Nightstalker, The Steams @ Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, 18/09/26

Το καθιερωμένο ραντεβού με τους Nightstalker στο κέντρο της πόλης, στο φινάλε της θερινής περιόδου ή στην έναρξη της φθινοπωρινής, αυτή τη φορά είχε έναν ιδιαίτερο, εορταστικό χαρακτήρα, καθώς θα αποδιδόταν ζωντανά ολόκληρο το εμβληματικό full-length ντεμπούτο "Use", τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του. Το εορταστικό χαρακτήρα επέτεινε η συμμετοχή εκλεκτών καλεσμένων από την αφρόκρεμα της εγχώριας heavy rock σκηνής. Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχής της βραδιάς...

Αυτή τη φορά το να ανοίξουν τη βραδιά των Nightstalker στην Τεχνόπολη ανέλαβε το αθηναϊκό κουαρτέτο των The Steams. Πρόκειται για μια πολύ ωραία μπάντα που έχει ήδη τρεις ενδοαφέροντες δίσκους στο ενεργητικό της και που τους έχουμε ήδη δει και απολαύσει αρκετές φορές ζωντανά. Η νέο-ψυχεδέλειά τους ξεχύθηκε από την αρχή ορμητική και βασίστηκε στην κινητικότητα του κιθαρίστα Ανδρέα Κοκοβίκα και στο περφόρμανς του τραγουδιστή και κιθαρίστα Πάνου Δημητρόπουλου. Μετά από μόλις δυο κομμάτια, υποδέχτηκαν στη σκηνή τον συχνό συνεργάτη τους και ωραίο κιθαρίστα Γιάννη Αναστασάκη, ο οποίος έμεινε μαζί τους για ολόκληρο το set από εκεί και μετά.

Ο κόσμος ήταν ήδη αρκετός από την έναρξη, αλλά όσο περνούσε η ώρα πλήθαινε όλο και περισσότερο. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε εξοικείωση όλου του κοινού με τον ήχο των Steams, θεωρώ ότι τόσο τα τραγούδια τους, τα περισσότερα από τα οποία προήλθαν από το τελευταίο τους “Vile Wonders”, όσο και η σκηνική τους παρουσία, σίγουρα ιντρίγκαραν κάποιους να τους ψάξουν περισσότερο. Κάπου προς το τέλος του 50λεπτου set τους μάλιστα, διασκεύασαν κι ένα κομμάτι του προσφάτως και αδίκως εκπλιπόντος Μαζωνάκη (το «Παιδί της νύχτας»), με τον οποίο άλλωστε είχαν συνεργαστεί στο “Mild Conquest”. Συνολικά, μια ακόμα μεστή εμφάνιση από ένα συγκρότημα που μας έχει συνηθίσει να δείχνει αυτοπεποίθηση και ηχητική αρτιότητα στη σκηνή.

Από τις πρώτες νότες του αναγνωριστικού "Forever Stoned" και για το επόμενο δίωρο, σε πλήρη σύμπνοια με τον προγραμματισμό, θα περνούσαμε με χαρακτηριστική άνεση και μεγάλη προθυμία στη διάσταση των Nightstalker. Η Τεχνόπολη είχε κατακλυστεί από παλαιότερους και νεότερους ροκάδες για ένα live που προμηνυόταν και θα αποδεικνυόταν ιστορικό, οπότε με γοργούς ρυθμούς, το φοβερό ομότιτλο κομμάτι του δεύτερου ολοκληρωμένου δίσκου θα οδηγούσε σε ολόκληρο τον πρώτο.

Είτε κάποιος είχε την τύχη να ακούσει το "Use" όταν κυκλοφόρησε, είτε το άκουσε για πρώτη φορά πριν μια βδομάδα, είτε οποιαδήποτε στιγμή στο ενδιάμεσο, θαρρώ ότι δεν είναι καθόλου δύσκολο να αντιληφθεί τη σημασία του για την εγχώρια heavy rock σκηνή, αλλά και την αξία του σε διεθνή πλαίσια, καθώς συνέπεσε με την πρώτη άνθηση του stoner, όπως καθιερώθηκε να ονομάζεται το ιδίωμα. Πανηγυρική επιβεβαίωση η από σκηνής επετειακή απόδοση του τριαντάχρονου πλέον δίσκου.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος για πειραματισμούς, οπότε τα κομμάτια σκάνε με τη σειρά που υπήρχαν στο βινύλιο ή το CD, εξαιρουμένου του πιο πειραματικού "Ufo Tai". Προφανώς ξεκίνημα με το σκάσιμο του "Give Me", συνέχεια με το εμβληματικό ομότιτλο και πρώτος καλεσμένος από τους V.I.C. για δισολία ως κέρασμα. Επόμενος ο Δάνης από τους 1000mods στο επόμενο "Brainmaker", Αργύρης πίσω από τα τύμπανα όπως τότε για το "U.F.O." και Ντίνος στα congas.

Όπως είδαμε και στο επετειακό ντοκιμαντέρ, ο Μπάμπης Δαλίδης, ιδιοκτήτης της ιστορικής Creep Records που κυκλοφόρησε από κοινού με την FM Records το "Use" πίσω στα 1996, είχε την εξαιρετική ιδέα να παίξει κουδούνα στο "My Turn", οπότε έκανε ακριβώς το ίδιο και στη σκηνή, ενώ οι σολάρες του Τόλη έδιναν και έπαιρναν. Το κοινό θα μπει για τα καλά στο παιχνίδι χειροκροτώντας ρυθμικά στο "Freakland" με το τρομερό lead και προφανώς δεν θα κάτσει ήσυχο εμπρός στο σφυροκόπημα του "Trigger Happy", φωνάζοντας στο τέλος για τον Παύλο Φύσσα.

Ο «κατάλληλος άνθρωπός, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή» Αλέξης Καλοφωλιάς, τότε παραγωγός του δίσκου, τώρα βρέθηκε στη σκηνή για να απογειώσει το μέγιστο "This Is U" και να φωνάξει με τη σειρά του "Free Palestine". Και ο Μπάμπης των Planet Of Zeus ήταν επίσης ο κατάλληλος να να σκίσει το από τότε μοντέρνο "Raw". Στην τελική ευθεία, το "Tell Me About It" είχε τζαμάρισμα και δυνατό φινάλε, το "Ghost Song" φυσικά δεν ήταν καθόλου άσχημο, και την άνω τελεία στη βραδιά θα έβαζε το μακροσκελές "Half Face Of God", με κέρασμα μία ακόμη σολάρα.

Αυτό ήταν λοιπόν το "Use" σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, αλλά προφανώς δεν θα τελειώναμε εδώ, καθώς υπήρχε ακόμη αρκετός χρόνος. Το άτυπο δεύτερο μέρος του σετ θα βασιζόταν στις τελευταίες δουλειές της τετράδας, αρχής γενομένης από το σπονδυλωτό και αγαπημένο "Sweet Knife", με πρώτη σφήνα το "Never Know (Supersonic)" από το EP του 2000 και δεύτερη το υποδεχόμενο με πανηγυρισμούς "Baby, God Is Dead", όπου ο Αντρέας έκανε το κομμάτι του στο μπάσο. Αυτός ο κύκλος πριν το encore θα έκλεινε το φουλ του φουλ ροκενρόλ "Zombie Hour" και το μοναδικό αν παρατήρησα σωστά καπνογόνο της βραδιάς, που έδειξε ευθέως προς το μεγάλο φινάλε.

Αν για τη γενιά των '90s o απόλυτα εμβληματικός δίσκος των Nightstalker είναι το "Use", το ίδιο ισχύει για την επόμενη και το "Dead Rock Commandos", οπότε μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι η τελική τριάδα τραγουδιών στη συγκεκριμένη βραδιά προήλθε από το άλμπουμ του 2012. Το "Go Get Some" μας έβαλε στο νόημα, το ομότιτλο με την κορυφαία μπασογραμμή του Αντρέα συνδυάστηκε με βροντερό sing along και το αναμενόμενο φινάλε με τον απόλυτο ύμνο "Children Of The Sun" επανέφερε στην άκρη του ματιού εκείνο το δάκρυ που είχε εμφανιστεί νωρίτερα με τα πρώτα τραγούδια του "Use".

Μετά από δυο γεμάτες ώρες λοιπόν, αποχωρήσαμε από την Τεχνόπολη πλούσιοι σε συναισθήματα και εικόνες, ακόμη και αν κανείς θα μπορούσε να βάλει κάποιον αστερίσκο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Δεν είναι θέμα ότι ειδικά για όσους βρίσκονταν στις πίσω σειρές ο μαζικός χαρακτήρας του event ίσως να κόστισε κάποιους πόντους σε όρους ηχητικής ευκρίνειας και ορατότητας γιατί ζητούμενο ήταν ακριβώς ο μαζικός χαρακτήρας του event. Για τον ίδιο λόγο, δεν αποτελεί σοβαρό θέμα προς συζήτηση η ένταση των αντιδράσεων του κοινού στο παλιότερο και το πιο πρόσφατο υλικό. Αναμενόμενη ήταν η μεγαλύτερη συνοχή της τετράδας στο δεύτερο μέρος, αναμενόμενο είναι ότι πλέον ακούμε έναν διαφορετικό Αργύρη σε σχέση με την εποχή του "Dead Rock Commandos" ή του "Use". Αναμενόμενα όμως θα θέλουμε να είμαστε όλοι εκεί και στο επόμενο επετειακό show, αν όχι στην επόμενη συναυλία των Nightstalker.

Φωτογραφίες: Παντελής Κουρέλης