Tormentor, Order Of The Ebon Hand @ Temple, 19/09/26

Την πρώτη εμφάνιση των Tormentor στα μέρη μας την είχα σημαδέψει στο συναυλιακό ημερολόγιο. Είναι αδύνατο να μιλήσεις για την εξέλιξη του black metal, ειδικά στα εκρηκτικά ‘80s, και να μην πάει η συζήτηση στο μοναδικό φαινόμενο που ξεπρόβαλε από την Ουγγαρία. Οι Tormentor, που μέσω tape-trading κατάφεραν να επηρεάσουν ολόκληρο τον σκανδιναβικό αλλά και αμερικανικό ήχο με το μυθικό "Anno Domini" του ’89, είναι πολλά περισσότερα από απλά μια μπάντα που βρέθηκε στη σωστή χωροχρονική συγκυρία. Επανενωμένοι εδώ και κοντά μια δεκαετία, και με την αυθεντική σύνθεση, οι Ούγγροι μύστες έδωσαν μια κολασμένη εμφάνιση το βράδυ του Σαββάτου.

Με μικρή καθυστέρηση στο πρόγραμμα, τη βραδιά άνοιξαν οι Order Of The Ebon Hand. Το εγχώριο ατμοσφαιρικό black metal σχήμα δεν έχασε στιγμή για να συντονιστεί με το παρευρισκόμενο κοινό, που ήρθε από νωρίς για να τιμήσει την εμφάνισή τους. Με τρομερό ήχο, τον πάντα δαιμόνιο Merkaal μπροστάρη σε άλλη μια πλήρως θεατρική εμφάνιση αλλά κυρίως με γνήσια old-school black metal ενέργεια, ομολογουμένως οι Αθηναίοι έδωσαν παλμό στη βραδιά. Τα διακριτά πλήκτρα έδεναν οργανικά με τα πιο επιθετικά κιθαριστικά riffs αποδίδοντας την γοτθική χροιά που διακατέχει τη δισκογραφία της μπάντας.

Με έμφαση στον πιο πρόσφατο δίσκο τους, το περσινό "XI: Justice", τα περίπου 45 λεπτά της εμφάνισης των Order Of The Ebon Hand αποτέλεσαν ιδανικό «ζέσταμα». Η αλήθεια είναι, πως η ένταση που μετέδιδε η μπάντα επί σκηνής και η επικοινωνία με το κοινό, λειτούργησαν άψογα στο πλαίσιο του Temple. Από βίαια ξεσπάσματα μέχρι νοσταλγικά μέρη, και με τον μυστικισμό απανταχού παρόντα, οι Order Of The Ebon Hand έδειξαν ξανά πόσο όχι αυτονόητο είναι να είσαι μια καλή black metal μπάντα και επί σκηνής.

Όλα πλέον ήταν έτοιμα για την επέλαση των Tormentor. Οι Szigeti Attila (κιθάρα), Farkas György (μπάσο), St. Zsoltar Machat (τύμπανα) και φυσικά η εαυτού μεγαλειότης στο μικρόφωνο, ο Ούγγρος Ηγεμόνας Csihar Attila, δηλαδή η αυθεντική σύνθεση της μπάντας από το 1985, ανέβηκαν, με τις κατάλληλες γοτθικοφρικιαστικές ενδυμασίες, στη σκηνή. Το σκηνικό, με το χαρακτηριστικό logo στο βάθος, αλλά και την εικόνα της Κόμισσας στα αριστερά, έμοιαζε βγαλμένο από κάποιο ανατολικοευρωπαϊκό βαμπιρικό εφιάλτη. Αναμενόμενα, τα μάτια του παρευρισκομένου κοινού θα έπεφταν πάνω στον Attila και την διαχρονικά, απόκοσμη επί σκηνής περφόρμανς του, αλλά εδώ τα πράγματα ήταν πολύ πιο ολιστικά.

Από την πρώτη νότα του "Tormentor 1", προκλήθηκε παροξυσμός. Τα πρωτόλεια, black/thrash riffs και το χαοτικό τυμπάνισμα έδιναν και έπαιρναν, το μπάσο ισορροπούσε όλο τον ήχο δίνοντας βάθος και σκοτάδι, και στο επίκεντρο η παραληρηματική ερμηνεία του Csihar. Με τον ήχο να κόβει σαν σκουριασμένη λεπίδα, την τετράδα τρομερά δεμένη και ευδιάθετη και το κοινό εντελώς συντονισμένο με την πρωτόλεια, extreme metal ενέργεια, το Temple μετατράπηκε σε κανονικό κλουβί.

Έχει μια άγρια ομορφιά να βλέπεις να «ζωντανεύουν» μπροστά σου κομμάτια όπως το χαοτικό "Transylvania", το επιβλητικό "Recipe Ferrum!", το απόκοσμο "Anno Domini" – ειδικά αυτό. Πρόκειται για κομμάτια βγαλμένα μέσα από τη μαύρη βίβλο της εξελικτικής πορείας του ιδιώματος, και αποδόθηκαν μέσα σε όλη τους τη βλάσφημη, αφελή μεγαλοπρέπεια. Αναμενόμενα, η μεγάλη στιγμή της βραδιάς ήταν το "Elisabeth Bathory". Ένα κομμάτι, που μέσα στην άγνοια κινδύνου του, αποτέλεσε ένα από τα πιο επιδραστικά άσματα παγκοσμίως για τον ήχο.

Ο Attila, άλλοτε με τα γνωστά, Mayhem-ικά του οστά και το κρανίο ανά χείρας, άλλοτε με την θηριώδη ενδυμασία και μάσκα που παρέπεμπε σε κάτι σαν γουρούνι στο "Mephisto", φρόντιζε ώστε επί σκηνής τα κομμάτια να μην φαντάζουν ως στοιχεία μιας άλλης εποχής. Προφανώς, οι Tormentor περιοδεύουν βασισμένοι στη νοσταλγία, την επιδραστικότητα και το μύθο, με το σετ να αποδίδει σχεδόν στην ολότητά του το "Anno Domini". Η επί σκηνής προσέγγισή τους όμως τους επιτρέπει να μπορούν να περηφανεύονται πως αυτές οι απόκρυφες, αραχνιασμένες και περιθωριακές σελίδες του ουγγρικού metal underground έρχονται στο φώς όπως τους αρμόζει.

Μέσα στο χάος, αρχής γενομένης αλλά και πέρα από την θεατρικότητα αυτού του εμβληματικού frontman, η εμφάνιση των Tormentor ήταν άκρως απολαυστική. Το φινάλε με τα "Live In Damnation" και "7nth Day Of Doom" (ουφ) ήταν φρενήρες, με το venue να γίνεται ένα ενιαίο moshpit. Έστω και για περίπου 70 λεπτά, το βράδυ του Σαββάτου μπήκαμε σε μια χρονομηχανή, με ό,τι συμπεριλαμβάνεται σε αυτό. Η πρώτη εμφάνιση των Tormentor εκπλήρωσε τις προσδοκίες, και ανταπέδωσε την αγάπη του κόσμου σε ένα όνομα με ιδιαίτερη βαρύτητα.

Προσωπικά μιλώντας, ένα απωθημένο εκπληρώθηκε. Απορροφημένος από τις εκτελέσεις των κομματιών, αναζητούσα εκείνη την άκρη του αισθητικού νήματος που ταξίδεψε σε Σκανδιναβία και Αμερική για να δημιουργήσει τον επικείμενο ηχητικό όλεθρο. Μικρά filthy riffs, εναλλαγές, ξεσπάσματα, μπασογραμμές, όλα ήταν εκεί, το κάδρο ήταν πλήρες. Οι Tormentor, το απόλαυσαν επίσης και το χάος, για ακόμη μια φορά επικράτησε.