Godsmack, SixForNine @ Θέατρο Λυκαβηττού, 23/07/26

Από όλες τις καλοκαιρινές συναυλίες, αυτή των Godsmack στο Θέατρο Λυκαβηττού έμοιαζε το μεγαλύτερο μυστήριο στα μάτια μου. Όντας μια από τις τελευταίες χρονικά συναυλίες της περιόδου, αναρωτιόμουν τόσο λόγω του budget που μπορεί να είχε καταναλωθεί στα προηγούμενα live, όσο και λόγω του γεγονότος ότι έχουμε εισέλθει σε περίοδο αδειών/διακοπών τι ανταπόκριση θα έβρισκε. Κυρίως, συμμεριζόμουν την απορία του Sully Erna, ο οποίος στην πρόσφατη συνομιλία μας, εξέφραζε μια άγνοια για το αν έχουν κοινό στην Ελλάδα.

Δυστυχώς, την περίοδο που οι Godsmack έβγαλαν τις καλύτερες δουλειές τους και γιγαντώθηκαν (1998-2005 περίπου), εδώ η πλειονότητα του κόσμου τους αντιμετώπιζε ως μέρος του (κακού) nu metal (καμία σχέση) και κυρίως ως «Αμερικανιά». Ευτυχώς, όλα αυτά έχουν ξεπεραστεί, αλλά το γεγονός παραμένει ότι χρειαστήκαμε σχεδόν 30 χρόνια για να τους δούμε στη χώρα μας; Σε ερωτήσεις τύπου «ποιος είχε δίκιο τελικά;» ή «αν άξιζε η αναμονή;» το σκορ έληξε εν τέλει «πολλά με λίγα». [Χ.Κ.]

Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή…

Οι δικοί μας SixForNine είχαν την ευκαιρία να ανοίξουνε τη βραδιά, παίζοντας για πρώτη φορά στην καριέρα τους στον χώρο του Λυκαβηττού. Μπαίνοντας στο αμφιθέατρο, παρατηρήσαμε ότι ο κόσμος ήταν αρκετός για την ώρα τόσο στις κερκίδες, όσο και μπροστά από τη σκηνή. Η τετράδα των Αθηναίων έπαιξε από την αρχή με πάθος, χαρά και ενθουσιασμό, όπως φαινόταν έκδηλα και από τις αντιδράσεις τους. Εντύπωση έκανε ο καλός και δυνατός ήχος, πράγμα που δεν είναι και πολύ συνηθισμένο σε support εμφανίσεις.

Τα κομμάτια του δεύτερου δίσκου "Parallel Universe", όπως τα "Sea Of Lies" και "Never Ending Road", νομίζω ότι ακούστηκαν πιο «συναυλιακά» και κέρδισαν περισσότερο τις εντυπώσεις. Αυτόν τον μοντέρνο, alternative metal ήχο που παίζουν οι SixForNine, κατάφεραν να τον αποδώσουν πολύ σωστά και επαγγελματικά ζωντανά, γεγονός που τους πρόσθεσε πόντους. Η εμφάνισή τους κράτησε ένα μισάωρο, διάρκεια που ήταν πολύ κοντά στο ιδανικό για να πάρουν μια τζούρα από αυτούς όσοι ήρθανε για να τους δούνε, αλλά και για να τους γνωρίσουν όσοι δεν τους ήξεραν. [Π.Κ.]

Μερικά λεπτά νωρίτερα από το προγραμματισμένο, τα φώτα χαμήλωσαν, από τα ηχεία άρχισε να ακούγεται το "For Those About To Rock", και χωρίς πολλά-πολλά οι Godsmack εφόρμησαν στη σκηνή με το ομότιτλο τραγούδι από το προτελευταίο άλμπουμ τους "When Legends Rise". Η προσοχή, όπως είναι φυσικό, ήταν στραμμένη πρωτίστως στον Sully Erna, αλλά και στον νεοφερμένο Mike Mangini στα drums, ο οποίος θα φέρει για πάντα στο πέτο του τα γαλόνια της θητείας του στους Dream Theater.

Ομολογουμένως, θα το προτιμούσα αν είχα την ευκαιρία να τους έβλεπα με τους πρόσφατα «συνταξιοδοτηθέντες» Tony Rombola και Shannon Larkin, για να δω την «original» σύνθεση των Godsmack, αλλά ο Robbie Merrill στο μπάσο ήταν εκεί, ο Sam Koltun έκανε εξαιρετικά τη δουλειά του και ο Mangini απέδειξε με τον ήχο και το παίξιμό του γιατί είναι top class, δίνοντας έξτρα πόντους και μόνο με την παρουσία του. Ό,τι και να λέμε, όμως, ο Sully Erna μας απέδειξε ότι δεν είναι μόνο το αφεντικό, αλλά και ένας πραγματικός rock star. Kαι πως τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Η εμφάνιση ξεκίνησε καλά, αλλά όχι εκθαμβωτικά, με το μπάσο να χάνεται κάπως, κάτω από την επιβλητική μπότα του Mangini. Τα δε "When Legends Rise" και "You And I" έμοιαζαν κάπως αναγνωριστικά, πριν το "Cryin’ Like A Bitch!" – το οποίο είχε γράψει για τους Mötley Crüe o Erna – ανεβάσει αρκετά τους παλμούς, βάζοντας δυνατά το κοινό στην εξίσωση.

Κάπου εκεί τα πάντα - ο ήχος, η απόδοση, η ένταση, η συμμετοχή του κοινού - ανέβηκαν ένα σκαλί πιο πάνω, όταν οι Godsmack βούτηξαν στο παρελθόν και άρχισαν να βγάζουν το ένα χιτάκι μετά το άλλο από τις αποσκευές τους. Πρώτα με το "Straight Out Of Line" και μετά με το "Awake" ξύπνησαν για τα καλά το Θέατρο Λυκαβηττού και ο κόσμος groovαρε και γούσταρε, μένοντας ζεστός ακόμα και στο (μάλλον μέτριο) "Surrender".

Στην τριάδα φωτιά των "Speak", "Keep Away" και "Voodoo" είχαμε μια μπάντα που είχε ανάψει τις μηχανές στο φουλ, προσφέροντας μια εντυπωσιακή παράσταση, όπου καταλάβαινες γιατί έχουν φτάσει στο status που απολαμβάνουν. Να επισημάνω εδώ ότι η ανταπόκριση του κόσμου ήταν σε γενικές πολύ θερμή, αναγκάζοντας τον Sully να αποδώσει τα δέοντα αρκετές φορές και να αναρωτηθεί ακόμα περισσότερες γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να έρθουν στα μέρη μας. Μεταξύ άλλων, πάντως, απέδειξε ότι είναι ένας πραγματικά ταλαντούχος frontman, εκτός από ένας πολύ καλός και ολοκληρωμένος μουσικός, ο οποίος κατά τη διάρκεια του live τραγουδάει, παίζει κιθάρα, πιάνο και φυσικά… drums!

Διότι, το πιο εντυπωσιακό μέρος του σόου ήρθε όταν το kit του Mangini μεταφέρθηκε στο μπροστά δεξιά (όπως βλέπουμε) μέρος της σκηνής και στα αριστερά εμφανίστηκε ένα δεύτερο kit για τον Erna, με τους δυο τους να επιδίδονται σε ένα απολαυστικό διπλό ντραμιστικό σόου, το οποίο κατέληξε να περνάει από μέρη των "Back In Black", "Walk This Way", "Moby Dick" και "Tom Sawyer". Ένα όχι και τόσο σύνηθες ή προβλέψιμο σκηνικό, από αυτά που μας αρέσει να βλέπουμε στα – όχι τόσο στημένα – live.

Το σόου έχει ήδη απογειωθεί όταν ο Sully Erna ρώτησε πόσοι από το κοινό ακολουθούν την μπάντα από την αρχή της για να τους αφιερώσει το πολύ δυναμικό "Whatever", το οποίο αποτέλεσε ιδανικό κλείσιμο για το βασικό σετ της εμφάνισης.

Χωρίς μεγάλη καθυστέρηση, το κλασσικό πιάνο στήθηκε στη μέση της σκηνής και ο Erna μας χάρισε μια πανέμορφη, εκτεταμένη εκδοχή του καταπληκτικού "Under Your Scars". Με το scarfoundation.org να δεσπόζει πάνω στο πιάνο, ο Sully μας μίλησε για τους φίλους που έχει χάσει από αυτοχειρία και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αρκετοί συνάνθρωποί μας με ψυχικές ασθένειες, αναφερόμενος στους στίχους του τραγουδιού και στο εν λόγω ίδρυμα. Θυμήθηκε τον Cornell, τον Chester, τον Dimebag, τον Vinnie, τον Van Halen και τον Ozzy και όσους μεγάλους rock star έχουν φύγει από κοντά μας, υποσχόμενος πως όσο μπορούμε όλοι μαζί θα κυματίζουμε την rock σημαία και για αυτούς…

Το σόου συνεχίστηκε με μια αρκετά heavy διασκευή στο "Come Together" των The Beatles, η οποία έχει τη φάση της, αλλά νομίζω ότι θα προτιμούσα κάποιο από τα χιτάκια (πχ "Realign") που δεν ακούσαμε. Κι αφού στο τέλος του δόθηκε ο απαραίτητος χώρος για λίγο guitar soloing στον Koltun, η μπάντα οδηγήθηκε στο "Stairway To Heaven" αποδίδοντάς το από το σόλο και ως το τέλος του τραγουδιού.

Ο Erna ανέφερε ότι έχει σκοπό να παίζει όσο του επιτρέπουν συνέχισε με το πολύ δυνατό "Bulletproof" από το "When Legends Rise" πριν η εμφάνιση της μπάντας φτάσει στο αναμενόμενα αποθεωτικό φινάλε του "I Stand Alone", ήτοι της μεγαλύτερης επιτυχίας των Godsmack.

Η σχεδόν μιάμιση ώρα που η μπάντα ήταν στη σκηνή πέρασε χωρίς να την καταλάβουμε, και χωρίς να κάνει καμία κοιλιά. Αντιθέτως απέδειξε γιατί αυτή η μπάντα έχει την επιτυχία που έχει, σταθερά εδώ και τόσα χρόνια και πως τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε χαρίζεται σε κανέναν. Προφανώς έχουν τα τραγούδια, αλλά ταυτόχρονα ξέρουν να στήνουν και να παραδίδουν ένα εξαιρετικό live, με ένταση, πολύ καλά παιξίματα κι αλληλεπίδραση με το κοινό, προσφέροντας ένα θέαμα που δεν χρειάζεται οθόνες και εκθαμβωτικά φώτα.

Μας υποσχέθηκαν ότι θα ξαναέρθουν και όσοι ήμασταν εκεί αναμένουμε ήδη, προτρέποντας τους υπόλοιπους να μην τους χάσουν, αν δοθεί ξανά αυτή η ευκαιρία. [Χ.Κ.]

Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη / Ejekt Festival