Bosse De Nage

Το "Hidden Fires Burn Hottest" έρχεται μετά από οκτώ χρόνια σιωπής για τους Bosse-de-Nage, ένα διάστημα αρκετά μεγάλο ώστε να δημιουργήσει προσδοκίες αλλά και αμφιβολίες. Η μπάντα από το San Francisco είχε ήδη χαράξει μια ιδιαίτερη πορεία στον χώρο του post-(black)metal, ξεκινώντας από πιο παραδοσιακές, μελαγχολικές, κατάμαυρες ρίζες και εξελισσόμενη σε κάτι πολύ πιο ανοιχτό και υβριδικό, μετά το εξαιρετικό "All Fours" και το φανταστικό "Further Still". Το ερώτημα λοιπόν ήταν αν η επιστροφή τους θα επαναλάμβανε τη συνταγή ή αν θα επιχειρούσε να την επεκτείνει.

Σου έχω την απάντηση γρήγορα. Tο νέο αλμπουμ μοιάζει με συμπύκνωση όλων των στοιχείων που καθιέρωσαν τη μπάντα, αλλά ταυτόχρονα δείχνει διάθεση για νέες, πιο παράξενες κατευθύνσεις. Το άνοιγμα με το "Where to Now?" δίνει τον τόνο. Μια παράξενη post-hardcore ενέργεια, νευρικά riffs και σχεδόν lo-fi αίσθηση παραγωγής, πριν το κομμάτι καταρρεύσει σε μια σκοτεινή, ατμοσφαιρική black metal δίνη με εκρήξεις από blast beats και υστερικά φωνητικά. Κι όμως, κάπου στη μέση εμφανίζεται ένα απρόσμενο jazzy πιάνο που λειτουργεί σαν ψευδής ανάπαυλα πριν το χάος επιστρέψει. Aρχή ήμισυ παντός. Κάτσε καλά!

Πάμε παρακάτω. Στο "Mementos" οι Bosse-de-Nage πειραματίζονται με spoken word περάσματα και σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα πριν το κομμάτι μεταμορφωθεί σε ένα τεράστιο κύμα από μοντέρνο και ατμοσφαιρικό black που καταλήγει στο δικό τους post-metal. Αυτή η συνεχής εναλλαγή έντασης και ηρεμίας είναι ίσως το μεγαλύτερο όπλο του δίσκου. Και τα καλπάζοντα τύμπανα πόσο με πιάνουν τα γαμημένα. Το "In Τhe Name Οf Τhe Moth" μετά, κινείται πιο αργά και βαριά, χτίζοντας υπομονετικά την ένταση μέχρι την αναπόφευκτη έκρηξη. Ρε αυτό doom-ιζει. Είναι εντυπωσιακό το πόσο οργανικά καταφέρνει η μπάντα να περνά από ambient ή σχεδόν jazz ιδέες σε καθαρό black metal χωρίς να ακούγεται ποτέ αποσπασματική. Γαμεί κανονικότατα.

Παράλληλα, τα μικρά ambient μεν θορυβώδη δε, διαλείμματα όπως το "With a Shrug" ή το "Triangular Dream" λειτουργούν σαν αναγκαίες ανάσες μέσα σε έναν κατά τα άλλα καταιγιστικό δίσκο. Δεν είναι απλώς γεμίσματα, αντίθετα, για μένα ενισχύουν την αίσθηση ότι το άλμπουμ λειτουργεί σαν ενιαία αφήγηση με διαρκείς κορυφώσεις και χαλαρώσεις. Όμορφα σκαμπανεβάσματα. Οπως και στο "Underwater" που έρχεται μετά το δευτερο και με μια σάπια αλλά μοντερνα hardcore μελωδία με παραμορφωμένα riffs και διαπεραστικές κραυγές φτιάχνει για μένα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Άμεσο, μπλεγμένο, συναισθηματικό και αληθινό.

Η κορύφωση ή τα εκρηκτικά κρεσέντο έρχονται σε κομμάτια όπως το "No Such Place" και το "Frenzy". Το πρώτο ξεκινάει με ένταση χωρίς προειδοποίηση και αναπτύσσει μια σχεδόν ωκεάνια ατμόσφαιρα, θυμίζοντας πώς η μπάντα διατηρεί τις black metal (παντα με post-ίλα και sludge-ίλα) ρίζες της χωρίς να εγκλωβίζεται σε στερεότυπα. Το "Frenzy", από την άλλη, είναι ένας μικρός χαοτικός θρίαμβος. Είναι εκεί που το εκρηκτικό black metal ξαφνικά λυγίζει σε ambient περάσματα πριν επιστρέψει ακόμη πιο βίαιο. Νευρωτικό.

Στο κλείσιμο, το "Leviathan" λειτουργεί σαν σύνοψη όλων όσων προηγήθηκαν. Τεράστια post-metal riffs, φρενήρη τύμπανα και μια αίσθηση σκοτεινής μεγαλοπρέπειας που αφήνει τον δίσκο να καταλήξει σε μια σχεδόν αποκαλυπτική κορύφωση. Ερεθιστικό. 

Οι Bosse-de-Nage δεν εγκαταλείπουν τελικά μετά από τοσα χρόνια την ταυτότητά τους, αλλά στο "Hidden Fires Burn Hottest" δείχνουν πιο τολμηροί από ποτέ. Εγώ νόμιζα οτι το έχουν διαλύσει. Η μπάντα όμως εξακολουθεί να ισορροπεί πανέμορφα ανάμεσα στο χάος και την ατμόσφαιρα, στη βία και την ευαισθησία. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος πυκνός, ανήσυχος και συχνά απρόβλεπτος. Είναι ένας δίσκος στον οποίο μπορείς πραγματικά να χαθείς. Για μένα επιστρέφουν με τον πιο ανήσυχο και πολυδιάστατο δίσκο της καριέρας τους.