Στην περίπτωση της Ισπανίας, φιλοξενούμε αρκετές εκφάνσεις της πλούσιας μουσικής τούτης της χώρας, ακόμη πιο εύκολο να συνδεθούμε όμως, όταν αυτή δεν έχει λόγια. Οι El Altar Del Holocausto είναι ένα σχήμα που αν κάποιος είχε ανέκαθεν τριβή με τον ήχο θα γνωρίζει, καθώς αποτελούν πάγια δύναμη του ήχου στη χώρα τους. Μετά την τριλογία δίσκων που τους απασχόλησε στα 10s κλείνοντας ένα μεγάλο κεφάλαιο, επιστρέφουν ανανεωμένοι με το "Ecos", ένα έργο με επιρροές σκορπισμένες μεταξύ post-rock, ψυχεδέλειας και instrumental prog, καθώς και κάποιες αναπόφευκτες δόσεις post metal.

Συναντώντας το "Ecos" έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικά καλαίσθητο διαμαντάκι με μια γάργαρη μουσική ροή και παραγωγή, πιστοί στην ταυτότητα τους, όπου μοιάζει ξεκάθαρο πως η τριλογία αυτή δεν ήταν η φυλακή τους. Δεν κάνουν κάτι ίδιο, μα δεν ξεχνούν ποιοι είναι. Μια ακρόαση του "Sterna" θα δώσει όποιο διαπιστευτήριο. Μην ψάχνετε πιο μακριά αν αναζητάτε ορχηστρική ομορφιά σε αυτή τη μεριά της μουσικής.

Bandcamp

Έχει μια παράδοση η Βρετανία στον progressive ήχο όπως και να το κάνουμε. Ενεργοί εδώ και λίγα χρόνια, οι Every Hell αποτελούν ένα αμάλγαμα μελών από άλλα συγκροτήματα που τα περισσότερα δεν υπάρχουν πλέον, και έχουν βρει μια χρυσή συνταγή που ουρλιάζει τη λέξη «προοδευτικό». Λίγο Black Peaks, λίγο Mastodon, λίγο Karnivool, λίγο Protest The Hero, τα μεικτά φωνητικά και οι γρήγορα εναλασσόμενες κιθάρες τραβούν άμεσα την προσοχή. Βοηθά πάρα πολύ και η ολοκάθαρη παραγωγή. Από ακατανόητες κραυγές στο πιο γλυκό λαρύγγι, από μελωδίες που δεν σταματούν το γκάζι μέχρι εκείνες που είναι αρκετά συνεσταλμένες για να περιμένουν τη σειρά τους, το "The People’s Republic Of Hell" είναι ένα εξαιρετικό δείγμα μουσικής γραφής και επάξια τοποθετεί μια πινέζα στο χάρτη συγκροτημάτων που περιμένουμε. Τα πέντε του κομμάτια εκπροσωπούν πλήρως τον περιγραφόμενο ήχο, ωστόσο ξεχωρίζει το "Ironclad" και το σαξόφωνο που κανείς δεν περίμενε αλλά ταιριάζει τέλεια.

Bandcamp

Πάνε τρία χρόνια από τότε που οι Lyrre συμπλήρωσαν το όνομά τους στο βιβλίο του ατμοσφαιρικού ήχου με το, υποτιμημένο αλλά όχι ξεχασμένο, "Not All Who Dream Are Asleep". Λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της βιομηχανίας, και προσθέτοντας σε αυτή τις ιδιαιτερότητες της σκηνής και το ανεξάρτητο στάτους της μπάντας, η όποια αρχική σκέψη για τη διάρκεια της απουσίας εξανεμίζεται. Χωρίς απαραίτητα να καινοτομεί, το κουαρτέτο από την Πολωνία είχε βρει το δρόμο του από νωρίς. Οι σκοτεινές παλέτες, η Michalina Malisz στο κέντρο του κάθε κάδρου, με το hugry-gurdy ακριβώς δίπλα της, και την ηλεκτρική μερικά βήματα παραπίσω. Λογικά κι αναμενόμενα, ο δεύτερος δίσκος συνεχίζει από εκεί που είχε αφήσει το ντεμπούτο. Οι ταξιδιάρικες γραμμές, τα προσεγμένα γυρίσματα, οι καθαρές ενορχηστρώσεις, όλα είναι στη θέση τους. Η απουσία εκπλήξεων δεν στοιχίζει πραγματικά στο "Nothing Is Promised". Το σερί από το "Ephemeral" ως το "Oracle" λάμπει. Η αυλαία κατεβαίνει κάπως πρόωρα. Οι ομορφιές του ταξιδιού παραμένουν.

Οι Ισπανοί Manic Vice, σχηματισμένοι το 2021, καταθέτουν με το "Sólo en Nuestra Cabeza" ένα ντεμπούτο αξιοσημείωτης ωριμότητας, βαθιά ριζωμένο στο ψυχεδελο-prog των ύστερων '60s και των πρώιμων '70s, με ευδιάκριτες αλλά αρκούντως αφομοιωμένες Canterbury καταβολές. Το ουσιώδες είναι πως η επίμονη προσήλωσή τους στο παρελθόν δεν εξαντλείται σε μια άγονη αναπαράστασή του· οι vintage υφές, τα εύπλαστα πλήκτρα και οι κιθαριστικές περιπλανήσεις εντάσσονται σε συνθέσεις που εξελίσσονται ανεπιτήδευτα και αποφεύγοντας τη δεξιοτεχνική αυταρέσκεια. Η τριμερής Canción de Reencuentro συνιστά ίσως την πλέον εύγλωττη δήλωση προθέσεων του σχήματος, συνδυάζοντας υπομονετικές αναπτύξεις, εναλλαγές διαθέσεων και αιφνίδιες εξάρσεις, ενώ στα Tu Palabra No Valía Nada και La Estela del Navegante Solitario το Canterbury ιδίωμα αναδύεται ακόμη σαφέστερα. Η παραγωγή προσδίδει οργανικότητα, ευρυχωρία και μία αναλογικής κοπής θαλπωρή, δίχως να παραδίδει το άλμπουμ στις ευκολίες της στείρας ρετρολαγνείας. Η σημαντικότερη ένσταση εντοπίζεται στα φωνητικά, τα οποία υπολείπονται αισθητά σε εκφραστικό εκτόπισμα και χρωματική ιδιαιτερότητα έναντι του εξαιρετικά φροντισμένου οργανικού υποβάθρου. Ακόμη κι έτσι, το υπό παρουσίαση πόνημα παραμένει ένα φιλόδοξο, συνεκτικό και ευπρόσδεκτα πολυσχιδές πρώτο βήμα.

Οι Γάλλοι δεν είναι χθεσινοί, 25 χρόνια ιστορίας έχουν στην πλάτη τους και αυτό είναι το ένατο άλμπουμ τους. Υπήρξε εποχή εκεί στα τέλη των 00s που ήταν η διασημότερη αγγλόφωνη γαλλική hard rock μπάντα, αλλά κλέβοντας δύο ατάκες από την ταινία "Anvil Τhe Μovie", θα τονίσω ότι μάλλον κάτι δε μεταφράστηκε σωστά μέχρι το επόμενο επίπεδο για αυτούς. Ίσως το γαλλικό στοιχείο, κανείς δεν ξέρει. Πρέπει να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή, αν δεν ισχύουν και τα δύο αυτά δεδομένα η επιτυχία δε θα έρθει εύκολα.

Η εποχή που ξεκίνησαν οι Blackrain, το είδος (glam metal/sleaze) ήταν στο ναδίρ. Κάπου ανάμεσα στην τρέλα των Mötley Crüe και τον ρομαντισμό των W.A.S.P. κινούνταν πάντα το γκρουπ και πάντοτε έβγαζε ποιοτικούς δίσκους. Σε αυτό τον άξονα κινείται και το "Orphans Of The Light", με 14 glam metal/sleaze rock τραγούδια με ωραίες, ενίοτε ποπ μελωδίες στα φωνητικά, προσεγμένες κιθάρες και αρκετό χιούμορ στους στίχους του.

Ο Swan Hellion τραγουδιστής και κιθαρίστας, είναι αυτός που προσθέτει αυτό το έξτρα στα τραγούδια τους με τις καταπληκτικές ερμηνείες, αρχής γενομένης από το opening track "Dreams" και αλλά και με πιο δυναμικά κομμάτια σαν το "Unleash The Fury" αλλά και μπαλάντες σαν το "This Is Love" που μου φέρνει στο νου τους The Dogs D’ Amour. Θετική εντύπωση κάνει και η γαλλόφωνη απόπειρα στο "Méandres De L' Instinct". Γενικά θεωρώ όμως ότι η διάρκεια του άλμπουμ για το στυλ της μπάντας είναι πολύ μεγάλη και το άλμπουμ κάπου θα σε κουράσει στη μέση της διαδρομής. Επίσης έχουν κυκλοφορήσει και βίντεο κλιπ για τα μισά από αυτά, και αυτό πάλι υπερβολικό είναι.

Αξιόλογη κυκλοφορία αλλά με κάποια ερωτηματικά...

Spotify

Ντεμπούτο άλμπουμ για το κουαρτέτο από το Bristol και οι απανταχού φίλοι του ορμητικού rock n’roll οφείλουν να δώσουν την προσοχή τους. Υπάρχει κάτι παραδοσιακό και παλιομοδίτικο μέσα στα σπλάχνα των δώδεκα τραγουδιών, μια χύμα διάθεση και μια αμεσότητα που δανείζεται κάμποσα στοιχεία από το grunge, το garage, ίσως ακόμα και από το μελωδικό πανκ - δεν ακούς τους Bad Religion μέσα στο "Blue Oblivion"; Πέρα όσων βλέπει όμως το μάτι, το songwriting του σχήματος είναι πραγματικά εύστοχο, με τις αρμονικές γραμμές των φωνητικών να είναι αρκετά "έντεχνες" και να τρυπώνουν στο μυαλό σου σε τραγούδια όπως το "The Table". Την ίδια στιγμή, πιο μελωδικές συνθέσεις ακροβολιζονται μέσα στο άλμπουμ προσφέροντας εύρος και προοπτική. Οι Grandmas House μου θυμίζουν αρκετά το στυλ των Sprints, έχουν όμως την δική τους συνθετική δυναμική - όπως φανερώνουν διαμαντάκια όπως το "Taxidermy" ή το "I Miss That House" - κι έναν ανεξάρτητο, ολόφρεσκο rock αέρα. Σημειώστε το όνομα!

Bandcamp

Πως θα σου φαινόταν η ιδέα μιας zoopunk Cthulhu όπερας; Αν και μόνο η περιγραφή σου εξάπτει την περιεργεια, τότε ετοιμάσου για ένα άλμπουμ που θα ξεπεράσει την φαντασία σου και ίσως σου θέσει νέα όρια στο τι πάει να πει προοδευτική μουσική· το "Janus", τρίτο άλμπουμ της κολεκτίβας από την γαλλική Lyon, περιλαμβάνει στοιχεία από RIO/Zeuhl αλλά τα αναμιγνύει με χορωδιακά μέρη, μικρές οπερέτες, ηλεκτρονικά και hip-hop περάσματα, κλασσικά έγχορδα κι εξωγήινα synthesizers, συνθετοντας τελικά ένα έξαλλο, ανορίοτο και θεοπάλαβο άλμπουμ που είναι όμως γεμάτο από μια παράξενη γοητεία. Περιπετειώδες, χιουμοριστικό αλλά και ασύλληπτα ευφυές και καλοπαιγμένο, το "Janus" είναι μια ακαταμάχητη κι εκκεντρική progressive rock πρόταση κι ένα άλμπουμ που επιχειρεί θεματικά να μας συνδέσει ποικιλοτρόπως με τον φυσικό κόσμο. Ακόμα κι αν δεν μιλάς γαλλικά, η ζωώδης του φύση γίνεται εξαιρετικά αντιληπτή, με την μουσική να μοιάζει να απευθύνεται σε κάποιο μη-λογικο μέρος του μυαλού. Μια απίθανη δουλειά.

Bandcamp