Raphael Meleteas

Δεν υπάρχει ακριβώς σαν είδος οπότε ας το προσδιορίσουμε εμείς. Η μουσική του Meleteas (διατηρώ τους αγγλικούς χαρακτήρες όπως βλέπω να παρουσιάζεται γενικώς) θα μπορούσε να λέγεται αισιόδοξη κινηματογραφική library jazz. Κι αν τα δύο τελευταία συστατικά δε θέλουν και πολλή ανάλυση, θα σταθώ λίγο στην αισιοδοξία και την κινηματογραφική πλευρά αφού δεν μπορώ να μην σχολιάσω ότι από τις πρώτες κιόλας νότες του εναρκτήριου "Doorbell" ως ακροατής αρχίζεις να «βλέπεις» εικόνες, και στην περίπτωση μου είναι κάτι σαν σύννεφα να παραμερίζουν και ένας ζεστός ήλιος να ξεπροβάλει σε έναν γαλανό ουρανό. Ακριβώς αυτή η οπτικά περιγραφική πλευρά της μουσικής του, κάνει ιδιαίτερα έντονο και το library στοιχείο αφού σχεδόν υποδεικνύει τη σκηνή στην οποία η μουσική θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ως επένδυση, ακόμα και αν η εν λόγω σκηνή δεν έχει καν γραφτεί ακόμα. Εξάλλου και οι τίτλοι των συνθέσεων δίνουν, πιθανολογώ, μία εύγλωττη αίσθηση του τι είχε ο δημιουργός τους στο μυαλό του ή, αλλού, μία ξεκάθαρη οδηγία του τι περιέχει το τραγούδι και πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Τι πιο σαφές ας πούμε από το "Brushes, Strings";

Πέρα όμως από αυτά τα συστατικά, που ίσως προσδιορίζουν περισσότερο το ύφος παρά το είδος, και δίπλα στα δεδομένα jazz στοιχεία, υπάρχει ακόμα χώρος και για tropicalia ή yacht rock, όπως εκ των υστέρων ονομάστηκε το στυλ των Steely Dan, (παρεμπιπτόντως μην αναφέρετε ποτέ αυτόν τον όρο μπροστά τους!) ή και orchestral pop αφού ο ήχος εγχόρδων δε λείπει και γλυκαίνει (χωρίς να σιροπιάζει) τον ήχο. Τα δύο τραγούδια όπου ακούμε τη φωνή του ενισχύουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Εδώ κάπου να πούμε ότι το γεγονός πως ο Meleteas παίζει όλα τα όργανα μόνος του είναι τουλάχιστον αξιοθαύμαστο, αν όχι παικτικά (παρότι ειδικά το πιάνο παράγει πανέμορφες μελωδίες και το μπάσο κρατάει σοβαρό όσο και χαλαρό groove), πάντως σίγουρα ενορχηστρωτικά, αφού αναδεικνύει ένα ολοκληρωμένο μουσικό σύμπαν που κατοικεί στο κεφάλι του. Ειδικά το "Quincy’s Spring" (να υποθέσω ένας φόρος τιμής στον μεγάλο ενορχηστρωτή - μεταξύ άλλων ιδιοτήτων - Quincy Jones;) είναι ένα άψογο παράδειγμα αυτού ακριβώς.

Το σύνολο είναι σχετικά μικρό σε διάρκεια για σημερινά δεδομένα αλλά είναι και μία απόδειξη ότι οι ιδέες του δίσκου δεν αναλώνονται σε μακρές αναπτύξεις, περίτεχνα solo, μουσικές στροφές και ξαφνικές αλλαγές. Μία και καλή ιδέα μπορεί να είναι ό,τι χρειάζεται, να επαναλαμβάνεται όσο πρέπει και να πλαισιώνεται με τους κατάλληλους ήχους, πριν περάσουμε στην επόμενη. Αυτή η φαινομενική απλότητα είναι μεγάλο προσόν του "Someone Else" και κάνει το αποτέλεσμα τόσο εύηχο και προσιτό.