Snarky Puppy @ Floyd, 19/09/26

Τα Σαββατόβραδα η Αθήνα συνήθως, καλώς ή κακώς, δίνει αρκετές επιλογές διασκέδασης με ζωντανή μουσική. Αυτό που μας πέρασε είχε Tormentor στο Temple για τους μαυρομέταλλους, Αγοραφοβικό Φεστιβάλ στον χώρο ΠΛΥΦΑ και Μητέρα Φάλαινα Τυφλή στο Κύτταρο για τους λάτρεις του πειραματισμού, Sivert Hoyem στον Λυκαβηττό για οπαδούς των Madrugada, City Of The Sun στο Gazarte, τη μουσική του “Stranger Things” για τους κινηματογραφόφιλους και γενικώς η ποικιλία ήταν για μια ακόμη φορά αξιοσημείωτη. Αρκετοί επιλέξαμε το Floyd και τους Snarky Puppy, τη δεκαμελή μπάντα της οποίας ηγείται ο Michael League, και δεν χάσαμε.

Πλησιάζοντας δέκα η ώρα, το Floyd είχε γεμίσει σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό, με τον κόσμο να καταλαμβάνει όλο σχεδόν τον κάτω χώρο και μεγάλο μέρος του πάνω, χωρίς όμως καμία αίσθηση στριμώγματος. Θα έλεγε κάποιος ότι οι συνθήκες της προσέλευσης ήταν ιδανικές, με το Floyd να είναι γεμάτο και άνετο ταυτόχρονα. Η σκηνή ήταν γεμάτη με συμπράγκαλα, πράγμα αναμενόμενο αν σκεφτεί κανείς ότι περιμέναμε δέκα μουσικούς, αλλά τα διπλά τύμπανα που δέσποζαν έκαναν σίγουρα τη μεγαλύτερη εντύπωση.

Λίγα λεπτά μετά την προγραμματισμένη ώρα έναρξης, τρεις πνευστοί, δυο κιμπορντίστες, ένας κιθαρίστας, ένας μπασίστας, ένας βιολιστής και δύο άτομα στα κρουστά έλαβαν τις θέσεις τους. Με την πιο πρόσφατη κυκλοφορία των Snarky Puppy να είναι το περσινό “Somni”, αναμενόμενα τα περισσότερα κομμάτια που ακούσαμε ήταν από εκεί. Με δύο τέτοια άνοιξαν την εμφάνισή τους, με το Waves Upon Waves” να κερδίζει το πρώτο χειροκρότημα. Έπειτα, κάπου στη μέση του …ελληνικότατου “Chimera” υπήρχε ένα πολύ ήσυχο σημείο όπου έπαιζαν μόνο τα τύμπανα και τα κρουστά. Ευτυχώς ως κοινό αποδειχτήκαμε αρκετά ώριμο κατά τη διάρκεια της βραδιάς κι έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε ακόμα και τα ήρεμα σημεία και να «χαθούμε» μέσα τους.

Τα επόμενα κομμάτια ήταν από το “Tell Your Friends” του ’10 και το “Culcha Vulcha” του ’16, δίσκους που έχουν κάνει το jazz fusion των Snarky Puppy να αγαπηθεί από το κοινό. Στο “Semente” ο Jay Jennings μας κέρασε ένα υπέροχο σόλο με το κόρνο του, με τον Marcelo Woloski να αφήνει τα κρουστά του και να συνδράμει με ένα τεράστιο μεταλλικό τρίγωνο. Στο “Skate U” αμέσως μετά, ο Michael League έπαιζε το μπάσο του τόσο έντονα που σου δημιουργούσε την απορία πώς είναι δυνατόν να μην έσπασε κάποια χορδή ή, το λιγότερο, να μην ξεκούρδισε το όργανο. “Gemini” και “Slow Demon” συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο, με κάθε έναν από τους μουσικούς να βγαίνει κατά καιρούς «μπροστά» και να κάνει το δικό του «κομμάτι».

Δυο ακόμα νέα κομμάτια χωθήκανε στο set, μέχρι να έρθει η ώρα αυτό να κλείσει με το “Shofukan” από το οριακό “We Like It Here”, τον καλύτερο μάλλον δίσκο στην καριέρα των Snarky Puppy. Αυτό ήταν μια μικρή γιορτή, με όλο το rhythm section να είναι δυο-τρεις φθόγγοι όλοι κι όλοι παιγμένοι στα πλήκτρα την ώρα που η ντράμερ Nikki Glaspie σόλαρε έχοντας όλα σχεδόν τα μάτια πάνω της. Δεν θα μπορούσε να μην υπάρχει encore, στο οποίο οι Snarky Puppy παίξανε το “Lingus”, ένα από τα πιο δημοφιλή τους κομμάτια. Ο πληκτράς Justin Stanton πήρε αυτή τη φορά μια τρομπέτα παίζοντας πολύ επιδέξια και δείχνοντας το πόσο καταρτισμένοι είναι όλοι αυτοί οι μουσικοί και πόσο εύκολη κάνουν να φαίνεται την εναλλαγή από ένα όργανο σε άλλο.

Όντας η τελευταία συναυλία αυτού του leg της περιοδείας, ο Michael League πήρε τον λόγο και ευχαρίστησε όλο το crew που τους συνόδευσε, βγάζοντας μάλιστα και ορισμένους στη σκηνή την ώρα που το συγκρότημα έπαιζε. Μιάμιση ώρα set στο οποίο το δεκαμελές σχήμα των Snarky Puppy χώρεσε παλιά και νέα κομμάτια και έκανε τον κόσμο να κουνηθεί, να χορέψει και ακόμα και να φωνάξει στον ρυθμό του. Αυτό το Σάββατο κάναμε τη σωστή επιλογή.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής