Playgrounded

Με το "The Death Of Death", οι Playgrounded άνοιξαν ένα κύκλο που τους πήγε πολύ πιο μακριά από όσο θα περίμενε κανείς για μια μπάντα με τόσο εσωστρεφή ήχο. Άλμπουμ της χρονιάς στα Rotterdam Pop Music Awards, 36 ημερομηνίες σε Ευρώπη και Βρετανία στο πλάι των The Ocean και των LLNN, σκηνές όπως του ArcTanGent και του Euroblast. Το "A Flower To Water", τρίτος ολοκληρωμένος δίσκος τους και δεύτερος για την Pelagic, γράφτηκε από την άλλη πλευρά αυτής της διαδρομής, με την εμπειρία αλλά και τις προσδοκίες να διαμορφώνουν το επόμενο βήμα τους.

Η ηχογράφηση και η παραγωγή έγιναν από την ίδια την μπάντα σε στούντιο της Αθήνας, με τη μίξη να επιστρέφει στα χέρια του Christer-André Cederberg (Leprous, Anathema) και το mastering να ολοκληρώνεται από τον George Tanderø. Το αποτέλεσμα ακούγεται πιο γεμάτο και πιο καθαρό από τον προκάτοχό του, με περισσότερο αέρα ανάμεσα στα όργανα. Ο χώρος αυτός έχει λόγο ύπαρξης. Σε έναν δίσκο για την απώλεια, οι παύσεις λένε σχεδόν όσα και οι νότες. Τα ηλεκτρονικά στοιχεία εντείνονται, και σε πολλές φάσεις πρωταγωνιστούν σε αυτό το δαιδαλώδες ηχητικό κατασκεύασμα. Το εξώφυλλο του Αίαντα Κόκκαλη, με ένα λουλούδι μέσα σε ένα ψυχρό, μεταλλικό, βιομηχανικό τοπίο, θέτει τον τόνο και την μαυρίλα που επικρατεί στη διάρκεια του δίσκου.

Το ξεκίνημα με τη χαμηλοκουρδισμένη ακουστική κιθάρα, βάζει τη βάση και λειτουργεί σαν υποστήλωμα αυτής της μελαγχολικής δημιουργίας. Όταν η πρώτη παραμόρφωση σκάει γύρω στα δυόμισι λεπτά, το ξάφνιασμα είναι πραγματικό και το αποτέλεσμα ισοπεδωτικό. Το "Counting Embers" ακολουθεί την αντίστροφη πορεία, ξεσπώντας από την αρχή και ύστερα δίνει λίγο χώρο, αφήνοντας τη βαθιά φωνή του Σταύρου Μαρκόνη μόνη της πριν το τελικό ξέσπασμα. Το "Ashes bloom, flowers burn" του στίχου συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο τον κύκλο που περιγράφει ο δίσκος.

Στο "Someone" οι offbeat ρυθμοί στήνουν κιθάρες και synths απέναντι, και στο φινάλε ο Μαρκόνης ανεβάζει για λίγο τη φωνή του πέρα από τη συνηθισμένη του, συγκρατημένη προσέγγιση. Είναι από τις ελάχιστες τέτοιες στιγμές στο άλμπουμ κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει στο αναμφίβολα ομοιογενές σύνολο. Το "Snow" είναι από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές, ουσιαστικά μια synth μπαλάντα με οδηγό τα ηλεκτρονικά, τα τύμπανα και το μπάσο. Κι αν το prog μέτρο του (15/16 αν δεν κάνω λάθος) μοιάζει αποπροσανατολιστικό στην αρχή, καταφέρνει να δημιουργήσει μια υπνωτική ατμόσφαιρα. "Starlight is a way to walk, from yourself and back".

Το "Of Air And Metals" είναι η πιο βαριά στιγμή του δίσκου, και ίσως η πιο εντυπωσιακή. Κάθε νότα, κάθε αρμονία βρίσκει ακριβώς το χώρο της και εξυπηρετεί το σκοπό της διαρκούς κλιμάκωσης. Θυμάμαι τον Κοτσιράκη να λέει στο Rocking πως στόχος τους είναι ο ήχος να μην είναι «ένα rock πασπαλισμένο με "ηλεκτρονικά στοιχεία" αλλά μία ενιαία γλώσσα». Εδώ αυτό ακούγεται πιο καθαρά από ποτέ, και αναδεικνύει την ικανότητα της μπάντας να χρησιμοποιεί αυ Το "...to Water" κλείνει τον κύκλο που άνοιξε το πρώτο κομμάτι, μετακινώντας διακριτικά τον ρυθμό και παίζοντας με την αντίληψη του ακροατή, με ενα φινάλε που μοιάζει προορισμένο για κλείσιμο συναυλίας και συντονισμένο headbanging.

Όπως και στο "The Death Of Death", η ομοιομορφία είναι ταυτόχρονα η δύναμη και το ρίσκο σε αυτό που κάνουν οι Playgrounded. Τα tempo σπάνια ξεφεύγουν από ένα σταθερό, μετρημένο βήμα και η μουσική κινείται σε μια συγκεκριμένη τονικότητα. Υπάρχουν στιγμές που αυτό λειτουργεί υποδειγματικά, όπως στο "Of Air And Metals", και άλλες όπου η προσοχή μοιάζει να χάνεται στιγμιαία.

Οι Playgrounded επιλέγουν να μη δραματοποιήσουν το πένθος. Το δείχνουν με αξιοπρέπεια, σαν διαδικασία που απαιτεί χρόνο και υπομονή. Κι όπως το λουλούδι του εξωφύλλου, το "A Flower To Water" δεν ανθίζει με την πρώτη ακρόαση. Θέλει νερό, λίγο λίγο, για να ανοίξει και να φανερώσει τις κρυμμένες του ομορφιές.