Mandy, Indiana

Με τόπο δημιουργίας το Manchester, μόνιμη βάση το Βερολίνο και την τραγουδίστρια Valentine Caulfield να κατάγεται από την Γαλλία, οι Mandy, Indiana είναι ένα γκρουπ που μοιάζει στρατηγικά τοποθετημένο για να έχει εξαιρετική κατανόηση του ευρωπαϊκού καλλιτεχνικού underground. Μάλλον δεν είναι τυχαίο πως διαδέχονται το αξιόλογο ντεμπούτο τους "I’ve Seen A Way" του 2023 με μία αισθητά ανώτερη και πιο φρέσκια δουλειά, με την μπάντα να αξιοποιεί κάθε πιθανό καλλιτεχνικό εργαλείο.

Από όποια πλευρά κι αν το δεις, το "URGH" είναι ένα σκληρό άλμπουμ. Μουσικά - αφού έχει πρώτα αφουγκραστεί την στροφή του post-punk και του noise-rock προς όλο και πιο χορευτικούς club ήχους - δομείται γύρω από τα αιχμηρά, ψυχρά beats/samples του Simon Catling και του Alex Macdougall και χτίζει ένα επιθετικό και νευρωτικό EBM/Industrial άλμπουμ που ηχεί αδυσώπητο και αδάμαστο. Κάτω όμως από την ηλεκτρονική του φορεσιά, η καρδιά του άλμπουμ πάλλεται με καθαρές noise διαθέσεις - όπως ακριβώς η ανατομία της ανθρώπινης μορφής στο φανταστικό εξώφυλλο αλλάζει συνεχώς όψεις: Οι Mandy, Indiana είναι σχήμα συγγενικό με τους Gilla Band, τους Model/Actriz, ίσως ακόμα και με το θαυμάσιο περσινό "Hexed" της aya.

Είναι όμως ακόμα σκληρότερο θεματικά. Έχοντας υπάρξει στο παρελθόν θύμα βιασμού, η Caulfield άκουσε την παρότρυνση του θεραπευτή της να μιλήσει για την εμπειρία της και να την εξωτερικεύσει. Ως αποτέλεσμα, το "URGH" δεν είναι άλμπουμ εξομολογήσεων: είναι ένα άλμπουμ οργής κι εκδίκησης, ένα άλμπουμ μανίας και ανάγκης για σωματική και πνευματική κάθαρση. Η ένωση αυτής της οργής με την εξίσου "τυφλή" μουσική, καταλήγει να μοιάζει καθόλα λογική, και η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι ποιητική ή συμβολική. Είναι το αντίστοιχο του να πολεμάς την φωτιά με την φωτιά.

Το υλικό του "URGH" είναι φτιαγμένο για να λάμψει στο σανίδι. Δυσκολεύομαι να φανταστώ πως το κοινό δεν θα παρασυρθεί σε πραγματική έκσταση με τραγούδια σαν το "Cursive", το "Life Hex" και το "Magazine", εκεί που το spoken word της Caulfield δένεται με οριακούς techno ρυθμούς. Η αντίθεση ανάμεσα στον χαοτικό βιομηχανικό ήχο της μουσικής και την φινέτσα της γαλλικής γλώσσας δεν προσδίδει στον ήχο απλώς ένα coolness, αλλά ένα παράξενο και ρευστό ρεαλισμό. Τα τραγούδια, ξεκάθαρα, θέλουν να θερίσουν κεφάλια και να σε παρασύρουν στον σκληρό τους χορό.

Κάποια ξεχωρίζουν. Η παρουσία του Billy Woods - με φόρα μετά από τον μάλλον κορυφαίο hip-hop δίσκο του 2025 - στο νευρωτικό "Sicko" είναι παράσημο για τους Mandy, Indiana. Το τραγούδι όμως που συνοψίζει όλην την ουσία του "URGH" είναι χωρίς αμφιβολία το "Ist Halt So". Το beat σε παρασέρνει, το κιθαριστικό θέμα του Scott Fair γεννάει σκοτοδίνες και οι στίχοι φεύγουν από το μερικό για να φτάσουν στο συλλογικό βίωμα:

Θα παρελάσουμε μαζί, οργισμένοι, με αλληλεγγύη

Σε εκείνο το σημείο (κι όχι μόνο για την αναφορά στη Γάζα) οι Mandy, Indiana έχουν πια πάρει ξεκάθαρη θέση: είναι με τα θύματα και τους αδικημένους, ενάντια στον ρατσισμό, τη βία, την τοξική αρρενωπότητα. Έχουν πάρει θέση "μαζί μας", εναντίον των "άλλων". Αυτό βοηθάει τον δέκτη ακόμα περισσότερο να δει στην μουσική τους κοινές, σκληρές παραστάσεις. Γεγονός που αρκεί για να μας πάρει μαζί τους στο ειλικρινές, χωρίς στολίδια 35λεπτο ταξίδι του "URGH" - παραβλέποντας λίγο και το γεγονός πως η μουσική είναι, σε στιγμές, λίγο μονότονη και χωρίς αρμονικό πλούτο. Πιθανόν εξάλλου αυτό να αλλοίωνε την φύση του.

Όλα τα παραπάνω αρκούν για την ετυμηγορία: Το "URGH" πρέπει να ακουστεί και να βιωθεί όπως του αρμόζει, ως δηλαδή ένα πολύ καλό άλμπουμ-δήλωση από μια μπάντα που αξίζει να μεγαλώσει μέσα στον σύγχρονο industrial/noise rock χώρο. Οι Mandy, Indiana αξίζουν πλέον για τα καλά την προσοχή μας, αν και για να έχουν διάρκεια θα χρειαστούν επιπλέον πράγματα από την φωτιά. Αυτή όμως, για τώρα, αρκεί.

Bandcamp