Heir Apparent, Thelemite @ Ilion Plus, 26/06/26

Η επιστροφή των θρυλικών Heir Apparent στη χώρα, για μια περιοδεία αρκετών στάσεων, υπήρξε ένα γεγονός που δεν γινόταν να χάσουμε, καθώς η αρμάδα του Terry Gorle αποτελεί ένα από τα πλέον αγαπημένα σχήματα του underground US metal ήχου. Πόσο μάλλον, δε, όταν μαζί τους θα είχαν ως νέο τους τραγουδιστή των Thomas Karam των Noor και Exxûl, αλλά και τη συμβολή των ντόπιων Thelemite ως support act στην εν Αθήναις εμφάνιση τους.

Προτού ξεκινήσουμε, όμως, με τα καθέκαστα της βραδιάς, ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση που αφορά την εγχώρια σκηνή και τους ανθρώπους της. Σε έναν χώρο που, λίγο - πολύ, καταλήγουμε να γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας, σημασία έχουν οι χειρισμοί σε καταστάσεις κρίσεων ή κάθε λογής παρεξηγήσεων. Έτσι κι αλλιώς, ο στόχος είναι κοινός απ’ όποια πλευρά κι αν υπηρετεί κανείς αυτόν το χώρο, με τα οφέλη να βρίσκονται, στην πλειονότητα τους, στη διαιώνιση και διάδοση της σκληρής μουσικής. Υπό αυτό το πρίσμα, τα παιδιά του Horns Up Festival, στα οποία άνηκε η διοργάνωση των εγχώριων εμφανίσεων των Αμερικάνων metallers, έδειξαν εξαιρετικά αντανακλαστικά και απόλυτα ανθρώπινη προσέγγιση τόσο στην ομαλή έκβαση της βραδιάς, όσο και σε τυχόν θέματα που προέκυψαν και αφορούσαν αυτή, αξίζοντας - και έχοντας - τον αμέριστο σεβασμό.

Περνώντας στα εκτελεστικά συμβάντα της βραδιάς, οι Thelemite είχαν το δύσκολο έργο να ζεστάνουν το χώρο μουσικά, καταφέρνοντας να παραδώσουν μια καθόλα τίμια εμφάνιση, αντιπροσωπευτική των δυνατοτήτων τους. Με μπροστάρη τον - γιο ενός θρυλικού μέλους των ιστορικών Vice Human - Γιάννη Μανόπουλο και άξιους συμπαραστάτες τους τρεις μουσικούς που πλαισιώνουν τον προαναφερθέντα τραγουδιστή/κιθαρίστα, οι heavy metallers παρουσίασαν μια επιλογή τραγουδιών από τα μέχρι τώρα άλμπουμ τους.

Με έντονη Savatage αύρα και την Judas Priest ορμή πανταχού παρούσα, το κουαρτέτο επιτέλεσε άψογα το ρόλο του, με άνεση, μόνιμα καλή διάθεση και με τα καλά λόγια του Terry Gorle για την παρουσία τους ως ένα άξια κερδισμένο παράσημο. Προσωπική αδυναμία, δε, στέκει ο αδυσώπητος Ρένος Λαλιούτης (επίσης στους Silent Wedding) που βασάνιζε με χάρη τα δέρματα των τυμπάνων, δίνοντας την απαραίτητη ώθηση στο ταχυδύναμο υλικό της μπάντας. 

Στα των Heir Apparent, τα πράγματα στέκουν σαφώς πιο απλά και ξεκάθαρα. Μια από τις πλέον ταλαντούχες και αδικοχαμένες μπάντες των ‘80s, με σπάνιας ομορφιάς κυκλοφορίες που αγκαλιάστηκαν, έστω και καθυστερημένα, από το heavy metal κοινό, φαίνεται πως έχει μια ακόμη ευκαιρία να εκπληρώσει κάποια από τα όσα υπόσχονταν οι δίχως ταβάνι προοπτικές τους.

Προφανώς, πρωταγωνιστής τους παραμένει ο Terry Gorle, ένας κιθαρίστας με εκπληκτική αίσθηση του μέτρου και της μελωδίας, με την πράα φιγούρα του στα αριστερά της σκηνής, να είναι αποκλίνουσα από το αδάμαστο παίξιμο του που οδήγησε καθεμία από τις συνθέσεις που μας παρουσίασαν - παλιές και νέες.

Ως προς το τελευταίο, καλώς εχόντων των πραγμάτων θα έχουμε δισκογραφικά νέα τους μέσα στους επόμενους έξι μήνες, συνεχίζοντας τη δισκογραφική τους παραγωγή έπειτα από το πολύ καλό "View From Below" του 2018. Έτσι, ακούσαμε επιλογές ορισμένων κομματιών που δουλεύει η μπάντα αυτήν την περίοδο, με το "Parthenon" να μην αφήνει περιθώρια για την πηγή έμπνευσης του.

Σαφώς, εκεί που αξίζει να σταθούμε είναι στην παρουσία του Thomas Karam πίσω από το μικρόφωνο τους και στην απόδοση ύμνων τους από τα δύο πρώτα άλμπουμ με τη φωνή του, η οποία υπήρξε αποκαλυπτικής φύσεως. Πραγματικά, ο νεαρός τραγουδιστής κρίνεται ως ένα θαύμα της φύσης, μπορώντας να κάνει ότι θέλει τη φωνή του και διαθέτοντας ένα αχαλίνωτο, ανορίοτο ερμηνευτικό χάρισμα. Θέλεις στις νέες συνθέσεις, θέλεις σε θρυλικά κομμάτια όπως το "Crossing The Border" και το - αφιερωμένο από τον ίδιο στους μουσικούς συνοδοιπόρους του - "Young Forever" του αλαβάστρινου "One Small Voice", ο ίδιος δεν δυσκολεύτηκε καν να μπει στα παπούτσια των προκατόχων του, κάνοντας τις συνθέσεις δικές του.

Κερασάκι στην πολύ γευστική «τούρτα» της εμφάνισης τους, η διασκευή στο "Hallowed Be Thy Name" των Iron Maiden, που έδωσε και το σχόλιο της βραδιάς από τον συνονόματο συν-συντάκτη περί της χρησιμότητας ή όχι τριών κιθάρων στη σκηνική παρουσία της Σιδηράς Παρθένου. Έτσι, με την επανεκτέλεση του "Hands Of Destiny" να αποτελεί το ιδανικότερο encore για να χαρίσουμε ένα σωστό sing along στη μπάντα, η βραδιά έκλεισε πανηγυρικά, όπως άρμοζε σε αυτό το θρυλικό σχήμα του αμερικανικού power metal ήχου.

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κονταράκης