαριστούν θερμά για αυτή την αναπάντεχη υποδοχή, την τελευταία μέρα της τρέχουσας περιοδείας τους, αλλά και την ημέρα των γενεθλίων του Cole, που φυσικά άκουσε και το τραγούδι του για το λόγο αυτό. Ποιος ξέρει τι σκέψεις για τη θνητότητα της φύσης μας και τον εαυτό του περνούσαν κάθε δευτερόλεπτο που έπρεπε να είναι ο απόλυτος διασκεδαστής μας. Η ώρα είχε περάσει μέσα σε στιγμές. Μια μίνι παύση οδηγεί στο κλείσιμο με το "Cindarella" και το απόλυτο "New Face", γράφοντας ιστορία για μία από τις τουλάχιστον πέντε καλύτερες εμφανίσεις στο AN Club στη μετα - Covid εποχή του.

Μπορεί προσωπικά η εμφάνιση των Model/Actriz να με έκανε να νομίζω πως ήξερα τι να περιμένω λόγω πρότερης εμπειρίας, κέρδισα όμως πολύ περισσότερα από όσα νόμιζα. Πολύ συχνά, υπάρχουν στιγμές που δεν πιστεύω πως έχουμε μέλλον σε αυτή τη χώρα. Πως οι κακές απόψεις είναι πολύ περισσότερες από αυτές που επιζητούν την αγάπη και την ασφάλεια για κάθε άνθρωπο και πως κάποια στιγμή όσοι είμαστε κάτοχοι απόψεων της δεύτερης κατηγορίας, απλά θα χαθούμε ή θα φαγωθούμε μεταξύ μας, ή θα αποχωρήσουμε από τούτα τα χώματα. Την ίδια μέρα όμως που αποφυλακιζόταν ένας μπροστάρης δολοφόνων και κάποιοι κουφιοκέφαλοι το γιόρταζαν, κάποιοι αρκετοί από εμάς επιλέξαμε να χορέψουμε σε ένα υπόγειο με έναν άντρα με γυναικεία ρούχα να μας οδηγεί και να είναι αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους performers που έχουν δει τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό με γέμισε λίγη παραπάνω ελπίδα μέσα στα χωρίς σταματημό δυσάρεστα που βιώνουμε.

Μα είναι και αυτή η νέα ομάδα μουσικών, που αποφάσισε να μπλέξει το χορό με το post-punk και το queerness, η οποία ελπίζω να έχουμε την ευκαιρία να την απολαμβάνουμε συχνά. Από τη σχέση που έχουν ήδη χτίσει μαζί μας οι Ditz στην τωρινή μεγάλη νίκη με τους Model/Actriz, μόνο κερδίζουμε - και υπάρχουν εκεί έξω σχήματα που η Αθηναϊκή σκηνή ελπίζω να αγαπήσει στο μέλλον, σαν τους Prostitute και τους Mandy, Indiana που μόνο μεγαλώνουν την ομάδα ανθρώπων που γιορτάζουν τη συμπερίληψη και τη μεγαλύτερη έκφραση χαράς και ξορκίσματος της δυστυχίας: το χορό. Η έναρξη της χειμερινής σεζόν δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη και με απόλυτη σιγουριά, δεν υπάρχει απολύτως κανένα άτομο που μοιράστηκε αυτή την κοινωνία την Τρίτη που μας πέρασε και φέρει διαφορετική άποψη. Ανυπομονούμε για την επόμενη φορά.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής