Στην περίπτωση της Ισπανίας, φιλοξενούμε αρκετές εκφάνσεις της πλούσιας μουσικής τούτης της χώρας, ακόμη πιο εύκολο να συνδεθούμε όμως, όταν αυτή δεν έχει λόγια. Οι El Altar Del Holocausto είναι ένα σχήμα που αν κάποιος είχε ανέκαθεν τριβή με τον ήχο θα γνωρίζει, καθώς αποτελούν πάγια δύναμη του ήχου στη χώρα τους. Μετά την τριλογία δίσκων που τους απασχόλησε στα 10s κλείνοντας ένα μεγάλο κεφάλαιο, επιστρέφουν ανανεωμένοι με το "Ecos", ένα έργο με επιρροές σκορπισμένες μεταξύ post-rock, ψυχεδέλειας και instrumental prog, καθώς και κάποιες αναπόφευκτες δόσεις post metal.

Συναντώντας το "Ecos" έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικά καλαίσθητο διαμαντάκι με μια γάργαρη μουσική ροή και παραγωγή, πιστοί στην ταυτότητα τους, όπου μοιάζει ξεκάθαρο πως η τριλογία αυτή δεν ήταν η φυλακή τους. Δεν κάνουν κάτι ίδιο, μα δεν ξεχνούν ποιοι είναι. Μια ακρόαση του "Sterna" θα δώσει όποιο διαπιστευτήριο. Μην ψάχνετε πιο μακριά αν αναζητάτε ορχηστρική ομορφιά σε αυτή τη μεριά της μουσικής.

Bandcamp

Έχει μια παράδοση η Βρετανία στον progressive ήχο όπως και να το κάνουμε. Ενεργοί εδώ και λίγα χρόνια, οι Every Hell αποτελούν ένα αμάλγαμα μελών από άλλα συγκροτήματα που τα περισσότερα δεν υπάρχουν πλέον, και έχουν βρει μια χρυσή συνταγή που ουρλιάζει τη λέξη «προοδευτικό». Λίγο Black Peaks, λίγο Mastodon, λίγο Karnivool, λίγο Protest The Hero, τα μεικτά φωνητικά και οι γρήγορα εναλασσόμενες κιθάρες τραβούν άμεσα την προσοχή. Βοηθά πάρα πολύ και η ολοκάθαρη παραγωγή. Από ακατανόητες κραυγές στο πιο γλυκό λαρύγγι, από μελωδίες που δεν σταματούν το γκάζι μέχρι εκείνες που είναι αρκετά συνεσταλμένες για να περιμένουν τη σειρά τους, το "The People’s Republic Of Hell" είναι ένα εξαιρετικό δείγμα μουσικής γραφής και επάξια τοποθετεί μια πινέζα στο χάρτη συγκροτημάτων που περιμένουμε. Τα πέντε του κομμάτια εκπροσωπούν πλήρως τον περιγραφόμενο ήχο, ωστόσο ξεχωρίζει το "Ironclad" και το σαξόφωνο που κανείς δεν περίμενε αλλά ταιριάζει τέλεια.

Bandcamp

Πάνε τρία χρόνια από τότε που οι Lyrre συμπλήρωσαν το όνομά τους στο βιβλίο του ατμοσφαιρικού ήχου με το, υποτιμημένο αλλά όχι ξεχασμένο, "Not All Who Dream Are Asleep". Λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της βιομηχανίας, και προσθέτοντας σε αυτή τις ιδιαιτερότητες της σκηνής και το ανεξάρτητο στάτους της μπάντας, η όποια αρχική σκέψη για τη διάρκεια της απουσίας εξανεμίζεται. Χωρίς απαραίτητα να καινοτομεί, το κουαρτέτο από την Πολωνία είχε βρει το δρόμο του από νωρίς. Οι σκοτεινές παλέτες, η Michalina Malisz στο κέντρο του κάθε κάδρου, με το hugry-gurdy ακριβώς δίπλα της, και την ηλεκτρική μερικά βήματα παραπίσω. Λογικά κι αναμενόμενα, ο δεύτερος δίσκος συνεχίζει από εκεί που είχε αφήσει το ντεμπούτο. Οι ταξιδιάρικες γραμμές, τα προσεγμένα γυρίσματα, οι καθαρές ενορχηστρώσεις, όλα είναι στη θέση τους. Η απουσία εκπλήξεων δεν στοιχίζει πραγματικά στο "Nothing Is Promised". Το σερί από το "Ephemeral" ως το "Oracle" λάμπει. Η αυλαία κατεβαίνει κάπως πρόωρα. Οι ομορφιές του ταξιδιού παραμένουν.