Roadburn Festival @ Tilburg, Netherlands 16-17/04/26

Η ιερή συνάντηση του Απριλίου γέμισε και φέτος βάλσαμο τις καρδιές μας, Μέρος Α

Από τους Ειρήνη Τάτση, Αντώνη Μαρίνη, 04/05/2026 @ 14:23

For the English version. Please click here.

Εισαγωγή

Η στιγμή για την ετήσια επιδρομή μας στο μέρος που συγκεντρώνονται τα υπόγεια του σκληρού ήχου, είχε φτάσει. Παράλληλα με τη σηματοδότηση της περιόδου των καλοκαιρινών φεστιβάλ, το Roadburn Festival είναι ένα μέρος που τυπικά μας γεμίζει τις ψυχικές μπαταρίες και μας υπενθυμίζει πως όχι, δεν είμαστε μόνοι μας εκεί έξω. Δεν είμαστε οι μόνοι παράξενοι που πιστεύουμε στην ισότητα και ελπίζουμε στη δικαιοσύνη μεταξύ όλων, μα περισσότερο, δεν είμαστε οι μόνοι περίεργοι ή οι τρελοί της υπόθεσης που πιστεύουμε ακράδαντα πως η μουσική αλλά και η τέχνη φέρουν πολιτικές προεκτάσεις. Στη σύμπραξη αυτή ανθρώπων από όλον τον κόσμο, που έχουν καταθέσει την ψυχή τους σε ένα σημείο εμπιστοσύνης που όλοι χαμογελούν, το Roadburn Festival τείνει να μας δίνει πίσω, ακριβώς όσα ποντάραμε πως έχουμε να κερδίσουμε από την παρουσία μας στην πληθώρα εμφανίσεων που έχει να μας χαρίσει, αν όχι περισσότερα. Με αμέτρητες εμφανίσεις να έχουμε να αναμένουμε με πάθος, ας βουτήξουμε με περίσσιο ενθουσιασμό, σε όσα διεξήχθησαν τις δύο πρώτες ημέρες του φεστιβάλ.

Ημέρα 1

Η μια από εμάς ανυπομονούσε, καθώς ήδη είχε χάσει την υποτιθέμενη πρώτη εμφάνιση των Crippling Alcoholism στην Ευρώπη που δεν πραγματοποιήθηκε. Οι άλλοι αγχώθηκαν, καθώς η πάλη με τα καθόλου αξιόπιστα γερμανικά τρένα τους δημιούργησε αρκετή καθυστέρηση ώστε να υπάρχει πιθανότητα να χάσουν το πρώτο set. Με λίγη καλή διάθεση όμως, όλα πήγαν κατ’ ευχήν, και ο πρώτος καφές έξω από το Hall Of Fame αποκτήθηκε, το αρκουδάκι - φετινή μασκότ του φεστιβάλ αγοράστηκε, και οι είσοδοι του Koepelhal ήταν και πάλι στη θέση τους, μετά από την προσωρινή ανακατάταξη για επισκευές της προηγούμενης χρονιάς. Βάλε τη ζέστη και τον ηλιόλουστο καιρό, το Roadburn Festival έμοιαζε πιο όμορφο από ποτέ.

Αν έχεις έρθει σε επαφή με τη μουσική των Crippling Alcoholism, όπως και το ντόρο που έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομά τους τα τελευταία χρόνια, θα καταλάβαινες την ανυπομονησία της σχεδόν, πρώτης τους εμφάνισης στη Ευρώπη. Με μια πρώτη επαφή την προηγούμενη ημέρα, στη warm up ημέρα του festival (όπως μας εξομολογήθηκε αργότερα ο Walter Hoeijmakers, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, τους έδωσαν την ευκαιρία να παίξουν και την εισαγωγική μέρα γιατί είδαν το μέγεθος της σκηνής που θα παίξουν και αγχώθηκαν), η πραγματική πρώτη ευρωπαϊκή εμφάνιση των Crippling Alcoholism ήταν πλέον γεγονός.

Το ψυχωτικό gothic rock / post punk τους, εξαπλώθηκε στη σκηνή του Terminal σαν αρρώστια. Η εντυπωσιακή, βαθιά φωνή του Tony Castrati δημιουργούσε σταγόνες ιδρώτα με την ευθύτητα της ερμηνείας της - ίσως για χάρη του, πρέπει να ιδρύσουμε τον όρο «καθαρά brutal». Το πάθος με το οποίο τα νεότερα μέλη του συγκροτήματος έδιναν το καλύτερο τους εαυτό εντυπωσιάζει, σοκαρισμένα με το πλήθος του κόσμου που γνώριζε σε βάθος τη μουσική τους, παθιάζονται, κλωτσούν τον αέρα, τρελαίνονται. Δεύτερο μόλις κομμάτι του φεστιβάλ, το "Girl’s Night" και η διονυσιακή διάθεση του έχει καταλάβει κάθε μας κύτταρο. Ακούσαμε νέο κομμάτι. Η παράνοια του "Ottessa" μας παρέσυρε σε κόσμους βρώμικους. Οι Crippling Alcoholism, την δέκατη έκτη Απριλίου, εκτοξεύθηκαν στη στρατόσφαιρα στην καλύτερη στιγμή της ζωής τους, άλλωστε τις υπόλοιπες ημέρες παρακολουθούσαν με παρόμοιο ενθουσιασμό με το κοινό τις υπόλοιπες μπάντες, και μας χάρισαν την καλύτερη έναρξη που μπορούσαμε να ζητήσουμε.

Από εκεί και μετά, η ομάδα χωρίζεται μεταξύ των δύο πλευρών της οδού Spoorlan. Στη μεριά του Main Stage, και με τον χώρο κάτω από το σκηνή του Next να έχει γεμίσει ικανοποιητικά, ευτυχώς όχι ασφυκτικά, η τριάδα των Iskandr πήρε θέσεις και το μεσημβρινό folk-meets-drone-meets-psych ταξίδι δεν άργησε να ξεκινήσει. Οι λούπες και τα εφέ κυριάρχησαν. Τα πνευστά αναμενόμενα στέκονταν μπροστά. Το ακορντεόν έκλεψε την παράσταση. Από τα τρία σετ των Krallice στο Main Stage, το πρώτο και comissioned με τίτλο "Future" αναμφίβολα κουβαλούσε τα περισσότερα ερωτηματικά. Η διπλή κιθαριστική επίθεση αντί καλησπέρας μόνο πρόσθεσε σε αυτά. Πλάι στο ακραίο οργανικό χάος, η προοδευτική (με ή χωρίς εισαγωγικά) αίσθηση κούμπωσε ιδανικά. Τα κομμάτια μπορεί να μην είχαν όνομα, όπως αποκάλυψε η μπάντα, έκρυβαν όμως αρκετές ανατροπές κι ακόμα περισσότερα σόλο στο εξάχορδο μπάσο για να μας πάρουν και μας σηκώσουν.

Από τη μεριά του Koepelhal πάλι, έτεινε να βασιλέψει το σκότος. Οι Shearling, η μετέπειτα εκδοχή των αινιγματικών Sprain, υπήρξαν η πρώτη εμφάνιση μέσα στο Engine Room και όπως ήταν αναμενόμενο, η παράνοια των Alex Kent και Sylvie Simmons κατέκλυσε το χώρο, με κραυγές, συνθέσεις και αυτοσχεδιασμούς που μαγνήτιζαν το βλέμμα. Αποχωρίσαμε νωρίς, για να προλάβουμε τους ανερχόμενους ουκρανικής καταγωγής Machukha στο Hall Of Fame, την πιο καταραμένη σκηνή του φεστιβάλ από άποψη χωρητικότητας και διαμαντιών που φιλοξενεί, και μάλλον πράξαμε σωστά μιας που γρήγορα ο χώρος γέμισε και σχημάτισε ουρά. Με εκπρόσωπο τους το εκπληκτικό "Mochari", οι Machukha απεδείχθησαν μια από τις αποκαλύψεις του φεστιβάλ. Το post black τους κέρδισε μέχρι και τον τελευταίο δύσπιστο.

Επιστροφή στο Terminal Stage και επανένωση της ομάδας, για τους εντυπωσιακούς Pain Magazine. Η σύμπραξη των Birds In Row με το ηλεκτρονικό ντουέτο Maelstrom & Louisahhh, πηγαίνει το post hardcore σε δραματικές προεκτάσεις. Το lightshow και η παρουσία του B στο ίδιο ακριβώς σημείο όπως και πριν τρία χρόνια, ξυπνά μνήμες από την τότε εμφάνιση των Birds In Row. Εμφάνιση με βαρύγδουπη συναισθηματική ένταση. Οι δρόμοι μας χωρίζουν πάλι σύντομα, ωστόσο. Από τη μία, το Main Stage καλεί. Όταν με το που σβήνουν τα φώτα ακούς το "For Those About To Rock", ξέρεις ότι το πράγμα δεν μπορεί να πάει στραβά. Πολύ περισσότερο στην περίπτωση των Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs. Η εμπειρία που έχει αποκτήσει το σχήμα στο πέρασμα των χρόνων βγάζει μάτι. Η ενέργειά τους είναι κολλητική. Το υλικό του "Death Hilarious" αποδόθηκε σε όλο το σκονισμένο μεγαλείο του. Παράλληλα, το Engine Room φιλοξενεί τους Μεξικανούς crust punks Habak, και η εκρηκτική Alejandra Valdez μας παρασύρει σε μια ξέφρενη ασυδοσία αληθινού punk. Το συγκρότημα, εμφανώς συγκινημένο με την ευκαιρία να εμφανιστεί στο φεστιβάλ, έβαλε τα δυνατά του αν και σε σημεία ο ήχος τους πρόδωσε. Δεν είχαν πει όμως ακόμη την τελευταία τους λέξη…

Φαγητό στο χέρι και αγώνας δρόμου για να βρεθούμε και πάλι στο Hall Of Fame. Εκεί, η πιο υποτιμημένη hardcore μπάντα των καιρών μας, οι Eyes, κράτησαν το hardcore ανόθευτο και απέδειξαν ότι πρέπει να έχουμε τα μάτια μας πάνω τους (συγγνώμη). Κλωτσοπατινάδα που μας έστρωσε για τα καλά την ώρα που ανακοινωνόταν το πρώτο μυστικό show του τετραημέρου - Curselifter και Snake Eater ανοίγουν το Skate Hall. Περάσαμε απέξω, είδαμε την ουρά, κατευθυνθήκαμε απογοητευμένοι γοργά στην απέναντι μεριά του φεστιβάλ. Παράλληλα, εντελώς διαφορετικό κλίμα επικρατούσε λίγο πιο δίπλα. Ακόμα και για τα δεδομένα του φεστιβάλ, η παρουσία του Billy Woods έμοιαζε αναπάντεχη. Το hip hop σκηνικό στο Terminal, αντίστοιχο με εκείνο που είχε στηθεί δύο χειμώνες πίσω στα Εξάρχεια, σε πρώτη ανάγνωση δεν ενέπνεε. Η άνεση με την οποία ο Αμερικάνος γύρισε υπέρ του κάθε αναποδιά είχε πολλά να πει. Μέχρι να σκάσει το πέρασμα από "Spongebob", η σύνδεση είχε ολοκληρωθεί.

Οι Ufomammut, δεν χρειάζονται αποδεικτικά στοιχεία. Η πορεία τους, παράλληλη του Roadburn Festival, έχει ορίσει το ψυχεδελικό stoner metal ηχητικά και εικαστικά. Δεν ήταν τυχαία άλλωστε και η επιλογή της εικαστικής κολλεκτίβας που τα μέλη της απαρτίζουν, Malleus, για την εικαστική έκθεση του φεστιβάλ. Εμπειρία που όφειλες να παρακολουθήσεις από μακριά λόγω των visuals, το μπαλκονάκι του εξώστη απεδείχθη κερδισμένο στοίχημα. Η ιταλική τριάδα τράνταξε τα θεμέλια του Main Stage, με το "Stigma" να κυριαρχεί. Τους αποχωριστήκαμε νωρίς λόγω της συχνής επαφής μας με τα lives τους, για να χωρέσουμε σε μια εμφάνιση απωθημένο. Ο Κολομβιανός μάστορας του σκοτεινού industrial EBM Filmmaker, έδρευσε στη σκηνή του Next, και τα beats άνοιξαν ακόμη περισσότερο τη μαύρη τρύπα που εκκίνησαν δίπλα με εντελώς διαφορετικό τρόπο οι Ufomammut. Βγήκαμε έξω ιδρωμένοι και πήραμε μια ανάσα πριν το απόλυτο δέος.

Κατά μία έννοια, κοιτώντας την πορεία των Cult Of Luna μπορούν να τραβηχτούν αρκετές γραμμές παράλληλες σε αντιστοιχία με εκείνη του Roadburn. Από τα αυστηρά υπόγεια πρώτα βήματα μέχρι τη γιγάντωση των ονομάτων τους, κι από τις σταδιακές μεταμορφώσεις μέχρι την άρνηση για συμβιβασμό, τα σημεία τομής είναι εκεί για όσες και όσους ενδιαφέρονται. Στα χαρτιά μας, έχοντας κατά νου τη θηριώδη φύση των εμφανίσεών τους, και τα δύο σετ των Σκανδιναβών ήταν σημειωμένα με μεγάλα γράμματα. Δεδομένου του μοιράσματος σε παλιότερο και νεότερο υλικό, ωστόσο, θα λέγαμε ψέματα αν υποστηρίζαμε ότι δεν ποντάραμε λίγο περισσότερο στο δεύτερο. Το μπάσιμο με "Finland" κατεδάφισε τις όποιες σκέψεις. Από το χαμό του "Leave Me Here" μέχρι το σβήσιμο του "Dark City, Dead Man", το αόρατο χέρι δεν άφησε ούτε δευτερόλεπτο το λαιμό. Κι αν μια ανάσα τολμούσε να γλιτώσει, την παγίδευαν τα συγκλονιστικά φώτα.

Η προσπάθεια για να πάρουμε μια γεύση από το αυστηρά δεκατριάλεπτο set των World Peace έγινε, μα η ουρά ήταν μεγαλύτερη από όσα άτομα χωρά μέσα το Hall of Fame οπότε το σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Αντ’ αυτού, βρέθηκε καταφύγιο στο Terminal και το set των Maruja, στην αισίως τρίτη μας επαφή μαζί τους. Πολλά παρόμοια συναισθήματα με την εμφάνισή τους εδώ μία μόλις εβδομάδα αργότερα, χωρίς όμως τα απρόοπτα, οπότε ας μη μακρηγορήσουμε. Η αποτυχία μας κυνηγά και στο set των Unsane που για κάποιο απροσδιόριστο λόγο τους έλαχε το εξίσου μικρό Next Stage για την απόδοση του "Occupational Hazzard". Μείναμε απ’ έξω λοιπόν και με παρηγοριά δύο νότες από το κλείσιμο του Blawan, αποχωρήσαμε μιας που η επόμενη μέρα προβλεπόταν μακρά, με συνωμοσιολογικά σχέδια για το πως να μην αντιμετωπίσουμε άλλη αποτυχία εισόδου στο μέλλον.

Ημέρα 2

Η λιακάδα στο Tilburg καλά κρατεί, και βάζουμε τη μούρη μας ολιγόλεπτα μέσα στο set των Yellow Eyes που αποδεδειγμένα δίνουν υπέροχα σετ, για να παρκάρουμε εκεί τον Κώστα και οι υπόλοιποι να ενδώσουμε σε ένα δελεαστικό πρωινό με αυγά και μπέηκον. Δεν θα υπήρχαν πολλές ευκαιρίες για φαγητό άλλωστε σήμερα. Η πόλη, στον περίπατο μας για επιλογή σωστό καταστήματος, μοιάζει να έχει ντυθεί ολόκληρη στα χρώματα του φεστιβάλ - μην νομίζεις πως αυτά είναι μαύρα, γιατί οι ψυχές των Roadburners, παρότι μεταλλικές, χρησιμοποιούν με θάρρος όλη τη χρωματική παλέτα. Αφού γεμίσαμε τις ψυχές μας, είχε έρθει και η ώρα να τις αδειάσουμε, σε μια εμφάνιση που υποσχόταν πολλά.

Το commissioned set των Teardrinker που διέπρεψαν στο περσινό τους secret show, ήταν γεγονός. Παραπάνω, βλέπετε το trigger warning που προς τιμήν τους, ανήρτησαν έξω από το συναυλιακό χώρο αλλά και στο video wall εντός του Terminal. Γύρω μας, γνώριμες φάτσες, αυτές των Throwing Bricks και Ontaard, των πρωταγωνιστών δηλαδή του περσινού commissioned set που φέτος κυκλοφόρησε και το διυλίσαμε όπως του αρμόζει, παρόμοια ανυπόμονες με τις δικές μας. "I Hope This Hurts" μας είχε πει η Kim Hoorweg πως θα τιτλοφορείται το έργο τους. Το να πούμε πως μας πόνεσε, θα ήταν βαριά υποτίμηση.

Προσεκτικά δουλεμένα visuals, παρουσιάζουν στατιστικά κακοποίησης με βάση το φύλο, την ταυτότητα αυτού και τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Μαρτυρίες από γεγονότα που συγκλόνισαν, όπως αυτά της ζωής της Gisele Pelicot, της υπόθεσης Epstein, και πολλά ακόμη, μας κάνουν να κλαίμε γοερά. Όχι δάκρυα στα μάτια, λυγμοί κανονικότατοι. Η Kim ντυμένη με την άσπρη νυχτικιά της, ουρλιάζει αλήθειες. Πιάνει το τσέλο. Κάτω επικρατεί ησυχία. "No One If Free, Until We Are All Free". Η non binary χορωδία, τα μελωδικά post περάσματα, οι στίχοι ξυράφια, τα ηχογραφημένα μέρη, η αλλαγή φορεσιάς με τα εσώρουχα εποχής, και το πόσο η Kim ένιωθε την κάθε λέξη και την κάθε νότα, μας διαολόστειλαν μεσημεριάτικα και καλά μας έκαναν.

Σε κάποιους μας πήρε λίγη ώρα να συνέλθουμε. Άλλοι είχαν αντοχές για να δώσουν το παρόν στους All Men Unto Me, και να τους κατακλύσει η μυσταγωγία του Next Stage. Όταν με το καλό συνήλθαμε, το Engine Room περίμενε. Πιστός στο όραμά του, ο Thom Wasluck ανέβηκε ολομόναχος στο σανίδι του Engine Room και τράβηξε τον χώρο στο βυθό του μέσα σε λίγα λεπτά. Ο πολυεπίπεδος ήχος των Planning For Burial παρουσιάστηκε μέσα από λούπες και πετάλια, διατηρώντας το backing track στο ελάχιστο. Οι εναλλαγές από βαθιά σε σκισμένα φωνητικά δεν έχασαν. Πίσω όμως στο Main Stage, η σύμπραξη Wiegedood & Blindman από τη στιγμή της ανακοίνωσης έμοιαζε σαν μία εκδοχή του «μας αρέσει να βγάζουμε τους ακροατές από τη ζώνη άνεσής τους» που μας είχαν πει Βέλγοι κάποια χρόνια πίσω. Το avant-garde στήσιμο ήταν φραγμένο. Η full ambient προσέγγιση επί σαράντα λεπτά δοκίμασε πολλές αντοχές. Το ηλεκτρικό πέρασμα έβαλε εν μέρει τα πράγματα στη θέση τους. Η συνέχεια με τα πνευστά έσκασε ως αναστροφή. Δύσκολη πίστα για τέσσερις το μεσημέρι.

Με τόσο πλούσιο συναυλιακό πρόγραμμα, τα σημερινά panels πήγαν κάπως άκλαυτα, επανορθώσαμε ωστόσο τις επόμενες μέρες. Τους Milkweed τους προσπαθήσαμε, μα τους είδαμε μόνο έξω από την πόρτα του Hall Of Fame. Δυστυχώς γιατί μέσα φαινόταν ελκυστικά απόκοσμη η εμπειρία. Εκεί που δεν θα κάναμε εκπτώσεις, ήταν η κανονική εμφάνιση των Kowloon Walled City στο Terminal, αφού και χθες έκαναν ένα μυστικό πέρασμα. Η μπάντα σταθμός για το underground sludge είναι και πάλι ολότελα ενεργή, και η μεγαλειότητά τους επί σκηνής πείθει και τον τελευταίο. Σαγόνια και μπάσα στα τάρταρα. Ανάσα βαθιά, και αγώνας δρόμου με το ρολόι λίγο πριν το τέλος, για το Main stage.

Τους πότισε και τους ανέθρεψε το Roadburn, από σπόρους σε μπουμπούκια, και από μπουμπούκια σε κάτι τεράστιους καρπούς από αυτούς που πάνε σε διαγωνισμούς για τα μεγαλύτερα οπωροκηπευτικά της κατηγορίας τους. Ο λόγος φυσικά για τους Agriculture, που φέτος θα μας παρουσίαζαν στην ολότητα του το συγκλονιστικό "The Spiritual Sound", στην ίσως μεγαλύτερη συναυλία της μέχρι τώρα καριέρας τους. Δυο λόγια που ανταλλάξαμε χθες το βράδυ με τη Leah, οδήγησαν γοργά στο συμπέρασμα πως η ταπεινότητα συνοδεύεται με μεγαλειότητα. Από άκρη σε άκρη γεμάτο Main stage, ήχος στην εντέλεια, και οι τέσσερις Agriculture να δίνουν την ψυχή τους μέχρι τελικής πτώσεως. Σημαίες της Παλαιστίνης, της trans ταυτότητας και εναντίον του ICE, στέκουν περήφανα μεταξύ τους. Τα φώτα υποτάσσονται στους ρυθμούς τους χωρίς δεύτερη λέξη. Τα φωνητικά του Dan και της Leah ξυρίζουν. Όταν τα σκάει το riff του "Bodhidharma", δεν μένει μισό κεφάλι ακίνητο. Οι Agriculture είναι το black metal της νέας εποχής. Προσγειωμένοι, παικταράδες, τοποθετημένοι όλοι σε παράλληλη διάσταση όσο παίζουν, νίκησαν κάθε άποψη που δεν δέχεται την απόλυτη κυριαρχία τους στο σύγχρονο ακραίο metal.

Κι εκεί που κινήσαμε με τις καρδιές περιβόλι για το πρώτο σετ των Heaven In Her Arms, βλέπουμε την ανακοίνωση για το secret show των Habak στο Skate Hall. Απευθείας μεταβολή, μιας που με τους πρώτους είχαμε ραντεβού και αύριο, για άλλη μια γεύση μεξικάνικου μιας που διαφορετικά, μάλλον δεν θα έχουμε πολλές ευκαιρίες να τους συναντήσουμε. Σοφή απόφαση, μιας που και το Skate Hall τους πήγαινε, αλλά και ο ήχος αυτή τη φορά τους δικαίωσε. Στο Terminal, η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει κατά πολύ. Το shoegaze δεν χρειάζεται πόζες ή φανφάρες, όλοι το ξέρουν αυτό. Οι Slow Crush στη μεγάλη σκηνή του Koepelhal έδωσαν μία ακόμα απόδειξη, σε περίπτωση που χρειαζόταν. Το υλικό του "Aurora" έλαμψε. Τα φώτα έμειναν σχεδόν αυστηρά σε μωβ και ροζ αποχρώσεις. Ο ήχος του ταμπούρου πίσω από το τείχος του θορύβου ήταν σκέτη μούρλια. Απέναντι, έχοντας κλέψει τις εντυπώσεις μία μέρα πριν, οι Krallice επέστρεψαν ~~στον τόπο του εγκλήματος~~ στη Main Stage για το δεύτερο γύρο. Το γύρισμα του διακόπτη από το μέλλον στο παρελθόν έφτανε και περίσσευε για να δικαιολογήσει την αλλαγή διαθέσεων. Η μαυρίλα εδώ ήταν σαφώς πιο πηχτή. Ένα blast beat μετά το άλλο, χωρίς έλεος.

Από την άλλη μεριά, οι Scattered Purgatory βάραγαν δυνατά εντός του Hall Of Fame, κι ενώ χαλαρώναμε στους ρυθμούς τους, η ξαφνική ανακοίνωση για το secret show των Bad Breeding ακριβώς δίπλα, οδηγεί στην εγκατάλειψη του Hall Of Fame και στο γρήγορο τρέξιμο προς το Skate Hall από την ενδιάμεση πορτίτσα. Ευτυχώς, καθώς καταφέραμε να τους χάσουμε στα δύο κανονικά προηγούμενα. Κόρνες α λα Rita Mosss για εμάς τους έλληνες που καταλαβαίνουμε, πανκ και ξύλο στις εξέδρες, αγνή εμπειρία εξαγνισμού μετά από το βαρύ συναισθηματικό φορτίο της ημέρας. Σε κάποιους αυτό κόστισε την είσοδο στο εγκληματικά υποτιμημένο σε χώρο set των Backengrillen. Κάποιοι άλλοι όμως εισχώρησαν και είδαν το θεό με τα μάτια τους. Η αναμονή για την εμφάνιση των Backengrillen ήταν μεγάλη, όπως και η ουρά που σχημάτισε ο κόσμος για να πάρει έστω μια γεύση από το death-doom-jazz «cake» που επρόκειτο να σερβιριστεί μέσα. Μετά από μια εικοσάλεπτη καθυστέρηση , καθώς το φλάουτο της guest μουσικού, φορτωμένο με εφέ, αρνιόταν πεισματικά να συνδεθεί μέχρι που ο ηχολήπτης, ύστερα από δοκιμές και αλλεπάλληλες αλλαγές καλωδίων, τα κατάφερε εν μέσω πανηγυρικών «όλε-όλε» από το κοινό. Η μπάντα, χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή, ξεκίνησε με μια θορυβώδη εισαγωγή, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Mats Gustafsson «τερμάτισε» για ακόμη μία φορά το σαξόφωνό του. Σιγά-σιγά άρχισε να ξεπροβάλλει το κύριο riff του "A Hate Inferior" και όταν μπήκε στο παιχνίδι και ο Dennis Lyxzén, απέκτησε σχήμα το χάος που έμελλε να ‘ρθει.

Για τους χαμένους, δεν ήταν όλα άσχημα, μιας που η απουσία από τo set Backengrillen εξασφάλισε την έγκαιρη είσοδο σε ένα κρυφό διαμάντι, δηλαδή το alter ego των Street Sects, με όνομα Street Sex, εντός του Hall Of Fame. Οι Street Sex παρά την πολυετή τους εμπειρία σε σκηνές, έπαιζαν για πρώτη φορά υπό αυτή την ταμπέλα, αποδίδοντας κομμάτια από το περσινό "Full Color Eclipse". Από την πρώτη νότα το Hall Of Fame μετατρέπεται σε rave party, το "Turn Blue" έχει το καλύτερο ηλεκτρονικό σκάσιμο, και θα νόμιζε κανείς πως ήταν το πιο χορευτικό σετ, αν δεν συνέβαιναν τα έσχατα λίγο αργότερα. Στην άλλη μεριά του χάρτη και μετά την ισοπέδωση της «early era» εμφάνισης, οι προσδοκίες για τον επαναληπτικό ήταν προφανώς στη στρατόσφαιρα, και οι Cult Of Luna προφανώς ανταπεξήλθαν. Το ξεκίνημα, βγαλμένο απευθείας από το "The Long Road North", έβαλε τις βάσεις. Οι βουτιές στο υπέρτατο "Vertikal" ήταν να τις πιείς στο ποτήρι. Η ευκολία με την οποία ολόκληρο το venue ακολουθούσε στα ρυθμικά φαντάζει δύσκολο να μπει σε λέξεις.

Κι όσο κάποιοι βιώνουν το απόλυτο Cult Of Luna ζεν, κάποιος άλλος ήξερε ότι θα προλάβει δέκα λεπτά - για καλή της τύχη αυτά ήταν το αγαπημένο της "I: The Weapon". Μόνο τόσο, γιατί στο διπλανό Next Stage, εκεί που κανείς δεν το περίμενε, εκτυλίχθηκε το πιο καταιγιστικό χορευτικά set τους φεστιβάλ. Οι Mandy, Indiana, που προσφάτως άρχισαν να ανεβαίνουν με το "Urgh", κατέστρεψαν κάθε πατριαρχική μπουρδολογία στο πέρασμα τους. Η Valentine Caulfield βαρέθηκε. Ξεπέρασε τα τραύματά της, και με έναν αψεγάδιαστο λόγο για τη φεμινιστική αυτοδιάθεση, ζήτησε από τους άντρες που ποζάρουν αλληλέγγυοι, να μαζέψουν αυτοί τους φίλους τους, γιατί εμείς, έχουμε βαρεθεί να βγαίνουμε τρελές κι υστερικές. Φτάνει, ως εδώ, ο συμπεριληπτικός φεμινισμός πρέπει να ξεκουραστεί, να διασκεδάσει και να χορέψει χωρίς ενοχές ή δεύτερες σκέψεις. Και σε ένα διονυσιακό σετ, το οποίο έβγαλε για όλο του το υπόλοιπο μαζί μας κάτω να μας σέρνει ένα προς ένα στο χορό, θάψαμε όλα τους ανά περιόδους κακοποιητές μας κάτω από τα πλακάκια του Next Stage και των αδάμαστων beats των Mandy, Indiana.

Κάποιοι εδώ γύρω τα έλεγαν, τα ξαναέλεγαν και πάλι από την αρχή. Κάπου τους βρίσκαμε, κάπου τους χάναμε, σε τελική ανάλυση όμως η ευκαιρία για Zu στο Paradox ήταν υπερβολικά καλή για να την προσπεράσουμε ακόμα κι εμείς. Το δέσιμο της τριάδας είναι παροιμιώδες. Τα ρυθμικά δεν έχασαν στιγμή. Η ένταση έμεινε τέρμα. Οι ιδέες του "Ferrum Sidereum" σερβιρίστηκαν απολαυστικά. Μετά τη δόση μας από το δυομισάωρο σετ τους, επιστροφή στην Main Stage πραγματικότητα. Τελευταία φορά που βρέθηκαν στη μεγάλη σκηνή του 013 οι Nothing, το ημερολόγιο έλεγε 2022 και δίπλα τους στέκονταν οι Full Of Hell. Κι αν αυτή τη φορά η μπαγκέτα ήταν μόνο δική τους, το αποτέλεσμα παρέμεινε εξίσου εμφατικό. Οι παραμορφώσεις, τα χτισίματα, τα κινηματογραφικά συνοδευτικά οπτικά, όλα ήταν στη θέση τους. Μπόνους πόντοι για τα εντός ρυθμού παλαμάκια στο "Famine Asylum".

Από απέναντι και με αντίστροφη φορά, το Engine Room καταλήφθηκε από τους μυστηριώδεις Bosse-De-Nage. Με την πρόσφατη κυκλοφορία του υπέροχου "Hidden Fires Burn Hottest", πολύ κοντά στο κλείσιμο της βραδιάς, οι Αμερικανοί μπλέκουν το post με το black σε μια εμφάνιση που ξεκούρασε το πνεύμα της έντονης ημέρας με ταξίδι. Κι αφού περάσαμε κι εμείς από το Paradox για το υπόλοιπο μισό του set των Zu και κάναμε καινούριους φίλους (ανακαλύπτοντας ένα σημαντικό shortcut στους δρόμους), ολοκληρώσαμε τον κύκλο στον εξώστη του Next, για τα νυχτερινά τερτίπια των TCR Collective και το live Dj set της NGHTCRLR (ή και King Woman, για όσα πιστά). Κουνηθήκαμε, για όσο αντέξαμε, και τσουγκρίσαμε μπύρες γιορτάζοντας το milestone του μισού φεστιβάλ.

Photo Credits και πολύτιμη βοήθεια στα κείμενα:

Κώστας Λιλιόπουλος

Facebook
Instagram: @kostasliliopoulos

Μαριλένα Τσίγκου
Instagram: @earthbound4

Δείτε όλες τις φωτογραφίες ❯

Ειρήνη Τάτση

Από την πιο συγκινητική μελωδία έως τον πιο ενοχλητικό θόρυβο, πιστεύει βαθύτατα στην θεραπευτική ιδιότητα της μουσικής ως βιωμένη εμπειρία. Έχει αφιερώσει όλο τον ελεύθερο της χρόνο στο να ανακαλύπτει...

Αντώνης Μαρίνης

Κομπιούτερς, αριθμοί και μουσικές. Προτιμά το ροκ του σκοτεινό και έξυπνο. (Συνήθως.) Εκτιμά εξίσου ιδιότροπες και πιασάρικες μελωδίες. Πιστεύει ότι η ιδανική ακρόαση δίσκου γίνεται συνοδεία booklet....